Για «εγκεφαλική βλάβη» και «προδοσία» κατηγόρησε το ΚΚΕ ο Τάκης Ψαρίδης, στο ραδιοσταθμό «Κόκκινο», με αφορμή τη θέση - και τη στάση - του Κόμματος στο επικείμενο δημοψήφισμα που αποφάσισε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με τις ψήφους και της Χρυσής Αυγής.
Δηλαδή, κατά τον κύριο Ψαρίδη, υποστηρικτές των λαϊκών δικαιωμάτων είναι όσοι πασχίζουν για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου και γι' αυτό διαπραγματεύονται στα διάφορα διαβούλια με τους εταίρους (ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ) και γι' αυτό αντιπαρατίθενται και μαζί τους, όσοι δηλώνουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους - όπως έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας - ότι η θέση της Ελλάδας είναι στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ κι όχι όσοι παλεύουν για την ανάκτηση των απωλειών των εργαζομένων, όσοι λένε ότι και οι δύο ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί αποτελούν λυκοσυμμαχίες, που κατασπαράζουν τα δικαιώματα των λαών και ενταφιάζουν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Πέρα απ' τη χυδαιότητα, φαίνεται ότι η «για πρώτη φορά Αριστερά» έχει προξενήσει μη αναστρέψιμη βλάβη, η οποία - πέραν των άλλων - οδηγεί και σε ένδεια επιχειρημάτων στην πολιτική αντιπαράθεση...
Αντεργατική πολιτική παντού
Ακρως αποκαλυπτικός ήταν ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζ. Κ. Γιούνκερ, στη συνέντευξή του για τις διαπραγματεύσεις και το περιεχόμενο της συμφωνίας που ετοίμαζε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους «εταίρους» της ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ). Σχολιάζοντας μάλιστα το ζήτημα των δημοσιονομικών στόχων της συμφωνίας είπε ότι στην ΕΕ υπάρχουν χώρες που αν και δεν είναι σε προγράμματα - δηλαδή μνημόνιο - έχουν πιο «φιλόδοξους στόχους». Σε απλά ελληνικά, ο Γιούνκερ είπε ότι υπάρχουν χώρες και που χωρίς μνημόνια επιβάλλουν στο λαό τους πιο αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή μέτρα ακόμα πιο αυστηρής λιτότητας και φορολογίας σε βάρος των μισθωτών τους. Η τοποθέτηση του προέδρου της Κομισιόν επιβεβαιώνει αυτό που από την αρχή υποστήριζε το ΚΚΕ και εισέπραττε για χρόνια την μήνιν «αριστερών» και «αντιμνημονιακών» διαφόρων αποχρώσεων, ότι δεν έφεραν τα μνημόνια την κρίση αλλά η κρίση έφερε τα μνημόνια, και ότι και με μνημόνια και χωρίς μνημόνια, παντού σε όλες τις χώρες της ΕΕ, ασκείται αντεργατική πολιτική και ακριβώς επειδή η ΕΕ δεν αλλάζει, δεν μπορεί μέσα στα πλαίσια που υπαγορεύει η Στρατηγική της να βρούνε λύση τα εργατικά και λαϊκά προβλήματα.
