Μην παραδοθείς...

Μην παραδοθείς...

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΥΠΟΣ Η συμφωνία Ελλάδας - δανειστών στο φόντο οξύτατων αντιθέσεων


Οι ευρύτερες προεκτάσεις που έχει η διαπραγμάτευση Αθήνας - Βρυξελλών αποτυπώνονται καθημερινά στο διεθνή Τύπο

Τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία διαφωνούν στη συνταγή «ανάπτυξης», γιατί κάθε πλευρά προσπαθεί να φορτώσει τη χασούρα της κρίσης στους ανταγωνιστές της

Τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία διαφωνούν στη συνταγή «ανάπτυξης», γιατί κάθε πλευρά προσπαθεί να φορτώσει τη χασούρα της κρίσης στους ανταγωνιστές της
Οι «σκληροπυρηνικοί» της Ευρωζώνης, που απέρριψαν το αίτημα της Ελλάδας για διαγραφή του χρέους της, θα πληρώσουν πολύ περισσότερο εάν η χώρα οδηγηθεί εκτός ευρώ, επισημαίνεται σε χτεσινό άρθρο του το αμερικάνικο «Blοomberg». Η εξυπηρέτηση του χρέους συνολικού ύψους 313 δισ. ευρώ, μεγαλύτερο μέρος του οποίου οφείλεται στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι αμφίβολη και όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποστηρίζει απαιτείται ελάφρυνση πολύ μεγαλύτερη απ' αυτή που οι δανειστές της Ελλάδας σκέφτονται να πράξουν. Ακόμη και ο Β. Σόιμπλε, συνεχίζει το άρθρο, υποστήριξε σε συνέντευξή του σε γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό πως δε γνωρίζει ούτε ο ίδιος, ούτε κανείς άλλο τον τρόπο που μπορεί να προχωρήσει η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους δίχως «κούρεμα», όμως την ίδια στιγμή όλοι γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο είναι ασύμβατο με την ιδιότητα του μέλους της Ευρωζώνης...
«Πόνος δίχως τέλος», είναι ο τίτλος άρθρου της έντυπης έκδοσης του «Economist» και, όπως υποστηρίζεται, η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Ευρωπαίων δανειστών της μπορεί να απέτρεψε μια καταστροφή, επιτάχυνε ωστόσο την επόμενη. Μία αξιοπρεπής συμφωνία, συνεχίζει, θα έβαζε την Ελλάδα σε μια πορεία βιώσιμης ανάπτυξης και θα έθετε οριστικά «έξω απ' το τραπέζι» το ενδεχόμενο ενός «Grexit», ωστόσο «η Ευρώπη εφάρμοσε εκ νέου τη συνταγή της λιτότητας και των απίθανων προσδοκιών, ενώ ακόμη και το ΔΝΤ που υποτίθεται θα συγχρηματοδοτήσει το πακέτο διάσωσης, θεωρεί ότι η συμφωνία δεν βγάζει κανένα νόημα».
Στη συνέχεια τονίζεται ότι οι δανειστές σε αντάλλαγμα του «πακέτου διάσωσης» των 82-86 δισ. ευρώ έθεσαν στην ατζέντα της συμφωνίας πολύ υψηλά το ζήτημα των δομικών μεταρρυθμίσεων, γεγονός που ο αρθρογράφος καλωσορίζει, αφού, όπως λέει, το άνοιγμα των κλειστών αγορών στον ανταγωνισμό είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για την ανάπτυξη σε σχέση με την λιτότητα. Ομως την ίδια στιγμή, προσθέτει, οι δομικές μεταρρυθμίσεις απαιτούν μεγάλο χρονικό διάστημα για να αποδώσουν και στο μεταξύ η ελληνική οικονομία υποφέρει από τις κλειστές τράπεζες και τον έλεγχο κεφαλαίων και η συμφωνία κάνει πολύ λίγα για την διόρθωση αυτού του προβλήματος.
Σε άρθρο του, ο «Guardian» αναφέρεται στη διαφορετική προσέγγιση ΗΠΑ και Γερμανίας για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, καθώς οι ΗΠΑ θέτουν σε πρώτο πλάνο την ενίσχυση της ανάπτυξης παρά τον περιορισμό των ελλειμμάτων, σε αντίθεση με την Ευρώπη που, καθοδηγούμενη από τη Γερμανία, ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο. «Τα στοιχεία προτείνουν ότι η αμερικανική προσέγγιση λειτουργεί καλύτερα», τονίζεται στο άρθρο...
Οπως λέει στη συνέχεια, η Ελλάδα δεν θα είχε τόση σημασία για τους Αμερικανούς εάν δεν αποτελούσε μέλος - κλειδί του ΝΑΤΟ στην ανατολική Μεσόγειο, μια περιοχή που οι ΗΠΑ θεωρούν ήδη αρκετά ασταθή. Η Ουάσιγκτον ανησυχεί για τη σύρραξη στην Ουκρανία, για τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, για την πορεία της Τουρκίας. Εντέλει ανησυχεί για την πιθανότητα μιας Ελλάδας εκτός ευρώ και απελπισμένη για το ξένο συνάλλαγμα να στραφεί προς τη Μόσχα και το Πεκίνο. Ολα αυτά κάνουν τον Ομπάμα να θεωρεί ότι αξίζει να είναι λίγο περισσότερο γενναιόδωρος με σκοπό να εξασφαλίζει ότι η Ελλάδα δεν θα εγκαταλείψει το ευρώ.
Το άρθρο καταλήγει, σημειώνοντας ότι η ελληνική κρίση έχει φέρει στο προσκήνιο διάφορες εντάσεις: «Υπάρχει το σχίσμα μεταξύ Ελλάδας και των εταίρων της στην Ευρωζώνη. Υπάρχει ο διαχωρισμός μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Το τελευταίο ρήγμα που προκύπτει είναι αυτό μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Η Κρ. Λαγκάρντ θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλη την φημισμένη γοητεία της για να εξομαλυνθούν τα πράγματα»...
Η προχτεσινή Μοντ καταγράφει ότι «αν και η τελική της εκδοχή δεν έχει υιοθετηθεί ακόμα, πολλοί οικονομολόγοι αναρωτιούνται για τις πιθανότητες επιτυχίας του συμβιβασμού που έγινε μεταξύ της Αθήνας και των Ευρωπαίων εταίρων της... Και ιδιαίτερα, για την ικανότητά της να οδηγήσει σε αληθινή επανέναρξη της ελληνικής ανάπτυξης». Ενώ σε άλλο σημείο μπαίνει πιο καθαρά το ζήτημα που απασχολεί πρωταρχικά τη γαλλική πλουτοκρατία, ως προς την «ευελιξία» τήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας εντός ΕΕ: «Μένει ένα ζήτημα - κλειδί: η συμφωνία θα επιτρέψει, να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους;»
Η «Λιμπερασιόν» υψώνει τους τόνους της κριτικής απέναντι στην «ευρωενωσιακή πειθαρχία», υποστηρίζοντας ότι «οι φονταμενταλιστές των χρηματοπιστωτικών αγορών και οι μουλάδες της δημοσιονομικής ισορροπίας είναι πραγματικά πιο επικίνδυνοι για την ευρωπαϊκή ιδέα και τη δημοκρατία από ό,τι είναι οι δογματικοί κάθε απόχρωσης. Εξευτελίζοντας τον ελληνικό λαό, καταδικάζοντάς τον να υποφέρει ακόμα μια φορά χωρίς να χρειάζεται διά πυρός και σιδήρου μια πολιτική που ξέρουν ότι είναι αντι-παραγωγική, οι δογματικοί επιφέρουν ένα μοιραίο χτύπημα στην ευρωπαϊκή ιδέα».
Ο «Γκάρντιαν» εστιάζει στο αμερικανικό «ενδιαφέρον» για τις εξελίξεις στην Ευρώπη, υπογραμμίζοντας ότι «υπάρχει μια οικονομική και μια γεωπολιτική διάσταση στην κριτική των ΗΠΑ. Για να το θέσουμε απλά, η αμερικανική προσέγγιση στην οικονομική κατάσταση στη διάρκεια της κρίσης και στα επακόλουθά της αφορούσε το να τεθεί πρώτα το θέμα της ανάπτυξης, πριν από το θέμα μείωσης του ελλείμματος.... Η Ευρώπη, παίρνοντας παράδειγμα από τη Γερμανία, ακολούθησε την αντίστροφη προσέγγιση. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η αμερικανική προσέγγιση αποδίδει καλύτερα. Ακόμα κι έτσι, η Ελλάδα δε θα μετρούσε τόσο για τους Αμερικανούς αν δεν την προσέγγιζαν ως μέλος - κλειδί για το ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο, μια περιοχή που οι ΗΠΑ θεωρούν ότι είναι ήδη αρκετά ασταθής. Η κυβέρνηση Ομπάμα πιστεύει ότι αξίζει να είναι λίγο περισσότερο γενναιόδωρη προς την Ελλάδα έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δε θα αφήσει το ευρώ».