Καζάκη, άστο καλύτερα…

Ο γνωστός μπαρουφολόγος Δ. Καζάκης, που το σύστημα που... τόσο «πολεμά» τον είχε αναδείξει κι αυτόν σε «γνωστό τηλεαστέρα της κρίσης και του αντιμνημονιακού αγώνα» (γιατί παραέχει ξεφουσκώσει κι αυτός, όπως όλοι οι μιας χρήσης «αγωνιστές»), συγγράφει στο φύλλο της 4/8 της «Ελεύθερης Ωρας» ένα ατέλειωτης εμπάθειας και ρηχότητας κείμενο κατά του ΚΚΕ. Αυτό δεν είναι πρωτότυπο. Ετσι κάνουν καριέρα όλοι αυτοί.

Ούτε είναι να παραξενεύεται κανείς πως ο κ. Καζάκης της «αντιμνημονιακής» Σπίθας, που έφτιαξε το ΕΠΑΜ, που κατέβηκε σε κοινό ψηφοδέλτιο με τον Παπαθεμελή, που μετά συμπορεύτηκε με την ΑλαβανοΑνταρσύα, σήμερα αρθρογραφεί στην «Ελεύθερη Ωρα». Τη γνωστή φασίζουσα, φιλοχρυσαυγίτικη εφημερίδα με πρωτοσέλιδα «για όλα φταίνε οι Εβραίοι», «τάχε πει ο γέροντας»... Η φωτογραφία του Καζάκη, άλλωστε, με βάση την πορεία και τις θέσεις του, θα μπορούσε να βρίσκεται στα λεξικά δίπλα στο λήμμα καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, φαντασιόπληκτος και άλλα πολλά...

Στο λίβελό του, αν κανείς αφαιρέσει τα πομπώδη, τα υβριστικά σχόλια και την επιστημονική κενότητα, δεν θα βρει και τίποτα παραπάνω από μια επανάληψη της παραποίησης της θέσης του ΚΚΕ για την κρίση, το νόμισμα και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Το κείμενο, δηλαδή, δεν θα έχρηζε κανενός σχολιασμού, αν δεν αποτολμούσε ο Καζάκης να αναρωτηθεί «από πού παίρνει γραμμή» το ΚΚΕ και ο Γραμματέας του και να χαρακτηρίσει το ΚΚΕ «ιμπεριαλιστικό φερέφωνο»!... Φερέφωνο του ιμπεριαλισμού είναι αυτοί που λένε εσκεμμένα ψέματα ότι με μια αλλαγή του νομίσματος και μόνο θα υπάρξουν θετικές για το λαό εξελίξεις. Οτι θα ζήσει καλύτερα στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής από την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ! Και μάλιστα σήμερα που ενισχύεται ένα ρεύμα συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονοδρόμων» του καπιταλισμού. Και το λένε παρέα επιχειρηματίες, «αριστεροί και δεξιοί δραχμιστές», ο Σόιμπλε, η Λεπέν, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν εκ νέου το λαό στην κοίτη του συστήματος και στην υπηρεσία τμημάτων του κεφαλαίου, που για δικούς τους - προφανώς - λόγους επιθυμούν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και σύμπραξη με άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

Η πρόταση του ΚΚΕ είναι κρυστάλλινη και η μόνη γνήσια και φιλολαϊκή, αφού επιδιώκει την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από όλες τις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες (και όχι μόνο από την ΟΝΕ) που ματώνουν τους λαούς όπου Γης, τη διαγραφή ολοσχερώς του καπιταλιστικού κρατικού χρέους, με το λαό πραγματικά στην εξουσία (όπως είχε κάνει ο Λένιν, που ο Καζάκης πιάνει στο στόμα του για να «κάνει μαθήματα» οικονομίας στο ΚΚΕ υπέρ ενός grexit!).

Είναι δε αποκαλυπτικό ότι στην επόμενη σελίδα, από τον εμετό του Καζάκη, φιλοξενείται άρθρο του υποψηφίου με την Χρυσή Αυγή Χρίστου Γούδη κατά του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και υπέρ των ταγματασφαλιτών (καταλαβαίνει έτσι κανείς και το ποιοι είναι γερμανοτσολιάδες και το πού φωλιάζουν σήμερα).

Ο Καζάκης, λοιπόν, που προωθεί ένα grexit αλά Σόιμπλε (!), μάλλον πρέπει να μας πει από πού παίρνει γραμμή... Και ο νοών νοείτω.

"Ριζοσπάστης" Τετάρτη 05 Αυγούστου 2015

Ποιον κοροϊδεύουν;

«Δεν υπάρχουν άλλα προαπαιτούμενα», δήλωνε τις προάλλες κυβερνητική πηγή, με αφορμή την έναρξη των διαπραγματεύσεων για το τρίτο μνημόνιο. Κάνανε ...λάθος και οι νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις που ψήφισαν ήταν χειρότερες «από αυτό που ζητούσαν» οι θεσμοί, δήλωνε από την άλλη ο γγ Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Γ. Ρωμανιάς, και το γαϊτανάκι των δηλώσεων δεν έχει τελειωμό. Στόχος τους είναι να μπερδέψουν το λαό. Να καλλιεργήσουν εφησυχασμό ότι τα χειρότερα πέρασαν. Ομως, αυτό δεν αληθεύει. Η κυβέρνηση, πέρα από το ότι διατηρεί αυτούσια όλα τα μέτρα των προηγούμενων μνημονίων, πέρα από τα αντιασφαλιστικά μέτρα που η ίδια ψήφισε, έχει ήδη έτοιμο και το επόμενο «πακέτο», το οποίο, σε ό,τι αφορά την Ασφάλιση, αφορά στο κόψιμο των λεγόμενων «πρόωρων» συνταξιοδοτήσεων, την περαιτέρω αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, την κατάργηση του ΕΚΑΣ κ.ά. Αυτό επιβεβαιώνεται και από δημοσιεύματα του Τύπου για το περιεχόμενο των συζητήσεων ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα κλιμάκια των ιμπεριαλιστικών «θεσμών».

Υπενθυμίζεται ότι πριν από λίγες μέρες η κυβερνητική πλειοψηφία, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ψήφισαν νέες μειώσεις στις κύριες και επικουρικές συντάξεις μέσω της αύξησης των εισφορών, το πάγωμα της κρατικής χρηματοδότησης στα Ταμεία για επόμενα έξι χρόνια που επιτείνει τον οικονομικό στραγγαλισμό τους, την πρόσθετη μείωση των επικουρικών συντάξεων (καθώς οι μοναδικοί πόροι των επικουρικών ταμείων θα είναι πλέον οι εισφορές), την κατάργηση των κατώτερων ορίων των συντάξεων. Από την άλλη, δεν υπάρχουν μόνο τα λεγόμενα προαπαιτούμενα, που είναι ψηφισμένα ή έτοιμα να ψηφιστούν, αλλά και όσα θα έρθουν με το τρίτο μνημόνιο που ετοιμάζουν συγκυβέρνηση και «θεσμοί». Και βέβαια, η επίθεση περιλαμβάνει και μέτρα που αφορούν στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, στις ομαδικές απολύσεις κ.ά.

Οσο για το «λάθος» στο νόμο, που είναι τάχα πιο αυστηρός από αυτό που λένε οι «θεσμοί», δεν ενδιαφέρει στο ελάχιστο τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Γιατί, είτε ενταχθούν όλα τα επικουρικά ταμεία στο ΕΤΕΑ - όπως προβλέπει ο νόμος - είτε αντί για την ένταξη στο ΕΤΕΑ υποχρεωθούν να μετατραπούν σε επαγγελματικά ταμεία - όπως υποτίθεται θέλουν οι «θεσμοί» και ίσχυε με τον προηγούμενο νόμο - το αποτέλεσμα για τους ασφαλισμένους είναι το ίδιο: Θα ξέρουν τι εισφορές θα πληρώνουν, χωρίς όμως να ξέρουν το ύψος της σύνταξης που θα πάρουν και αν θα την πάρουν, από τη στιγμή που τα Ταμεία θα λειτουργούν κεφαλαιοποιητικά και οι συντάξεις θα εξαρτώνται, μεταξύ άλλων, από την απόδοση των «κεφαλαίων». Δηλαδή, κανονικός τζόγος με τις ασφαλιστικές εισφορές και πλήρης απαλλαγή του κράτους από την εγγύηση των συντάξεων. Οι εργοδοσία πραγματικά τρίβει τα χέρια της με τα αντιασφαλιστικά κατορθώματα της κυβέρνησης που ευαγγελίζεται η «πρώτη φορά αριστερά»...

"Ριζοσπάστης" Τρίτη 04 Αυγούστου 2015

Διαστρεβλώσεις...

Αντικείμενο συνειδητής διαστρέβλωσης έχει γίνει - για άλλη μια φορά - η θέση του ΚΚΕ ότι τόσο με το νέο μνημόνιο όσο και με το σενάριο κρατικής χρεοκοπίας και περάσματος σε εθνικό νόμισμα εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης ο λαός δε γλιτώνει τη χρεοκοπία του.

Οι διαστρεβλωτές; Δυνάμεις της «Αριστερής Πλατφόρμας», της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλων οπορτουνιστικών ομάδων κ.ά. Ως συνήθως, χτυπάνε τις θέσεις του ΚΚΕ φτιάχνοντας ανύπαρκτα σχήματα και σενάρια μεταξύ των οποίων ότι το ΚΚΕ έχει προσχωρήσει στη γραμμή της στήριξης της παραμονής της Ελλάδας στο Ευρώ!

Αν θέλουν να αντιπαρατεθούν με την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ ας το κάνουν ντόμπρα στα ίσια και όχι απαντώντας σε μια διαστρεβλωμένα βολική ανύπαρκτη πολιτική γραμμή. Ανάμεσα σε αυτούς, βεβαίως, βρίσκονται και ορισμένοι «τύποι», που δεν αξίζει καν να αναφερθούμε όπως π.χ. ο γνωστός Δ. Καζάκης του ΕΠΑΜ, το τελευταίο διάστημα συστηματικός αρθρογράφος της ακροδεξιάς φιλοχουντικής «Ελεύθερης Ωρας». Ας συνεχίσει ο εν λόγω κύριος το φλερτ του με την ακροδεξιά, τους χρυσαυγίτες και τους ΑΝΕΛ και μετά να κάνει κριτική για το πόσο επαναστατική ή όχι είναι η γραμμή του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ λέει καθαρά, απ' την αρχή της κρίσης το 2010, ότι μόνη διέξοδος για το λαό είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ, η διαγραφή όλου του χρέους, η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με το λαό στην εξουσία, διέξοδος που προϋποθέτει ρήξη με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την εξουσία του κεφαλαίου, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Θυμίζουμε ότι την περίοδο 2010 - 2011 τέθηκε για πρώτη φορά από αστικές δυνάμεις το ενδεχόμενο εξόδου απ' το Ευρώ εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, ως επιλογή αλλαγής διεθνών συμμαχιών και ένταξης σε άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις, σύνδεσης με άλλο διεθνές νόμισμα (π.χ. δολάριο).

Σήμερα είναι ακόμα πιο ορατό απ' όλες τις πρόσφατες εξελίξεις ότι τα σχέδια εξόδου απ' το Ευρώ με ελεγχόμενη ή μη χρεοκοπία αποτελούν μια επιλογή που βρίσκεται στην «πίσω τσέπη» του κεφαλαίου - ήδη προκρίνεται ως λύση από ένα σημαντικό τμήμα του - δυνατή να αξιοποιηθεί τόσο εάν δεν μπορεί να εξασφαλιστεί η ανάκαμψη της κερδοφορίας του εντός ευρώ όσο και αν υπάρξουν εξελίξεις των αντιθέσεων στην Ευρωζώνη που οδηγήσουν σε ανακατατάξεις στο εσωτερικό της. Επιλογές που δεν έχουν τίποτα λιγότερο αντιλαϊκό από την κυρίαρχη, σε αυτήν τη φάση, αστική γραμμή του «θυσίες για παραμονή στο ευρώ», αφού ουσιαστικά θα εξασφάλιζε με το τσάκισμα του εργατικού - λαϊκού εισοδήματος (μέσω υποτίμησης του νομίσματος) όρους για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου. Ενα εργατικό - λαϊκό κίνημα που θα αποτελούσε «αριστερή», «ριζοσπαστική» πτέρυγα μιας αστικής διαχείρισης «εκτός Ευρώ» θα σήμαινε στην πραγματικότητα τον εγκλωβισμό των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε ένα νέο αδιέξοδο για το λαό.

Λένε λοιπόν κάποιοι: «Ναι υπάρχει το Grexit, τα αστικά σενάρια εξόδου απ' το ευρώ, αλλά εμείς θα τους δώσουμε άλλο περιεχόμενο, αριστερό» !! Να κοροϊδέψουμε δηλαδή το λαό, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, εγκλωβίζοντας ριζοσπαστικές διαθέσεις στο τσεπάκι της αστικής τάξης, που ως γνωστό δεν έχει κανένα δογματισμό στην επιλογή εναλλακτικών λύσεων, εφόσον χρειάζεται να στηρίξει τα συμφέροντά της. Η εμπειρία του πρόσφατου δημοψηφίσματος είναι χαρακτηριστική για το πού οδηγεί αυτή η λογική. Αντί όλοι αυτοί να απολογούνται για τη στάση τους, για το ότι έβαλαν πλάτη να στηρίξουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σπέρνοντας την αυταπάτη ότι μπορεί να «δώσουμε το δικό μας χρώμα στο Οχι», πολεμώντας με μανία τη θέση του ΚΚΕ και διαστρεβλώνοντάς τη, για άλλη μια φορά, γίνονται σήμερα και τιμητές για το ποια είναι η συνεπής γραμμή. Ελεος!

Η «έξοδος απ' το Ευρώ» προβάλλεται από μια σειρά οπορτουνιστικές δυνάμεις ως ένας μεταβατικός στόχος, μέσα σε μια αλυσίδα πολλών μεταβατικών σταδίων τα οποία υποτίθεται ότι θα οδηγήσουν σε ένα τελικό «σοσιαλιστικό» (;) στόχο κάποτε στο μέλλον. Σήμερα, όμως, όποιος συνειδητοποιεί την ανάγκη ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος παλεύει για να αλλάξουν οι συσχετισμοί, δηλαδή για να διαμορφωθεί ένα μαζικό κίνημα εργατικό - λαϊκό, μια λαϊκή συμμαχία χειραφετημένη, σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, σε γραμμή ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους. Παλεύει ώστε οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα που πίστεψαν πως μπορούν να αντιμετωπίσουν τη λιτότητα, να ανακτήσουν δικαιώματα εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, της εξουσίας του κεφαλαίου, εντός της ΕΕ, να βγάλουν συμπεράσματα ότι χρειάζεται η πάλη τους να μη μετατρέπεται σε στήριξη των διάφορων εναλλακτικών αστικών σεναρίων, ότι χρειάζεται ρήξη ακριβώς με αυτό το αντιλαϊκό πλαίσιο. Αντί, δηλαδή, να βάζουν πλάτη στις διάφορες εκδοχές κυβερνητικών εναλλαγών, αντί να αναζητούν μια ακόμα φιλολαϊκή αστική κυβέρνηση, πρέπει να διαλέξουν το δρόμο της πάλης με προοπτική τη λαϊκή εξουσία. Πώς εξυπηρετείται άραγε αυτός ο στόχος με τη διαμόρφωση μιας νέας ψευδαίσθησης ότι μια άλλη «αριστερή κυβέρνηση» με έξοδο της χώρας απ' το Ευρώ μπορεί να επιβάλει φιλολαϊκές λύσεις εντός καπιταλισμού που θα οδηγήσουν σταδιακά στην ανατροπή του; Η αναζήτηση «μεταβατικών σταδίων», μεταβατικών κυβερνήσεων εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης κ.ά. εγκεφαλικών σχημάτων, που ποτέ δεν επιβεβαίωσε η ζωή και η επαναστατική δράση, όχι μόνο δεν προσφέρει τίποτα σε αυτήν την προσπάθεια, αλλά αντίθετα αξιοποιείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Είτε, λοιπόν, δεν καταλαβαίνουν είτε καταλαβαίνουν αλλά εξυπηρετούν άλλα σχέδια...

"Ριζοσπάστης" Τετάρτη 29 Ιούλη 2015

Μνημόνιο ή τανκς;

Οσο πάει και απογειώνουν τους εκβιασμούς σε βάρος του λαού τα στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού πρώτα έκαναν ψωμοτύρι τον... «πολυφορεμένο» εκβιασμό που χρησιμοποιούσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όταν υπέγραφαν και υλοποιούσαν τα προηγούμενα μνημόνια, δηλαδή το γνωστό κάλπικο για το λαό δίλημμα «νέο μνημόνιο ή έξοδος από την Ευρωζώνη και κρατική χρεοκοπία», τώρα πέρασαν σε... άλλα επίπεδα.

«Τι θα σήμαινε για το πολίτευμα» μια κρατική χρεοκοπία εκτός ευρώ, «αναρωτήθηκε» τις προάλλες ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κ. Χρυσόγονος, σε τηλεοπτική παρέμβασή του, αφήνοντας υπονοούμενα για ενδεχόμενο «εκτροπής»...

Δηλαδή; Από το γνωστό «Καραμανλής ή τανκς» του 1974, περνάμε τώρα στη σύγχρονη... «αριστερή» εκδοχή του, δηλαδή στο δίλημμα «Μνημόνιο Τσίπρα ή τανκς»;

Οσο εκβιαστικό είναι όμως το πρώτο δίλημμα που βάζουν στο λαό, το να διαλέξει δηλαδή με ποιον τρόπο θα βαθύνει η χρεοκοπία του για λογαριασμό του κεφαλαίου, με νέο μνημόνιο ή με κρατική χρεοκοπία, άλλο τόσο εκβιαστικό και προκλητικό είναι και το να λένε στο λαό ότι πρέπει να λέει και «ευχαριστώ» για το νέο μνημόνιο, προκειμένου να μην υπάρξουν εκτροπές στο πολίτευμα!

Πόσο μάλλον όταν η ίδια η πείρα του λαού, ήδη από τους πρώτους 6 μήνες της «πρώτης φορά αριστερής» κυβέρνησης, επιβεβαιώνει ότι η ολοένα και μεγαλύτερη αντιδραστικοποίηση της αστικής διακυβέρνησης δεν εξαρτάται από το ποιος βρίσκεται στο τιμόνι της, αλλά από το γεγονός ότι αυτό επιβάλλουν τα ίδια τα συμφέροντα του κεφαλαίου, σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης κρίσης και μεγάλης έντασης των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που ως αξιωματική αντιπολίτευση είχε κάνει «σημαία» τις διαμαρτυρίες για τα «κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα» των προκατόχων του, τώρα που έχει το τιμόνι της αστικής διακυβέρνησης, προκειμένου να διασφαλίσει τα επείγοντα συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου, έχει... κάνει «κουρέλια» ακόμα και τις διαδικασίες του αστικού κοινοβουλίου, που είχαν ήδη «ξεχειλώσει» οι προηγούμενοι.

Ψωμοτύρι από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (το γνωστό πρώτα νομοθετώ και μετά... συζητάω για το νόμο που είναι ήδη σε ισχύ), ψωμοτύρι και η έγκριση μνημονιακών νομοσχεδίων με διαδικασίες «fast track» μέσα σε μια μέρα και ψηφοφορίες τα χαράματα, με διαδικασίες δηλαδή που ξεπερνούν σε ταχύτητα ακόμα και την απαράδεκτη διαδικασία του «κατεπείγοντος»! Και πού 'σαι ακόμα...

Και αλήθεια, ακόμα δε μας έχουν διευκρινίσει... Τι ακριβώς εννοούσε ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όταν δήλωνε ότι «οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό»;

Και να μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι όπως αποδείχθηκε περίτρανα το τελευταίο διάστημα, πολύ γρήγορα αφέθηκαν στην άκρη και τα περιβόητα «νέα δόγματα» των δυνάμεων καταστολής, με αποτέλεσμα στην πρώτη διαδήλωση ενάντια στο νέο μνημόνιο να ριχτούν τόνοι χημικών, ενώ ξετυλίχθηκε ένα καλά οργανωμένο σχέδιο με τη συμμετοχή και προβοκατόρικων ομάδων με στόχο το χτύπημα της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ...

Αυτό που επιβεβαιώνεται, δηλαδή, είναι ότι η ενίσχυση της αντιδραστικοποίησης είναι δεδομένη, όποιος και αν είναι στο τιμόνι της αστικής κυβέρνησης, όπως αυτή και αν ονομάζεται. Εμπόδιο σε αυτήν τη διαδικασία μπορεί να μπει μόνο το εργατικό - λαϊκό κίνημα και όχι βεβαίως μια κυβέρνηση όργανο της εξουσίας του κεφαλαίου, όπως είναι και αυτή των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

"Ριζοσπάστης" Σάββατο 25 Ιούλη 2015

Τα δάκρυα της Μέρκελ

«Σπάνια η Μέρκελ έχει βρεθεί τόσο άμεσα αντιμέτωπη με τις συνέπειες της δικής της πολιτικής», έγραφε η χτεσινή «Γκάρντιαν» στηλιτεύοντας πικρόχολα τη δύσκολη θέση, στην οποία ήρθε η καγκελάριος όταν προχτές στο πλαίσιο τηλεοπτικής εκπομπής με προσκεκλημένους μαθητές από γυμνάσιο της γερμανικής πόλης Ρόστοκ ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με μία νεαρή, υπό απέλαση, Παλαιστίνια προσφυγοπούλα.

«Εχω στόχους όπως όλοι. Θέλω να σπουδάσω σαν αυτούς... είναι πολύ δυσάρεστο να βλέπω ότι οι άλλοι μπορούν να απολαύσουν τη ζωή και εγώ όχι», είπε η μαθήτρια.

«Η πολιτική καμιά φορά είναι σκληρή», της απάντησε η Μέρκελ, ισχυριζόμενη πως μία πλούσια χώρα όπως η Γερμανία «δεν μπορεί να διαχειριστεί τόσους πρόσφυγες και να τους προσκαλέσει να έρθουν όλοι εδώ».

Η απάντησή της προκάλεσε θλίψη και δάκρυα στην νεαρή Παλαιστίνια, κάνοντας στη συνέχεια και την καγκελάριο να πλησιάσει το κορίτσι, να το παρηγορήσει με ένα χάδι και να χύσει και εκείνη με τη σειρά της κροκοδείλια δάκρυα για το δράμα των προσφύγων...

Εξυπακούεται πως το περιστατικό «αναπαράχθηκε» στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, δημιουργώντας «ρεύμα» συζητήσεων στο Τουίτερ με το χάσταγκ #MerkelStreichelt (η Μέρκελ χαϊδεύει)...διαδίδοντας το ακόλουθο διπλό μήνυμα:α) Ακόμη και η Μέρκελ μπορεί να δακρύσει.β) Η Γερμανία δεν θέλει άλλους πρόσφυγες, και ας τους δημιουργεί με τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές της.

Φυσικά, τα αστικά ΜΜΕ αξιοποίησαν το όλο σκηνικό για να στηρίξουν το προφίλ της «σκληρής Γερμανίας» σε αντίθεση με άλλες - δήθεν - «καλές» χώρες. Ομως οι «κακοί» και οι «καλοί» ιμπεριαλιστές υπάρχουν μόνο στις αναλύσεις με τις οποίες στήνονται παγίδες στους λαούς για να διαλέξουν φονιά. Η «σκληρή πολιτική» που σωστά την αναγνώρισε έτσι και η ίδια η καγκελάριος είναι σκληρή όχι γιατί είναι γερμανική, αλλά γιατί αφορά τα συμφέροντα μονοπωλίων, που με το ένα χέρι κλείνουν π.χ. μπίζνες με το Ισραήλ και με άλλο, σιγοντάρουν τους πολέμους ανοίγοντας το δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης στους λαούς. Κι αυτό δε χαρακτηρίζει μόνο τη Γερμανία αλλά κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο.

"Ριζοσπάστης" Παρασκευή 17 Ιούλη 2015

«Δε θα μας αφήσουν έτσι... »

Από διάφορα αστικά επιτελεία και μέσα ενημέρωσης προβάλλεται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, τις τελευταίες μέρες, η «γεωπολιτική παράμετρος» των αντιλαϊκών παζαριών της συγκυβέρνησης με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Παράμετρος οπωσδήποτε υπαρκτή - και ακόμα πιο εμφανής καθώς οι αντιθέσεις εντείνονται - στη βάση της ιδιαίτερης «γεωστρατηγικής αξίας» που έχει η Ελλάδα για την προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου, στο φόντο μάλιστα των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα.

Μόνο που τα ίδια επιτελεία, μαζί με την ίδια τη συγκυβέρνηση, προβάλλουν στο λαό αυτήν την «γεωπολιτική παράμετρο» εντελώς διαστρεβλωμένα: Ούτε λίγο ούτε πολύ του λένε ότι λόγω των «γεωπολιτικών συνεπειών» που θα είχε μια «ρήξη» (στην προκειμένη περίπτωση μια έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη), «δεν πρόκειται να μας αφήσουν έτσι»...

Η ίδια η κυβέρνηση, μάλιστα, με non-paper που κυκλοφόρησε στις 8 Ιούλη, πανηγύριζε γιατί στη δήλωσή του μετά την προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντ. Τουσκ, «έκανε σαφή αναφορά στις ευρύτερες γεωπολιτικές συνέπειες που θα είχε μια ρήξη, χαρακτηρίζοντας αφελή όποιον δεν το καταλαβαίνει».

Σε αντίστοιχο μήκος κύματος, ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ισχυρίζεται... με βαθιά «ανεξαρτησία» και «υπερηφάνεια», ότι όσες περισσότερες ευρω-ΝΑΤΟικές βάσεις «σπαρθούν» σε ελληνικό έδαφος, τόσο περισσότερο... ανεβάζουμε τις μετοχές μας!

Πράγματι... Μια ματιά στην ευρύτερη περιοχή επιβεβαιώνει τι σημαίνει το «γεωστρατηγικό χαρτί» στο πλαίσιο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Και η Ουκρανία, ας πούμε, έχει σημαντικότατη γεωστρατηγική θέση και είναι αλήθεια πως ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και ΕΕ «δεν την άφησαν έτσι»... Προκάλεσαν χωρίς δισταγμό το μακέλεμα του λαού της όταν θεώρησαν ότι κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους.

Και η Κύπρος, όμως, έχει σημαντική γεωστρατηγική θέση και πράγματι, ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ «δεν την άφησαν έτσι»... Κρατάνε «ίσες αποστάσεις» από την τουρκική προκλητικότητα εναντίον της, η οποία εκτυλίσσεται εντός ΝΑΤΟικού πλαισίου και με την Κύπρο μέλος της ΕΕ. Ταυτόχρονα, ΗΠΑ και ΕΕ υποστηρίζουν τη «λύση» του Κυπριακού μέσω ενός νέου διχοτομικού σχεδίου τύπου «Ανάν»...

Αυτό που επιβεβαιώνεται συνεχώς είναι ότι όσο ο λαός στοιχίζεται πίσω από τα διαφορετικά τμήματα της αστικής τάξης στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, όσο παραμένουν απείραχτα τα μονοπώλια, η εξουσία τους και οι λυκοσυμμαχίες τους, η επίκληση του «γεωστρατηγικού χαρτιού» όχι μόνο δεν προστατεύει τους λαούς και τα συμφέροντά τους, αλλά αντίθετα τους εμπλέκει βαθύτερα στους επικίνδυνους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Μόνο η εργατική - λαϊκή επαγρύπνησή απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και όλες τις εκδοχές τους, μόνο η διαμόρφωση αυτοτελούς παρέμβασης των λαών ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό, με σκοπό της πάλης τους την ανατροπή τους, είναι ο δρόμος που μπορεί να βάλει εμπόδια στους σχεδιασμός αυτούς, ο δρόμος που μπορεί να ανοίξει τη μόνη φιλολαϊκή προοπτική.

"Ριζοσπάστης" Δευτέρα 13 Ιούλη 2015

Η πραγματική ρήξη που χρειάζεται ο λαός και τα υποκατάστατά της

«Η συμφωνία θα είναι καλή, γιατί θα είναι συμφωνία», δήλωσε το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Βίτσας στο MEGA, στις 9/7. Την ίδια μέρα άλλο στέλεχος του ίδιου κόμματος ο Θ. Καρτερός, στην «Αυγή», αναρωτιόταν: «Αν είναι να γίνουμε γιουσουφάκια, γιατί όχι ρήξη;».

Ρητά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τους τελευταίους 5 μήνες δείχνει στο λαό με το δάχτυλό της πως θέλει και κινείται για την υπογραφή μιας συμφωνίας με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ). Αλλωστε αυτό υποσχέθηκε, τόσο προεκλογικά το Γενάρη, όσο και πρόσφατα, πριν από το δημοψήφισμα. Μάλιστα, έχει μαζί της και τον Πάνο, που υποσχέθηκε να προσέχει τον Αλέξη, ώστε να μη ρίξει το «τρενάκι» στον γκρεμό...

Την ίδια ώρα, κι ενώ κάθε φορά «καθαρογράφεται η συμφωνία», η δουλειά κάπου «κολλάει». Αυτό συμβαίνει όταν ένα άλλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ ζητά «ρήξη» κι επιστροφή στη δραχμή, σηκώνοντας τους «εθνικο-πατριωτικούς» τόνους, «για να μη γίνουμε γιουσουφάκια», βρε αδελφέ! Για να μην υποταχτούμε στη «γερμανική μπότα»!

Αλήθεια, αυτή η λεγόμενη κι «αριστερή πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ και συνολικά αυτό το κόμμα δεν τα γνώριζαν αυτά και πριν; Δεν ήξεραν το τι συνέβαινε σ' αυτό το «ευαγές ίδρυμα» την ΕΕ, που και οι ίδιοι είχαν συμβάλει να δημιουργηθεί ως ΣΥΝ, ψηφίζοντας τη Συνθήκη του Μάαστριχτ;

Δεν το γνώριζαν, όταν υπόσχονταν «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν»;

Οταν υπόσχονταν πως μέσα στην Ευρωζώνη, μέσα στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, στη γραμμή του «ανήκομεν εις την Δύσιν», και πάντα μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, θα σταματήσουν τα αντιλαϊκά μέτρα και θα καταργήσουν αντιλαϊκά μνημόνια;

Ηξεραν, ας μην κοροϊδευόμαστε! Τα γνώριζαν! Σίγουρα στα νιάτα τους θα είχε πέσει στα χέρια τους το άρθρο του Λένιν «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» (100 χρόνια συμπληρώνονται τον Αύγουστο από την πρώτη κυκλοφορία του), όπου έγραφε πως «οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές.... Στον καπιταλισμό, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς εκτός από τη δύναμη.... Ο καπιταλισμός σημαίνει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και αναρχία στην παραγωγή. Το να κηρύσσει κανείς μια "δίκαιη" μοιρασιά του εισοδήματος σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, στενοκεφαλιά μικροαστού και φιλισταίου ... Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού». Δεν μπορεί να υπάρξει, λοιπόν, καμία ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη μέσα στην ΕΕ.

Τα γνώριζαν, λοιπόν! Αλλά προτίμησαν να υπνωτίσουν το λαό, να του πούνε παχυλά ψέματα για να τον καθησυχάσουν, να βάλουν το λαϊκό κίνημα σε «αγρανάπαυση» προσμονής των εξελίξεων με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Ερωτήματα προβάλλουν κάμποσα: Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί, τώρα μιλούν (κάποιοι απ' αυτούς) για ρήξη; Τι σημαίνει αυτή η κολοβή «ρήξη» τους για το λαό;

Ξέροντας, όλο το πλαίσιο, βλέποντας ολόκληρο το «δάσος», μπορεί κανείς να απαντήσει σωστά σ' αυτά τα ερωτήματα. Σαφώς και η «δουλειά» (πριν το δημοψήφισμα) δεν χάλασε για τα 500 εκατομμύρια ευρώ που είχαν απόσταση οι θέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με αυτές των «εταίρων» τους. Είναι φανερό πως το «ελληνικό πρόβλημα» έχει εμπλακεί στη σύγκρουση ΗΠΑ - ΕΕ, που αφορά τόσο τη γραμμή διαχείρισης του καπιταλισμού, όσο και το ζήτημα της πρωτοκαθεδρίας στην Ευρώπη. Απλά πράγματα: Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ προτιμούν «ρήξη» με τη Γερμανία και ταυτόχρονη πρόσδεση στη γραμμή των ΗΠΑ του Ομπάμα. Ομως, η επιστροφή στη δραχμή και η πρόσδεση της χώρας ισχυρότερα στο αμερικάνικο γεωπολιτικό «άρμα», μ' ένα ελεγχόμενο (από τις ΗΠΑ) «άνοιγμα» και σε άλλους διεθνείς «παίκτες» (βλέπε Ρωσία, Κίνα κ.ά.), τίποτα το καλό δεν θα σημάνει για τον ελληνικό λαό. Επίσης, θα συνοδευτεί με αντιλαϊκά μέτρα και τη χειροτέρευση της ζωής του λαού, όπως θα γίνει και με το νέο μνημόνιο, (αν το φέρει η συγκυβέρνηση), που επίσης θα συμφέρει την αστική τάξη της χώρας (ή τμήμα της). Είναι δύο αδιέξοδοι δρόμοι για το λαό. Ποιος ο χειρότερος; Κι οι δύο είναι χειρότεροι!

Οταν τα λέμε αυτά ξεσηκώνεται η πολιτική «ουρά» του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η τελευταία, αμέσως μετά το «πάντρεμα» του «ΟΧΙ» με το «ΝΑΙ» στο προεδρικό μέγαρο, στις 6/7, συμπεριφέρεται ως «απατημένη σύζυγος», σαν την ουρά της σαύρας που ακόμη πηδάει όταν κάποιος την κόψει από το κορμί της. Μα καλά, δεν γνώριζε ότι το «ΟΧΙ» της κυβέρνησης, την επομένη θα μετατρεπόταν σε «ΝΑΙ»; Εδώ ισχύει το «αν δεν ήξερε, γιατί δε ρώταγε;»

Τέτοιες δυνάμεις, που παλαιότερα χαρακτηρίζονταν «αριστερή σοσιαλδημοκρατία», κάνουν πως δε βλέπουν τις ενδοαστικές συγκρούσεις και μάλιστα επιδιώκουν να βάλουν το λαό να διαλέξει πλευρά, μέσα σ' αυτήν την αστική αντιπαράθεση. Να διαλέξει πλευρά αστικής τάξης, να διαλέξει ιμπεριαλιστή. Κατηγορούν το ΚΚΕ, πως με την στάση του «τοποθετήθηκε ενάντια στην έξοδο από την Ευρωζώνη, ρίχνοντας νερό στο μύλο του ευρωμονόδρομου». Κι αυτήν την υποκριτική κατηγορία την απευθύνουν αυτοί που, με την πολιτική στάση τους, συμβάλλουν στο να δουλευτεί μέσα στη συνείδηση του λαού πως μπορεί να υπάρξει κι ένας καλύτερος καπιταλισμός, χωρίς ευρώ, χωρίς ΕΕ, αλλά καπιταλισμός!

Ας πάρουμε το «καλό σενάριο» πως δεν είναι ενσωματωμένοι μέσα στο αστικό παιχνίδι, κάτι το οποίο δεν έχει καμία πραγματική βάση, διαβάζοντας π.χ. τον κ. Δελαστίκ. Ας πάρουμε το σενάριο πως η δική τους «ρήξη», όπως την περιγράφουν, με το ευρώ και την ΕΕ, θα «ικανοποιήσει», όπως λένε «τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις ενάντια στη λιτότητα, στη φορομπηξία, στις ιδιωτικοποιήσεις και στην καταστροφή του κοινωνικού κράτους».

Πώς θα γίνει αυτό; Πώς θα καταργηθεί η εκμετάλλευση την ώρα που θα παραμένει το τιμόνι της εξουσίας και ο πλούτος στα χέρια των εκμεταλλευτών;

Πώς θα συνυπάρξει η αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των καπιταλιστών, με την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών;

Πού έγινε αυτό; Σε ποια χώρα; Σε ποια χώρα, χωρίς να ανατραπούν τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας, χωρίς να μπουν άλλες βάσεις στην οικονομία και στην κοινωνία, χωρίς να γίνει επαναστατική ανατροπή, μπόρεσαν οι εργαζόμενοι να γλιτώσουν από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού; Πουθενά! Καλούν, λοιπόν, σε μια «ρήξη - μαϊμού», που δεν μπορεί να λύσει κανένα ουσιαστικό λαϊκό πρόβλημα, κι η οποία έχει κι ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο. Οτι δίνει «αριστερό άλλοθι» στην αστική τάξη και στους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ να παρουσιάσουν μια πιθανή επιλογή τους, δηλαδή ένα πιθανό Grexit (αν αυτό συμβεί ως τη Δευτέρα), ως μια δήθεν «αριστερή» κι «επαναστατική» διαδικασία.

Η πραγματική ρήξη που χρειάζεται η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα δεν έχει καμία σχέση με αυτά που λέει η λεγόμενη «αριστερή πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες περιθωριακές οπορτουνιστικές ομάδες του «διαδικτύου».

Η πραγματική ρήξη απαιτεί συνολική ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, με αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, του πλούτου, απαιτεί νέους θεσμούς εργατικής - λαϊκής εξουσίας, συνεκτικό και πλήρες σχέδιο οικοδόμησης της άλλης κοινωνίας και οικονομίας, που δεν θα έχει κριτήριο το κέρδος, αλλά την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτά τα προβάλλει μόνον το ΚΚΕ.

Η πραγματική ρήξη απαιτεί υψηλό βαθμό ετοιμότητας, αποφασιστικότητας κι οργάνωσης σημαντικού τμήματος του λαού κι αυτό επιδιώκει το ΚΚΕ, στηρίζοντας κι οργανώνοντας παντού τη δράση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ενάντια στα χειρότερα που του ετοιμάζει το κεφάλαιο για να «αυγατίσει» τα κέρδη του. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, προώθηση της Λαϊκής Συμμαχίας, η οργάνωση της πάλης για κάθε λαϊκό πρόβλημα, η σταθερή «πυξίδα» της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό και στα μονοπώλια είναι προϋπόθεση της ρήξης υπέρ του λαού, κι όχι για την υπηρεσία κάποιας «ξένης» σημαίας.

"Ριζοσπάστης" Σάββατο 11 Ιούλη 2015

Οι «φίλοι»...

Οι «φίλοι»...

Πρώτα, ως «φίλο» του ελληνικού λαού παρουσίαζαν τις χώρες του «νότου», που θα έφτιαχναν λέει «μέτωπο» απέναντι στις χώρες του βορρά της ΕΕ, που «επιβάλλουν την ανάλγητη λιτότητα»...

Μετά «φίλος» ήταν οι ΗΠΑ, η «ισχυρή δύναμη που συνδράμει το έργο της ελληνικής κυβέρνησης», όπως είχε πει ο Αλ. Τσίπρας, αλλά και το ΔΝΤ που πιέζει τους «Ευρωπαίους» για αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους...

Πιο μετά έγινε το ΔΝΤ «ανάλγητο», καθώς «επιμένει» σε νέα αντιλαϊκά μέτρα, ενώ «φίλος» έγινε ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζ. Κ. Γιούνκερ, που «προσπαθεί πραγματικά για την επίτευξη συμφωνίας»...

Η συμφωνία όμως δεν έκλεινε, οπότε στην πορεία, «φίλος» έγινε η Ρωσία, που θα έστελνε και μερικά δισ. ως προκαταβολή για την κατασκευή στην Ελλάδα αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο...

Η προκαταβολή δεν ήρθε ποτέ και «ξαναγυρίσαμε» στη «φιλία» του ΔΝΤ, γιατί έθεσε ξανά το θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους, κι ας το συνδυάζει απαρέγκλιτα με νέα βάρβαρα μέτρα, π.χ. με ακόμα πιο άγριο μαχαίρι στο Ασφαλιστικό...

Και τώρα τελευταία, ειδικά μετά και το τελεσίγραφο της έκτακτης Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης την Τρίτη, μαθαίνουμε ότι «μοναδικός μας φίλος» είναι η Γαλλία που συνυπέγραψε μεν το τελεσίγραφο, αλλά δίνει μάχη απέναντι σε όλους τους άλλους «που θέλουν να μας πετάξουν απέξω» από την ΕΕ και την Ευρωζώνη...

Καθώς εξελίσσονται τα παζάρια για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου, ενταγμένα στο πλαίσιο των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι «φίλοι» και οι «εχθροί», οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, φτάνει να κρύβεται από τα μάτια του λαού η αντικειμενική πραγματικότητα: Το γεγονός δηλαδή ότι κανένα από όλα αυτά τα καπιταλιστικά κέντρα, καμία από αυτές τις λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου, δεν είναι φίλος του λαού: Ισα - ίσα όλοι τους δε χάνουν ευκαιρία να υπογραμμίζουν τις «δύσκολες αποφάσεις» που πρέπει να πάρει η ελληνική κυβέρνηση, όλοι τους ομονοούν στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, για ακόμα φθηνότερη εργατική δύναμη, αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, ιδιωτικοποιήσεις, «απελευθέρωση» αγορών κ.ο.κ.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μέσα στους οποίους επιδιώκει να «παίξει» και η ελληνική αστική τάξη, οι αντιθέσεις ΕΕ - ΔΝΤ, Γερμανίας - ΗΠΑ, οι σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας της γερμανικής και της γαλλικής αστικής τάξης, δεν έχουν να κάνουν με «φίλους» και «εχθρούς» των λαών: Αφορούν στον επιμερισμό κερδών και ζημιών στα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου, τη διαπάλη για το ποιος θα έχει το «πάνω χέρι» την «επόμενη μέρα».

Οι ίδιες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι τίποτα θετικό δεν έχει να περιμένει ο λαός όσο στοιχίζεται πίσω από τέτοιους «φίλους», όσο εγκλωβίζεται πίσω από τέτοιες κάλπικες διαχωριστικές γραμμές. Οι «φίλοι» και οι «εχθροί» της ελληνικής αστικής τάξης και οι εναλλαγές τους σε κάθε φάση, δεν έχουν καμία σχέση με τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα. Αντιθέτως, η πραγματική διέξοδος για το λαό περνά μόνο μέσα από τη συνειδητοποίηση του πραγματικού αντιπάλου και την πάλη εναντίον του σε όλες τις εκδοχές του, την πάλη δηλαδή ενάντια στο ίδιο το κεφάλαιο και την εξουσία του μέσα στην ίδια μας τη χώρα και την πάλη ενάντια σε όλες τις λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου που αυτό συμμετέχει.

"Ριζοσπάστης" Παρασκευή 10 Ιούλη 2015

Η Γαλλία και το «παζάρι»

Καθώς κορυφώνονται τα παζάρια εντός ΕΕ, με αιχμή μια πιθανή συμφωνία με την ελληνική πλευρά, η Γαλλία φέρεται ως η πιο ένθερμη υποστηρίκτρια μιας παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ενώ πολλοί εντοπίζουν αισθητές διαφορές στις σχετικές δηλώσεις των Ολαντ - Βαλς. Η προσπάθεια που κάνουν διάφορα αστικά επιτελεία να εμφανίσουν μια από τις ισχυρότερες αστικές τάξεις της ΕΕ, πρωταγωνίστρια στην επίθεση κατά του λαού και της Γαλλίας και όλης της Ευρώπης, ως δήθεν «φίλη» του ελληνικού λαού, είναι πολύ επικίνδυνη, υπηρετεί την πάγια επιδίωξη της πλουτοκρατίας να βάζει τους εργάτες να διαλέγουν ανάμεσα στο ένα ή το άλλο αντιλαϊκό στρατόπεδο, επιδιώκει να εμπλέξει τα λαϊκά στρώματα σε μια συνολική ενδοαστική αναμέτρηση που αφορά την πορεία της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας, τους τρόπους λειτουργίας, το ίδιο το μέλλον της και το πώς τελικά η αστική τάξη κάθε χώρας αξιολογεί την ΕΕ, όπως μέχρι σήμερα είναι γνωστή, ως εργαλείο ικανοποίησης των σχεδιασμών της.

Ενδεικτικό είναι άρθρο του γραμματέα του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ζαν Κριστόφ Καμπαντελίς, που δημοσιεύουν τα χτεσινά «ΝΕΑ», στο οποίο μεταξύ άλλων σημειώνεται: «Πέραν της οικονομικής, υπάρχει και η πολιτική, υπάρχει και μια πολιτική πραγματικότητα: Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σήμαινε πως το ευρώ είναι αναστρέψιμο κι αυτό είναι κάτι που, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, θα έσπευδαν να χρησιμοποιήσουν άλλες δυνάμεις και στο πλαίσιο της ίδιας της ΕΕ θα εκμεταλλεύονταν τα ξενόφοβα και εθνικιστικά κόμματα». Η ανησυχία για «αναστρέψιμο ευρώ» που μεταφέρει ο Καμπαντελίς είναι η ανησυχία της γαλλικής πλουτοκρατίας να «ανατραπεί» ο σημερινός συσχετισμός δύναμης στην Ευρώπη, οι ισορροπίες με τις οποίες μέχρι σήμερα η Γαλλία παραμένει δεύτερη ισχυρότερη δύναμη, αλλά και με τις οποίες το γαλλικό κεφάλαιο έχει επενδύσει για το «άνοιγμά» του συνολικά στην παγκόσμια αγορά.

Η ανησυχία αυτή της Γαλλίας μεγαλώνει τα τελευταία χρόνια, καθώς παρακολουθεί όχι μόνο τη δική της αποδυνάμωση (που αποτυπώνεται και στο μεγάλο της χρέος και δημόσιο έλλειμμα) αλλά και την ισχυροποίηση της Γερμανίας, η οποία και συνεχίζει να προπορεύεται, μεγαλώνοντας την απόσταση που τη χωρίζει από τις άλλες ευρωπαϊκές καπιταλιστικές οικονομίες, διευρύνοντας την κυριαρχία ή τις αξιώσεις της σε μια σειρά κλάδους αλλά και αγορές. Οσο για την αγωνία για το πώς «άλλες δυνάμεις» ή «τα ξενόφοβα και εθνικιστικά κόμματα» θα εκμεταλλευτούν την «ανατροπή» του ευρώ, αυτή μάλλον αφορά ένα «καμπανάκι» απέναντι σε νέες ιμπεριαλιστικές συνεργασίες ή και μονιμότερες συμμαχίες που εξετάζονται. Αφορούν ένα σύνθημα «κινητοποίησης» απέναντι σε φωνές όπως αυτές του γαλλικού «Εθνικού Μετώπου» που, μιλώντας για «διάλυση της ΕΕ», εκφράζουν μερίδες κεφαλαίου που κρίνουν ότι τις ωφελεί περισσότερο η «στροφή» σε άλλες αγορές, η ιεράρχηση των δεσμών με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Τέτοιου είδους «στήριξη» της Ελλάδας, λοιπόν, δεν αφορά σε καμία περίπτωση την ανάγκη του λαού της να ζει με αξιοπρέπεια. Αφορά τους όρους με τους οποίους μονοπώλια εκτιμούν ότι θα διαπραγματευτούν από καλύτερη θέση την έξοδό τους από την κρίση. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι και η Γαλλία εστιάζει στη συζήτηση για τη διαχείριση του ελληνικού κρατικού χρέους (σ.σ. «ο συμβιβασμός πρέπει να περιλαμβάνει μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους» σημειώνει και ο Καμπαντελίς). Ούτε και ξεκίνησε τώρα η συζήτηση για τη λεγόμενη «χαλάρωση της λιτότητας» και των κανόνων «δημοσιονομικής προσαρμογής» στην ΕΕ, στην οποία η Γαλλία πρωτοστατεί εδώ και καιρό και με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, χτες, έγινε γνωστό ότι η Γαλλική Δημοκρατία συνδιοργανώνει στις 18-20 Νοέμβρη, στο Στρασβούργο, συνάντηση που βαφτίζει «Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Δημοκρατία», με κύριο θέμα: «Η ελευθερία κόντρα στον έλεγχο: προς μια δημοκρατική απάντηση» και υποάξονες συζήτησης όπως «Επιτήρηση: ποια είναι η σωστή δόση;».

Οσο βαθαίνει η ενδοϊμπεριαλιστική κόντρα για το ποιος θα υποδεχτεί τη φάση της ανάκαμψης λιγότερο χαμένος ή/και περισσότερος κερδισμένος, θα ενταθεί και η προσπάθεια χειραγώγησης των λαών. Οταν οι ιμπεριαλιστές συζητούν για το πώς πρέπει να ρυθμίζεται ο «έλεγχος» και η «επιτήρηση», συζητούν για την ευελιξία που ο καθένας τους έχει να προστατεύει τα μονοπωλιακά συμφέροντα που υπηρετεί απέναντι στους ανταγωνιστές του. Ο καθημερινός «έλεγχος» και η «επιτήρηση» των εργατικών - λαϊκών αναγκών, ώστε να προσαρμόζονται στις ανάγκες της «ανταγωνιστικότητας» και της «βιώσιμης ανάπτυξης», είναι αδιαπραγμάτευτος για όλες τις αστικές κυβερνήσεις και όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

"Ριζοσπάστης" Παρασκευή 10 Ιούλη 2015

Τα κέρδη στην Ιαπωνία δεν φέρνουν ανάκαμψη

Αστεγοι σε παλιότερη ουρά για συσσίτιο, στο Τόκιο. Η αναζήτηση διεξόδου για τις επιχειρήσεις μεγαλώνει τα ζόρια για το λαό

Σύμφωνα με άρθρο του «REUTERS», η «Καθημερινή» 2/7/2015, δημοσίευσε ρεπορτάζ για τις συνέπειες στην καπιταλιστική οικονομία της Ιαπωνίας από την επιβράδυνση της οικονομίας της Κίνας με τίτλο: «Επιβράδυνση πλήττει τις ιαπωνικές εταιρείες».

Γράφει, μεταξύ άλλων: «Οπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα αμερικανικών εφημερίδων, ότι ο όγκος εξαγωγών από την Ιαπωνία έχει μειωθεί, ενώ η βιομηχανική της παραγωγή εξασθενεί. Οι οικονομολόγοι και οι αναλυτές επισημαίνουν πως μέχρι στιγμής τα δεδομένα δηλώνουν πως η οικονομία της Ιαπωνίας ίσως να έχει περισταλεί σχεδόν 1,5% το δεύτερο τρίμηνο του 2015», ενώ το πρώτο τρίμηνο είχε αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,9% σε ετήσια βάση, πλήττοντας, όπως εκτιμούν τα κυβερνητικά σχέδια για αναζωογόνηση της ιαπωνικής οικονομίας. «Πάντως, τα κέρδη των επιχειρήσεων της χώρας ενισχύθηκαν την τελευταία διετία, επειδή ωφελήθηκαν από την υποχώρηση της ισοτιμίας του γιεν προς το δολάριο».

Φαίνεται ότι η κατάσταση είναι αρκετά σοβαρή αν συνδυαστεί με το γεγονός ότι το μήνα Μάη, ο όγκος των ιαπωνικών εξαγωγών στην Κίνα μειώθηκε κατά 4,5%. «Πρόκειται για την τέταρτη διαδοχική μείωση σε μηνιαία βάση, όταν η Κίνα συνιστά τη δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά της Ιαπωνίας με πρώτη εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Η κινεζική αγορά, ειδικότερα, απορροφά σχεδόν το ένα πέμπτο των εξαγωγών της Ιαπωνίας. Σοβαρότερο πλήγμα δέχονται οι κομβικοί κλάδοι της χώρας, όπως η αυτοκινητοβιομηχανία, οι ημιαγωγοί και ο χάλυβας, αναφέρει σε άρθρο της η The Wall Street Journal. Τους τελευταίους μήνες, οι εξαγωγές ιαπωνικών αυτοκινήτων στην Κίνα διαμορφώνονται σχεδόν στο ήμισυ των επιπέδων του αντιστοίχου διαστήματος του 2014. Οι δε εξαγωγές χάλυβα ελαττώνονται αδιαλείπτως τους προηγούμενους εννέα μήνες.

Αυτό παρατηρείται ανεξαρτήτως του γεγονός ότι οι επιχειρηματικοί όμιλοι της Ιαπωνίας εξάγουν τα προϊόντα τους στις χαμηλότερες τιμές από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μέχρι σήμερα, όπως αποτυπώνεται στα επίσημα στοιχεία της Τραπέζης της Ιαπωνίας. Ο όμιλος Komatsu, ένας από τους μεγαλύτερους διεθνώς στην κατασκευή εξοπλισμού οικοδομών, είδε τις πωλήσεις υδραυλικών εκσκαφέων στην Κίνα να μειώνονται 40% και πλέον τον Απρίλιο και τον Μάιο. Ο δε πρόεδρος της Casio Computer, Καζουχίρο Κασίο, δήλωσε τέλος ότι η εταιρεία του είχε αυξημένες πωλήσεις ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών στην Κίνα, αλλά διατηρεί τις επιφυλάξεις του για επέκταση της παραγωγής εκεί».

Η αλληλεπίδραση των οικονομιών

Μια πρώτη επισήμανση είναι ότι η βαθιά διεθνοποίηση των οικονομιών, ιδιαίτερα των ισχυρών, δηλαδή των μεγάλων κρατών, ασκεί μεγάλη αλληλεπίδραση στην πορεία ανάπτυξής τους. Η επιβράδυνση στην Κίνα έχει ανησυχήσει τους διεθνείς διακρατικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ, αλλά και την Ευρωζώνη. Γιατί ακριβώς μειώνονται οι εξαγωγές άλλων καπιταλιστικών κρατών, όπως στο παράδειγμα της Ιαπωνίας. Και αυτή η μείωση επιδρά αρνητικά στην καπιταλιστική ανάπτυξη, δηλαδή φέρνει επιβράδυνση. Αλλωστε, η διέξοδος από την κρίση διαφόρων απαιτεί επενδύσεις. Επίσης, όλο το χρονικό διάστημα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, αστοί οικονομολόγοι, πολιτικοί, οι καπιταλιστές, επιμένουν σε δύο ζητήματα για την ανάκαμψη. Στην άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας και στην εξωστρέφεια, δηλαδή στην αύξηση των εξαγωγών. Η άνοδος της παραγωγικότητας γιατί αυξάνει το ποσοστό κέρδους, και οι εξαγωγές, γιατί η εσωτερική αγορά είναι κορεσμένη. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρόβλημα βρίσκεται στις εξαγωγές της Ιαπωνίας στην Κίνα. Η μείωσή τους επιδρά αρνητικά στην ιαπωνική καπιταλιστική οικονομία.

Και μια δεύτερη επισήμανση, τα κέρδη των επιχειρήσεων της Ιαπωνίας αυξήθηκαν την τελευταία διετία, επειδή ωφελήθηκαν από την υποχώρηση της ισοτιμίας του γιεν προς το δολάριο. Πράγματι, η δημοσιονομική πολιτική του Αμπε αύξησε τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά δεν αύξησε τις επενδύσεις.

Να θυμίσουμε ένα παράδειγμα που έχουμε ξαναγράψει στο «Ριζοσπάστη» 16/5/2015 για την Ιαπωνία. «Η Toyota, η οποία έχει αποκομίσει μέχρι στιγμής 18 δισ. δολάρια σε κέρδη από τις αρχές της χρονιάς, έχει ευεργετηθεί πολύ από την οικονομική πολιτική του Ιάπωνα πρωθυπουργού, Σίνζο Αμπε. Ούτως ή άλλως, το εξασθενημένο γιεν, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής του, σχεδιάστηκε να συνδράμει την παραγωγή των μεγάλων εξαγωγέων της χώρας. Ωστόσο, αντί να τα επενδύσει εντός συνόρων, προσφάτως η εταιρεία ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να κατασκευάσει νέα εργοστάσια στην Κίνα και στο Μεξικό και αυτό μεταφράζεται σε επενδύσεις 1,4 δισ. δολαρίων».

Φεύγουν ιαπωνικές επιχειρήσεις από την Κίνα

Βεβαίως δεν ξέρουμε αν η «Τογιότα» θα επενδύσει στην Κίνα, αλλά η τάση είναι αυτή. Τεράστια κέρδη αλλά όχι επενδύσεις στην Ιαπωνία. Θα περίμενε κανείς επενδύσεις μετά την κρίση, δηλαδή διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου μέσα στην Ιαπωνία. Αλλά στο νόμο του κέρδους, απόλυτο νόμο του καπιταλισμού, επιδρούν πολλοί παράγοντες και μάλιστα αντιφατικά. Το φτηνό γιεν αύξησε τα κέρδη, αλλά στην οικονομία της Ιαπωνίας δεν αυξήθηκαν οι πωλήσεις λόγω χαμηλών μισθών. Αν όμως αυξάνονταν οι μισθοί, θα μειώνονταν τα κέρδη. Η «Τογιότα» προτιμά εξαγωγή κεφαλαίων γιατί βρίσκει φτηνό εργατικό δυναμικό, μεγάλες αγορές με μειωμένο κόστος μεταφοράς, αφού τα εργοστάσια που θέλει να κατασκευάσει είναι μέσα ή δίπλα στις αγορές που θέλει να απλωθεί, βορειοαμερικάνικη και κινέζικη.

Είπαμε πιο πάνω ότι δεν ξέρουμε αν κατασκευάσει εργοστάσιο στην Κίνα. Και αυτό γιατί, σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Καθημερινής», «η αύξηση του κόστους της εργασίας στην Κίνα σε συνδυασμό με την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης, αλλά και την αυστηρότητα των κινεζικών αρχών εξωθούν πολλές ξένες επιχειρήσεις να εγκαταλείπουν τη χώρα. Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα οξύ για τις ιαπωνικές επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν, αφενός το διπλασιασμό του κόστους της εργασίας μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια και αφετέρου την υποτίμηση του ιαπωνικού νομίσματος. Είναι ενδεικτικό ότι στον κρίσιμο για την Κίνα τομέα της μεταποίησης, οι αποδοχές ενός εργαζομένου έχουν σχεδόν τετραπλασιασθεί σε διάστημα λίγων χρόνων: το 2012 έφθασαν τα 13 γουάν την ώρα, ενώ το 2000 δεν ξεπερνούσαν τα 3,4 γουάν την ώρα.

Παράλληλα, ο Τζια Βάιχενγκ, νομικός σύμβουλος επιχειρήσεων δηλώνει βέβαιος πως "θα εξακολουθήσει να αυξάνεται ο αριθμός των ιαπωνικών εταιρειών που θα εγκαταλείπουν την Κίνα". Η εικόνα αυτή της Κίνας, 40 χρόνια από τότε που η χώρα άνοιξε τις πόρτες της έστω και διστακτικά στον εξωτερικό κόσμο, προκύπτει από ρεπορτάζ της ιαπωνικής οικονομικής εφημερίδας Nihon Keizai Shimbun, που θεωρείται αντίστοιχη της Wall Street Journal και των Financial Times. Σε αυτό τονίζεται ότι στην οικονομική δυσπραγία των ιαπωνικών επιχειρήσεων προστίθεται και η αυστηρότητα των κινεζικών ρυθμιστικών αρχών που με μεγάλη ευκολία πλέον επιβάλλουν πρόστιμα και κυρώσεις στις ξένες επιχειρήσεις, καθώς οι κινεζικές επιχειρήσεις δεν ενδιαφέρονται πλέον για την τεχνογνωσία που στο πρόσφατο παρελθόν τους προσέφεραν οι ξένες επιχειρήσεις. Ετσι από έρευνα του ιαπωνικού υπουργείου Οικονομίας προκύπτει ότι μέσα στο 2013 έφυγαν από την Κίνα 205 ιαπωνικές επιχειρήσεις όταν μόλις ένα χρόνο νωρίτερα είχαν φύγει μόνον 17.

Το αποτέλεσμα είναι να επιβραδύνονται διαρκώς οι ξένες επενδύσεις στην Κίνα: τους πρώτους πέντε μήνες του έτους δεν αυξήθηκαν παρά μόνον κατά 10,5% φθάνοντας στα 47 δισ. ευρώ. Σημειωτέον ότι στο ίδιο χρονικό διάστημα οι κινεζικές επενδύσεις στο εξωτερικό σημείωσαν αύξηση 47,4% φθάνοντας στα 40 δισ. ευρώ».

Εσωτερική αγορά και εξαγωγές κεφαλαίων

Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση της Κίνας σχετικά με την προοπτική ανάπτυξης κάνει στροφή στην εσωτερική αγορά και στις εξαγωγές κεφαλαίων.

Από τον Οκτώβρη του 2014 γράφονταν άρθρα σε διεθνή οικονομικά περιοδικά ότι ο Πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, προωθεί οικονομικές μεταρρυθμίσεις και στην ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς, με ενίσχυση του τομέα των υπηρεσιών, αντί να εξαρτάται η ανάπτυξη της οικονομίας μόνο από τις εξαγωγές που μειώνονται συνεχώς λόγω της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Η εσωτερική αγορά της Κίνας είναι τεράστια και υπάρχει μεγάλο έδαφος ανάπτυξης.

Βεβαίως, στην προτελευταία Σύνοδο Κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας - Ειρηνικού (APEC) στο Πεκίνο, ο Πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, ανακοίνωσε την αναβίωση του Δρόμου του Μεταξιού, ενός δικτύου θαλάσσιων και χερσαίων υποδομών για μεταφορές από την Κίνα μέχρι τη Μεσόγειο, την Ευρώπη και την Αφρική, με τη δημιουργία επενδυτικού ταμείου 40 δισ. δολαρίων για τη χρηματοδότηση αυτών των έργων. Το ταμείο θα δημιουργήσει ένα δίκτυο που θα συνδέει λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς και πόλεις της Κεντρικής και της Νότιας Ασίας, αλλά και την Ασία με τις άλλες ηπείρους. Στόχος είναι η επέκταση του εμπορίου της Κίνας και του ελέγχου της στις θαλάσσιες μεταφορές. Το συγκεκριμένο ταμείο είναι «Αποθεματικό Ταμείο» των BRICS, κόντρα στο ΔΝΤ. Οι BRICS αποφάσισαν επίσης τη δημιουργία «Αναπτυξιακής Τράπεζας», κόντρα στην Παγκόσμια Τράπεζα, με έδρα τη Σαγκάη, τη θέση του προέδρου της οποίας ανέλαβε για την επόμενη πενταετία η Ινδία. Το κεφάλαιο με το οποίο θα ξεκινήσει θα είναι 50 - 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Αντίστοιχα, το αρχικό κεφάλαιο του Ταμείου θα είναι 100 δισ. δολάρια.

Η Κίνα αποφάσισε να διαθέσει 40 δισ. δολάρια κρατικό χρήμα στο πλαίσιο του γενικότερου προγράμματος τόνωσης της επιβραδυνόμενης κινεζικής οικονομίας, ενώ στο εσωτερικό φαίνεται ότι προσανατολίζονται σε πολιτική ενίσχυσης της ζήτησης. Αρα όντως αυξάνει μισθούς.

Ετσι, η Κίνα επιμένει, στην εσωτερική ανάπτυξη και στις εξαγωγές κεφαλαίων. Την ίδια περίοδο, ο Πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, δήλωνε ότι «υπάρχουν κίνδυνοι, αλλά δεν είναι για να τρομοκρατούμαστε». Αλλωστε, με επιβράδυνση της οικονομίας της η Κίνα αναμένεται να πιάσει ρυθμούς γύρω στο 7% του ΑΕΠ το 2015.

Μόνο οικονομικοί οι λόγοι;

Τέλος, δεν είναι σίγουρο ότι οι ιαπωνικές επιχειρήσεις φεύγουν από την Κίνα μόνο για τους λόγους που αναφέρονται ή υπάρχουν και άλλοι. Με βασικό την επιδίωξη των ΗΠΑ για ζώνη ελεύθερου εμπορίου στον Ειρηνικό με συμμετοχή 12 κρατών και από τις δύο όχθες του, Αμερική και Ασία, ανάμεσά τους και οι Ιαπωνία, Καναδάς, Μεξικό, Μαλαισία κ.λπ., που γίνεται και κόντρα στην Κίνα, με στόχο την υπονόμευσή της. Αρα μπορεί να είναι και γεωπολιτικοί λόγοι.

Σε πρόσφατο ντοκουμέντο του αμερικάνικου Πενταγώνου αναφέρεται: «Οι ενέργειες της Κίνας αποτελούν πηγή εντάσεων στην περιοχή Ασίας - Ειρηνικού», παραπέμποντας στις εδαφικές διαφορές της Κίνας με γείτονές της για διαφιλονικούμενα νησιά στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και τις προσπάθειες του ασιατικού γίγαντα για ενίσχυση της αμυντικής του ικανότητας. Αλλωστε και οι κόντρες Κίνας - Ιαπωνίας στη συγκεκριμένη περιοχή οξύνονται. Βεβαίως, είναι καθαρό ότι η πολιτική υπηρετεί την οικονομία, ακόμη και με άλλα μέσα όπως είναι ο πόλεμος. Οι ανταγωνισμοί συνολικά είναι οξυμένοι όσο ποτέ. Με κινδύνους μακελέματος λαών.

"Ριζοσπάστης" Τετάρτη 08 Ιούλη 2015

Δυο γάιδαροι μαλώνανε...

Τις τελευταίες μέρες, συνδικαλιστικές παρατάξεις και οργανώσεις που συντάχθηκαν με το «όχι» στο δημοψήφισμα, εκδίδουν ανακοινώσεις με τις οποίες ζητάνε να παραιτηθεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ, επειδή η στάση που κράτησε η πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) απέναντι στο ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν «ναι στην Ευρώπη». Προσπαθούν, μάλιστα, με αισχρό τρόπο να βάλουν στο κάδρο των ...ενδοοικογενειακών καβγάδων τους και το ΠΑΜΕ, που ζήτησε στο δημοψήφισμα να καταψηφιστεί τόσο η πρόταση των «θεσμών», όσο και αυτή της κυβέρνησης, αφού και οι δυο οδηγούν σε νέο μνημόνιο για το λαό.

Αντιγράφουμε ενδεικτικά ένα απόσπασμα από την ανακοίνωση του ΜΕΤΑ, της συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ: «Η μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων και του ελληνικού λαού, με το μεγαλειώδες και συγκλονιστικό ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, έστειλε ένα συντριπτικό μήνυμα αντίστασης και αγώνα ενάντια στους - ανοιχτούς και χωρίς όρια - εκβιασμούς, αλλά και τα τρομοκρατικά διλήμματα, όχι μόνο των δανειστών - "θεσμών" και της τρόικας εσωτερικού, αλλά και στο εσωτερικό μέτωπο των εργοδοτών και των παρατρεχάμενών τους, οι οποίοι ευθυγραμμίστηκαν απόλυτα με τις απαιτήσεις τους, επενδύοντας και σε πολιτικές εξελίξεις σε βάρος του λαού και της χώρας».

Σε άλλο σημείο, η ανακοίνωση συνεχίζει: «(...) Υστερα από όλα αυτά, η επιλογή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) και των επικεφαλής στελεχών τους να συνταχθούν ανοιχτά και ξεδιάντροπα με το "μαύρο" μέτωπο της κατατρομοκράτησης των εργαζομένων και του λαού μας, ζητώντας την απόσυρση του δημοψηφίσματος, χαρακτηρίζοντάς το ως "ψευδεπίγραφο" και "διχαστικό", με ταυτόχρονο κάλεσμα για υποστήριξη του ΝΑΙ, έχει ήδη γραφεί με μελανά γράμματα στην ιστορία του εργατικού και συνδικαλιστικού μας κινήματος.

Δυστυχώς, σε αυτή τη θλιβερή επιλογή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, έβαλε για ακόμα μια φορά γερές πλάτες και το ΠΑΜΕ, το οποίο με τη θέση του απέναντι στο δημοψήφισμα, συντάχθηκε αντικειμενικά με τις αντιδραστικές δυνάμεις του ΝΑΙ και επιβεβαίωσε το μεγάλο χάσμα που έχει με τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων (...) Αυτή η ΓΣΕΕ (...) είναι εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και δεν εκφράζει παρά μόνο τα πρόσωπα που συγκροτούν μια πρόσκαιρη και απονομιμοποιημένη πλειοψηφία».

Αλήθεια, πού ακριβώς διαφοροποιείται το «ναι στην Ευρώπη» της ΓΣΕΕ από τη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ ότι «το "όχι" δε σημαίνει εντολή ρήξης με την ΕΕ»; Και πώς ακριβώς αξιοποιείται σήμερα το «όχι» που ζητούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στο δημοψήφισμα; Η κυβέρνηση, συνεπής στις εξαγγελίες της, το αξιοποιεί σαν «πράσινο φως» για συμφωνία με τους δανειστές, στη βάση της πρότασης που απέστειλε ο Αλ. Τσίπρας στον Γιούνκερ, και η οποία είναι σχεδόν πανομοιότυπη με αυτήν των ιμπεριαλιστικών θεσμών που υποτίθεται ότι απορρίφθηκε με την επικράτηση του «όχι» στο δημοψήφισμα!

Παλιός και νέος εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός έχουν μεγάλες και μοιρασμένες ευθύνες για τη συμβολή τους στον εγκλωβισμό του λαού στα κάλπικα διλήμματα της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των ιμπεριαλιστικών θεσμών. Ενώ ξέρουν καλά ότι είτε το «ναι» επικρατούσε, είτε το «όχι», οι εξελίξεις που δρομολογούνται είναι από χέρι αντεργατικές - αντιλαϊκές, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, ο καθένας από το πόστο του, να χειραγωγήσουν και να αποπροσανατολίσουν το λαό, να τον παραδώσουν δεμένο χειροπόδαρα σαν λάφυρο στον επόμενο γύρο των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους δανειστές.

Μόνο η στάση που κράτησε το ΠΑΜΕ απαντάει από ταξική σκοπιά στα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Το διπλό «όχι» στις προτάσεις των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ και κυβέρνησης για το επόμενο μνημόνιο, είναι η μόνη απάντηση που ακυρώνει τους εκβιασμούς και βάζει τους εργαζόμενους σε επιφυλακή και σε θέση μάχης, απέναντι στην επιθετικότητα της εργοδοσίας που μεγαλώνει. Οι εξελίξεις των πρώτων κιόλας ημερών μετά το δημοψήφισμα, επιβεβαιώνουν ότι παλιός και νέος εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός έπαιξαν σε γνώση τους άθλιο παιχνίδι στην πλάτη των εργαζομένων, επαληθεύοντας το βρώμικο ρόλο τους στην υπονόμευση και χειραγώγηση του κινήματος.

"Ριζοσπάστης" Τετάρτη 08 Ιούλη 2015

Οι ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωζώνη και οι πολύπλευροι ανταγωνισμοί

Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Τζος Ερνεστ, είπε ότι «τόσο οι ηγέτες της Ελλάδας όσο και οι ηγέτες των χωρών της Ευρωζώνης έχουν όλοι δείξει την ισχυρή προτίμησή τους να παραμείνει η Ελλάδα μέρος της νομισματικής τους ένωσης. Υπάρχουν πολλά στοιχεία της κοινής γνώμης που δείχνουν επίσης ότι Ελληνες συμμερίζονται αυτήν την άποψη, πάρα πολύ (...) είναι προς το συμφέρον όλων η Ελλάδα να επανέλθει στο δρόμο της ανάπτυξης και της βιωσιμότητας του χρέους», ηλεκτρονική «Καθημερινή» 2/7/2015,

Την ίδια ώρα, το ΔΝΤ έδινε στη δημοσιότητα την έκθεσή του για βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, εκτιμώντας ότι δεν είναι βιώσιμο και χρειάζεται μεγάλη αναδιάρθρωση.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το κρατικό χρέος της Ελλάδας θα φτάσει στο 149,9% του ΑΕΠ το 2020, αντί για 124% του ΑΕΠ και στο 142,2% του ΑΕΠ το 2022, αντί για 110% του ΑΕΠ όπως εκτιμούσαν το Νοέμβρη του 2012. Στη μελέτη του συνεκτιμά τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, αν ισχύσουν όπως καταλήχθηκε στις συζητήσεις θεσμών - κυβέρνησης δηλαδή 1% του ΑΕΠ για φέτος, 2% το 2016, 3% το 2017, 3,5% το 2018 και όλα τα επόμενα χρόνια και την πρόβλεψή του για την ανάπτυξη που δίνει ύφεση 1,2% του ΑΕΠ για το 2015, ανάπτυξη 2,8% το 2016, 4,4% το 2017 και 4,5% το 2018.

«Το Ταμείο προβλέπει ότι η Ελλάδα θα αντικαθιστά το φθηνό δανεισμό από την Ευρωζώνη με ακριβό δανεισμό από τις αγορές (6,5% επιτόκιο "για τις επόμενες δεκαετίες", όπως σημειώνει). "Δεδομένης της εύθραυστης δυναμικής του χρέους, περαιτέρω παραχωρήσεις είναι απαραίτητες για την ανάκτηση της βιωσιμότητας του χρέους", σημειώνει και προτείνει:

Α. Μέρκελ - Κρ. Λαγκάρντ - Ζ. Κ. Γιούνκερ - Μ. Ντράγκι στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ

Διπλασιασμό της περιόδου χάριτος στα 20 χρόνια (από 10 που είναι τώρα) των δανείων από την Ευρωζώνη.

• Διπλασιασμό του χρόνου αποπληρωμής των δανείων αυτών στα 40 έτη (από 20 που είναι σήμερα).
• Διατήρηση των υφιστάμενων χαμηλών επιτοκίων δανεισμού για τα νέα δάνεια ύψους 51,9 δισ. ευρώ που χρειάζεται η Ελλάδα έως το τέλος του 2018.

Με αυτά τα μέτρα, αν και το χρέος δε θα μειωθεί στα επίπεδα που προέβλεπε η απόφαση του Νοέμβρη του 2012 (124% του ΑΕΠ το 2020 και κάτω του 110% του ΑΕΠ το 2022), οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας θα είναι κατά μέσο όρο στο 10% του ΑΕΠ ετησίως στην περίοδο 2015 - 2045, που διασφαλίζει την εξυπηρέτηση του χρέους. Γι' αυτό και κατά το ΔΝΤ υπάρχουν "μεγάλες πιθανότητες" να είναι βιώσιμο».(«Καθημερινή», 3/7/2015).

Φινλανδοί και Γερμανοί διαφώνησαν με τη δημοσιοποίηση της μελέτης, γιατί εκτιμά ότι χρειάζεται γενναία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους από τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, ενώ δεν έχουν συμφωνηθεί τα μέτρα του προγράμματος και βέβαια δεν έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, και λένε ότι θα περιπλέξει τις συζητήσεις για την Ελλάδα. Τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΔΝΤ υποστήριξε ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΔΝΤ.

Η υπόθεση του χρέους...

Το θέμα δεν είναι καινούριο.Υπάρχει οξύτατη αντιπαράθεση ΔΝΤ - Κομισιόν γύρω από τη βιωσιμότητα του κρατικού χρέους της Ελλάδας και επιμονή από το ΔΝΤ για γενναία αναδιάρθρωση, (είναι μια μορφή «κουρέματος» και γίνεται με μείωση των επιτοκίων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής).

Η κυβέρνηση επιμένει ότι χωρίς τη γενναία αναδιάρθρωση του χρέους το πρόγραμμα δεν είναι βιώσιμο. Πολύ περισσότερο, λένε, δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη. Καπιταλιστική ανάπτυξη εννοούν, δηλαδή κρατική χρηματοδότηση των επιχειρηματικών ομίλων για επενδύσεις, (χωρίς κρατική χρηματοδότηση δύσκολα γίνονται επενδύσεις για να δώσουν ώθηση στην ανάκαμψη), όπως βεβαίως και δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές κυρίως, οι οποίες θα αξιοποιηθούν από τους καπιταλιστές, για να ανακάμψουν, να κερδοφορήσουν.

Επομένως, αυτή η στάση του ΔΝΤ για μη βιώσιμο χρέος και ότι χρειάζεται αναδιάρθρωση ταυτίζεται με την εκτίμηση της κυβέρνησης και τη διεκδίκησή της για αναδιάρθρωση του χρέους. Αλλά όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, εν μέσω διαπραγματεύσεων, η κυβερνητική προπαγάνδα ήταν άκρως επιθετική κατά του ΔΝΤ. Αντιφατικό φαίνεται αλλά δεν είναι. Γιατί το ΔΝΤ επιμένει για γενναίες επίσης καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, δηλαδή νέα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα όπως μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις κ.λπ., (αυτό ήδη το έχει πει πολλές φορές και ο πρόεδρος της Κομισιόν), δηλαδή κι άλλο φτήνεμα της εργατικής δύναμης, φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου, σε συνδυασμό με την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, δηλαδή απελευθερώσεις κ.λπ; Είναι μέτρα που συμβάλλουν στην αύξηση του ποσοστού κέρδους. Αλλά στη δοσμένη στιγμή η κυβέρνηση έχει αποφασίσει έμμεση μείωση του εργατικού εισοδήματος με αύξηση των έμμεσων φόρων (π.χ. ΦΠΑ), γιατί τη διευκολύνει να προπαγανδίζει ότι σταμάτησε τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και να έχει αληθοφανή επιχειρήματα υποταγής των εργαζομένων στην πολιτική του κεφαλαίου. Θα 'θελε να χρησιμοποιήσει ως σύμμαχο το ΔΝΤ, αλλά «δεν την παίρνει».

...η συνθετότητα των διεθνών καπιταλιστικών σχέσεων...

Στην προκειμένη περίπτωση, εμφανίζεται ένα πιο σύνθετο ζήτημα στην οξυμένη αντιπαράθεση ανάμεσα σε ΔΝΤ και Ευρωζώνη, με αφορμή την Ελλάδα, αλλά και την προοπτική των συζητήσεων με την κυβέρνηση για νέα συμφωνία.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα euro2day 3/7/2015, το ΔΝΤ με τη δημοσιοποίηση της έκθεσης για το χρέος της Ελλάδας, «επί της ουσίας λέει ότι για να δεχθεί να συμμετέχει σε μελλοντικό πρόγραμμα (κάτι το οποίο θέλει η Γερμανία) πρέπει να γίνουν δεκτοί οι δικοί του σκληρότατοι όροι. Η κ. Λαγκάρντ δείχνει πλέον ξεκάθαρα στην κ. Μέρκελ ότι δεν μπορεί να ζητεί τη συμμετοχή του Ταμείου και ταυτοχρόνως να αποφεύγει τη συζήτηση για το χρέος.

Η έκθεση του ΔΝΤ αναφέρεται στην αναποφασιστικότητα της ΕΕ να λειτουργήσει αποτελεσματικά και ξαναβάζει στο τραπέζι ακόμα και το "κούρεμα" των δανείων που έχουν δώσει τα κράτη - μέλη της ΕΕ στην Ελλάδα. Κάτι τέτοιο έχει απορριφθεί κατηγορηματικά από την ΕΕ και δη από το Βερολίνο». Γιατί καταστρέφονται κεφάλαια των κρατών της ΕΕ.

Το παραπάνω απόσπασμα δείχνει οξύτατους ανταγωνισμούς ΔΝΤ - Ευρωζώνης που αντανακλούν ανταγωνισμούς ΗΠΑ - Γερμανίας.

Φαίνεται όμως ότι αυτοί οι ανταγωνισμοί διαπλέκονται με τους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς μέσα στις ΗΠΑ και μέσα στη Γερμανία. Για παράδειγμα, ενώ οι ΗΠΑ θέλουν την Ελλάδα μέσα στην Ευρωζώνη, εντούτοις η δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΔΝΤ για το χρέος εναντιώνεται στην Ευρωζώνη. Επίσης, έχουν αυξηθεί τα δημοσιεύματα στον αστικό Τύπο που από τη μια μεριά λένε ότι η Αν. Μέρκελ πασχίζει για να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Από την άλλη, διάφορα τραπεζικά στελέχη, ο ίδιος ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων τάσσονται υπέρ του Grexit.

Αυτή η πραγματικότητα εκφράζεται και μέσα στο ΔΝΤ, αλλά αντανακλά και γενικότερους διεθνείς ανταγωνισμούς.

Σε άρθρο της «Καθημερινής», 1/7/2015, με αφορμή την μη πληρωμή των δόσεων του χρέους της Ελλάδας στο ΔΝΤ, αναφέρονται τα εξής: «Το κλίμα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ανάστατο (...) μεταξύ των στελεχών αλλά και στο εκτελεστικό συμβούλιο υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς έφτασαν εδώ. Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος Πόουλ Τόμσεν, που χειρίζεται προσωπικά τα ελληνικά προγράμματα από την έναρξή τους, βρίσκεται στο στόχαστρο - και μαζί του η φήμη του ίδιου του οργανισμού. Ο διευθυντής διεθνών οικονομικών του αμερικανικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (CFR), Μπεν Στάιλ, τονίζει ότι η μη πληρωμή του ΔΝΤ από την Ελλάδα δοκιμάζει την αξιοπιστία του Ταμείου και αναμένεται να επιταχύνει τη στροφή των αναπτυσσόμενων χωρών προς εναλλακτικές λύσεις. Η αμερικανική κυβέρνηση πιέζει το Ταμείο να επιδείξει ευελιξία, αντιμέτωπη και με τα δικά της προβλήματα: Οι Ρεπουμπλικανοί μπλοκάρουν την αλλαγή των ποσοστώσεων στο ΔΝΤ επικαλούμενοι μείωση της επιρροής των ΗΠΑ σε αυτό (...) η μη πληρωμή του ΔΝΤ από την Ελλάδα είναι μια αποτυχία ολόκληρης της Ευρωζώνης».

Τι δείχνουν τα παραπάνω; Κόντρες μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Οι Ρεπουμπλικανοί μπλοκάρουν την αλλαγή των ποσοστώσεων που συζητούν οι Δημοκρατικοί. Τα δύο κόμματα εκφράζουν και ιδιαίτερα συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του αμερικάνικου κεφαλαίου. Αντιθέσεις μέσα στο ίδιο το εκτελεστικό συμβούλιο εκφράζουν οι διαφορετικές απόψεις για την Ελλάδα, που σημαίνει έκφραση αντίθετων καπιταλιστικών συμφερόντων διεθνώς. Κόντρες με την Ευρωζώνη με κάθε αφορμή, (η Ευρωζώνη ευθύνεται για τη μη πληρωμή του ΔΝΤ από την Ελλάδα, ο Τόμσεν ευθύνεται κ.λπ.).

Εχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία η εκτίμηση του διευθυντή διεθνών οικονομικών του αμερικανικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (CFR), περί αξιοπιστίας του Ταμείου και στροφή των λεγόμενων αναπτυσσόμενων χωρών σε άλλες λύσεις. Ηδη η 6η Σύνοδος των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) που, στη Φορταλέζα της Βραζιλίας, αποφάσισε τη δημιουργία Αναπτυξιακής Τράπεζας, αλλά και Αποθεματικού Ταμείου.

Οι BRICS προχώρησαν σ' αυτό το βήμα λόγω έλλειψης συμμετοχής τους στην παγκόσμια διακυβέρνηση, ιδιαίτερα στην Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δήλωσε ο Αρβιντ Σουμπραμανιάν, υψηλόβαθμος εταίρος στο Ιδρυμα Πέτερσον για τη Διεθνή Οικονομία.

...και η διεθνής οικονομία που δε λέει να ανακάμψει

Εκτός όλων των παραπάνω, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία δεν εξελίσσεται καλά. Τα «δικά τους προβλήματα» που λένε οι Ρεπουμπλικάνοι στις ΗΠΑ είναι τα σημάδια επιβράδυνσης της οικονομίας τους. Επίσης, η οικονομία της Κίνας επιβραδύνεται, το ίδιο και των Ρωσίας, Βραζιλίας, Νότια Αφρικής, αλλά και στην Ευρωζώνη η κατάσταση δεν είναι καλή. Η ανάκαμψη υπολογίζεται σε 1% για το 2015, η μεταποίηση, βασικά η βιομηχανία σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία είναι στάσιμη, το δε χρέος και της Γαλλίας και της Ιταλίας είναι πάνω από 2 τρισ. ευρώ καθεμιάς. Στη δε Ελλάδα η ανάκαμψη 0,6% το 2014 έχει πισωγυρίσει σε ύφεση. Το ΔΝΤ εκτιμά την κατάσταση της οικονομίας της Ελλάδας, (για υποβάθμισή της μιλά), ως τον κυριότερο παράγοντα για τη μη βιωσιμότητα του χρέους και έχει δίκιο.

Βεβαίως και η Ευρωζώνη προωθεί αλλαγές στη λειτουργία της έτσι ώστε να θωρακιστεί όσο μπορεί απέναντι στις οικονομικές κρίσεις σε συνδυασμό με τη δυνατότητα να δρα ως ενιαία οντότητα στους διεθνείς ανταγωνισμούς σε όφελος του ευρωενωσιακού κεφαλαίου. Ετσι προχωρά σε οικονομική και πολιτική εμβάθυνση. Είναι και αυτός ένας λόγος τόσο στην όξυνση των ανταγωνισμών με ΔΝΤ και ΗΠΑ, αλλά και της τακτικής της απέναντι στην Ελλάδα. Για «σφίξιμο» πάει και όχι για «χαλάρωση». Σκληρό πυρήνα συγκροτεί και δεν είναι σίγουρο ότι τώρα η Ελλάδα χωρά σ' αυτόν.

Σε τέτοιες συμπληγάδες δοκιμάζονται λύσεις για την καπιταλιστική Ελλάδα και πιθανότητες της μιας (παραμονή στην Ευρωζώνη) ή της άλλης, (Grexit, διπλό νόμισμα κ.λπ.), λύσεις για την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Οποιαδήποτε λύση υπάρξει μετά το δημοψήφισμα, είτε συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις και καταλήξουν σε συμφωνία, είτε τα «σπάσουν» οριστικά και γίνει το Grexit, σε όλες τις περιπτώσεις και εκδοχές, αυτοί που χάνουν και χρεοκοπούν είναι η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Καμιά απ' αυτές τις εκδοχές δεν είναι σε όφελος του λαού, δε συνιστούν φιλεργατική - φιλολαϊκή λύση. Ακριβώς γιατί δεν υπάρχει διέξοδος, λύση σε όφελος του λαού, αφού όλες είναι μέσα στα τείχη του καπιταλιστικού δρόμου.

"Ριζοσπάστης" Τρίτη 07 Ιούλη 2015