ΕΙΡΗΝΗ ΓΚΙΝΗ «Πρώτη φορά ελληνικός στρατός τουφεκίζει γυναίκα»

Η Ειρήνη Γκίνη

«Για σένα πλέκουν δαφνοστέφανα, οι καιροί κι αντιλαλούν απ' τα στερνά σου τα τραγούδια πόλεις, βουνά, λαγκάδια και ουρανοί. Δίπλα στο μνήμα σου, το μίσος μας λαμπαδά. Σ' ένα χωριό δασκάλα αν ήσουν ταπεινή τώρα περνάει απ' το σχολείο σου όλη η Ελλάδα».

Η Ειρήνη Γκίνη (Μίρκα Γκίνοβα), 24χρονη νηπιαγωγός από το χωριό Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) της Εδεσσας, ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε με απόφαση Εκτακτου Στρατοδικείου.

Γεννήθηκε το 1923 κοντά στη λίμνη του Οστρόβου. Οι γονείς της ήταν φτωχοί αγρότες σλαβομακεδόνες. «Από μικρή ακόμα γεύτηκε τις πίκρες και τα βάσανα της ζωής. Εμεινε ορφανή από μητέρα και μεγάλωσε μέσα σε χίλια βάσανα και δυσκολίες. Η έλλειψη της μητρικής στοργής θέριευε τη δική της αγάπη στους βασανισμένους και κατατρεγμένους. Οι δυσκολίες της ζωής που γνώρισε από τα πρώτα βήματα, της δημιούργησαν χαρακτήρα αποφασιστικό, θαρραλέο, αγωνιστικό».

Αποφοίτησε το 1939 από το διδασκαλείο Νηπιαγωγών Καστοριάς, αλλά η δικτατορία του Μεταξά δεν την διορίζει επειδή είναι «μακεδονοπούλα». «Αυτό την έκανε να νιώσει πιο πολύ το ζυγό κάτω από τον οποίο στέναζε η πατρίδα».Το 1940 διορίστηκε προσωρινά νηπιαγωγός σε ένα χωριό της Εδεσσας. «Καλή δασκαλίτσα», έλεγε όλο το χωριό για τη Μίρκα.

Η Ειρήνη Γκίνη οργανώθηκε το 1942 στην ΕΠΟΝ ενώ το 1943 κατατάχθηκε στα αντάρτικα τμήματα του ΕΛΑΣ στο Καϊμακτσαλάν. Από το 1942 δουλεύει στο χωριό της παράνομα. Ξεσηκώνει τα κορίτσια της επαρχίας στον απελευθερωτικό αγώνα. «Γίνεται ο εμψυχωτής της φλογερής νεολαίας μας».

Το καλοκαίρι του 1946, στο δάσος της Εδεσσας, κρύβονται η μικρή ανταρτοομάδα του Καϊμακτσαλάν. 200 χωροφύλακες και μαυροσκούφηδες κύκλωσαν το μέρος. «Η Μίρκα ήταν με άλλους 6 συντρόφους, όλοι άοπλοι. Μόνο αυτή είχε παραμπέλ. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη... Χρειαζόταν σε τέτοιες στιγμές θάρρος, αποφασιστικότητα, αυτοκυριαρχία... Πλησιάζουν... Η θαρραλέα Μίρκα δε χάνει το θάρρος της. Σηκώνει το παραμπέλ και σκοπεύει. Αλλά οι σφαίρες της είναι λίγες και εκείνοι είναι πολλοί. Ετσι πέφτει στα χέρια τους μαζί με τους συντρόφους της».

Μαχήτριες του ΔΣΕ

Παρά τα άγρια βασανιστήρια δε λύγισε. «Οι μαυροσκούφηδες με τα ξίφη, με τα νύχια, της ξέσκισαν το κορμί και τα ρούχα, της ξερίζωσαν τα μαλλιά, κι έτσι όπως ήταν τη γύριζαν στους δρόμους της Εδεσσας. Η Μίρκα κρατούσε ψηλά και περήφανα το κεφάλι. Χαμογελούσε στο λαό που έτρεχε να τη δει και να τη θαυμάσει, στο λαό που τόσο αγάπησε και για τον οποίο τόσο αφειδώλευτα αργότερα έδωσε και τη ζωή της».

Μετά από όλα τα βασανιστήρια, τη θάψανε ζωντανή ως το λαιμό και πυροβολούσαν πάνω της. Οχι μόνο υπομένει καρτερικά όλα τα βασανιστήρια, αλλά εμψυχώνει και τους συντρόφους της. «Ράψτε τα στόματα, σύντροφοι! Ούτε κουβέντα στους προδότες!»

Στις 25 Ιούλη 1946 μαζί με τους 6 συντρόφους της πέρασε από Εκτακτο Στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τρεις μέρες μετά την καταδίκη οδηγήθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στα Γιαννιτσά. Ηταν η πρώτη επίσημη εκτέλεση που εγκαινιαζόταν ύστερα από την ψήφιση των «έκτακτων μέτρων». Στις 18 Ιούνη 1946 υιοθετήθηκε από τη Βουλή το Γ' ψήφισμα, το οποίο προέβλεπε την ίδρυση Εκτακτων Στρατοδικείων και καθόριζε ποινές θανάτου σε όποιον «στασίαζε», με σκοπό «να αποσπαστεί μέρος της ελληνικής επικράτειας», ενώ προέβλεπε μια σειρά κατασταλτικά μέτρα και απαγορεύσεις. Στην ουσία, έβαλε τη σφραγίδα του νόμου του αστικού κράτους στην τρομοκρατία και τις δολοφονικές ενέργειες στις οποίες επιδίδονταν «παρακρατικές» ομάδες ενάντια στους κομμουνιστές σε όλη τη χώρα. Ετσι, η «μηχανή» των στρατοδικείων πήρε αμέσως μπροστά. «Δώδεκα εκτελέσεις μέσα σε πέντε μέρες». Αυτό είναι το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» στις 27 Ιούλη 1946.

«Περήφανα αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα η Μίρκα. Σηκώθηκε, πλύθηκε, χτενίστηκε, ντύθηκε και τράβηξε αγέρωχη στον τόπο της εκτέλεσης, εμψυχώνοντας το λαό που παρακολουθούσε με κομμένη την αναπνοή. Σε όλο το δρόμο τραγουδούσε τη "Διεθνή" και άλλα επαναστατικά μακεδονικά τραγούδια. Δε δέχτηκε να της δέσουν τα μάτια. Κι όταν τα εγγλέζικα όπλα ορθώθηκαν για να κόψουν το νήμα με τα 23 χρόνια ζωής της Μίρκας, εκείνη σήκωσε περήφανα το κεφάλι και φώναξε:

"Πίσω μας έρχονται χιλιάδες, εκατομμύρια μαχητές της λευτεριάς. Εμείς αύριο θάμαστε στρατός και θα σας συντρίψουμε...Ζήτω το ΚΚΕ!"»

Το γράμμα του φαντάρου

«... Σας συγχαίρω για την κόρη που γεννήσατε. Αυτή δέχθηκε το θάνατο με το γέλιο στο στόμα, ηρωικά και ψύχραιμα, τραγουδώντας. Ολοι που παρεβρεθήκαμε στην περίεργη και άγρια εκείνη εικόνα θαυμάσαμε. Κατά τις 5.30 η ώρα εγώ πλησίασα κοντά της και τη ρώτησα μήπως θέλει τίποτα να γράψω στους γονείς της. Αυτή με κοίταξε ήσυχα και μου είπε: "Εγώ πεθαίνω σαν τίμιος άνθρωπος για κάτι στο οποίο ολοκληρωτικά πιστεύω. Για την καλυτέρευση όχι προσωπικά της δικής μου ζωής, αλλά για τη ζωή όλων των ανθρώπων"...» Αυτά αναφέρει ένας από τους φαντάρους του εκτελεστικού αποσπάσματος στο γράμμα του προς τον πατέρα της Ειρήνης Γκίνη.

(Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο «Μορφές Ηρώων»)

Η Ελλη Αλεξίου για την Ειρήνη Γκίνη

«Η Γκίνη, δασκάλα, είναι η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε από στρατοδικείο με τους Αμερικανούς πια να εξουσιάζουν τον τόπο μας.... Το Στρατοδικείο Γιαννιτσών την καταδίκασε σε θάνατο και κει εκτελέστηκε στις 26-7-1946. Διηγούνται πως την παραμονή του θανάτου της στη φυλακή τραγουδούσε όλη τη νύχτα. Το ίδιο τραγουδούσε και στο αυτοκίνητο καθώς τη μετέφεραν στον τόπο της εκτέλεσης. Το απόσπασμα το αντίκρισε με ψυχραιμία και παλικαριά. Στην έκθεση που στάλθηκε στο υπουργείο για τα καθέκαστα της εκτέλεσης αναφερόταν ανάμεσα στ' άλλα: "...Οι επτά καταδικασθέντες αντίκρισαν ψυχραίμως το εκτελεστικόν απόσπασμα. Και δεν εδέχθησαν να δεθούν οι οφθαλμοί των... Περισσοτέραν ψυχραιμία επέδειξαν η δασκάλα Ειρήνη Γκίνη, η οποία έψαλλε τον Υμνον της Διεθνούς και εκραύγαζεν υπέρ του ΚΚΕ".

Κι αν όλα αυτά δεν είναι ακριβή και μόνο αληθινό είναι πως τραγουδούσε και πως δε δέχτηκε να της δέσουν τα μάτια, και μόνο αυτά βροντοφωνάζουν τη λεβεντιά της».

(Από το βιβλίο της Ελλης Αλεξίου «Βασιλική Δρυς», Εκδόσεις «Καστανιώτη»)

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 26 Ιούλη 2015

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ Οργάνωση και δράση κόντρα στα μνημόνια διαρκείας

«Δεν αντέχουμε άλλα μέτρα! Η ικανοποίηση των αναγκών μας δεν μπορεί να περιμένει!». Τα παραπάνω σημείωνε η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας στην ανακοίνωσή της, με την οποία καλούσε τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας να μη δεχθούν το εκβιαστικό δίλημμα που έθεσε η κυβέρνηση με το δημοψήφισμα, να αρνηθούν να γίνουν συνένοχες στα αντιλαϊκά παζάρια, να μην κάνουν βήμα πίσω από τις διεκδικήσεις τους. Την περασμένη Πέμπτη, στην παναττική τους σύσκεψη, οι σύλλογοι και οι ομάδες συζήτησαν για τα πρώτα συμπεράσματα από το μαζικό άνοιγμα που πραγματοποίησαν, τόσο πριν το δημοψήφισμα όσο και μετά από αυτό, παίρνοντας μέρος στις κινητοποιήσεις που οργάνωσε το ΠΑΜΕ. Η ετοιμότητα που έδειξαν να απευθυνθούν σε χιλιάδες γυναίκες, να συζητήσουν μαζί τους για την ΕΕ και το χαρακτήρα της, για την ανάγκη ο λαός να σπάσει τα δεσμά της, έχει ήδη δώσει τη σκυτάλη στη δράση που ακολουθεί: Στην προσπάθεια οι γυναίκες των λαϊκών οικογενειών να μην υποχωρήσουν μπροστά στο νέο μνημόνιο που τους σερβίρουν κυβέρνηση και ΕΕ, μαζί με όλα τα κόμματα που τη στηρίζουν. Να μην απογοητευθούν, να μην μείνουν σαστισμένοι θεατές μπροστά στις εξελίξεις, αλλά να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της οργάνωσης και της διεκδίκησης.

Προτεραιότητα η οργάνωση της αλληλεγγύης

Η σημασία που αποκτά στις παρούσες συνθήκες το μέτωπο της αλληλεγγύης, υπογραμμίστηκε εισηγητικά από την αντιπρόεδρο της ΟΓΕ, Χριστίνα Σκαλούμπακα: «Αυτές τις δύσκολες ώρες, η λαϊκή οικογένεια χρειάζεται ένα γερό αποκούμπι: Είναι η λαϊκή οργάνωση και αλληλεγγύη, μέσα από τα εργατικά και συνταξιουχικά σωματεία, τους συλλόγους γυναικών της ΟΓΕ, τις επιτροπές ανέργων, τις ενώσεις και τους συλλόγους αυτοαπασχολούμενων. Αυτή είναι η δική μας συμμαχία ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ, που δεν παζαρεύει τα λαϊκά συμφέροντα», σημείωσε και πρόσθεσε: «Σε αυτή την κατεύθυνση συμφωνήσαμε με τις δυνάμεις της κοινωνικής συμμαχίας για τη συγκρότηση κεντρικής επιτροπής για την οργάνωση της αλληλεγγύης, καλώντας εργατικά συνδικάτα, μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος να πρωτοστατήσουν στη συγκρότηση αντίστοιχων επιτροπών αλληλεγγύης σε γειτονιές και τόπους δουλειάς. Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα σε γυναίκες που στην οικογένειά τους δουλεύει μόνο ένας ή κανένας, σε νέες άνεργες, σε γυναίκες απλήρωτες, απολυμένες ή υπό απόλυση. Σε αυτοαπασχολούμενες που βρίσκονται σε δεινή θέση. Σε οικογένειες που συντηρούν ΑμΕΑ, ηλικιωμένους, χρόνια πάσχοντες».

Ανακοίνωση - κάλεσμα για αγώνα και διεκδίκηση

Η σύσκεψη των Συλλόγων και των Ομάδων της Αττικής δεν εφοδίασε μόνο με πείρα και συμπεράσματα τις γυναίκες που την παρακολούθησαν αλλά και με την ανακοίνωση της ΟΓΕ, που αποτελεί προσκλητήριο αγωνιστικής διεκδίκησης. Με την ανακοίνωση αυτή στο χέρι, οι δυνάμεις της ΟΓΕ καλούν τις εργαζόμενες, τις άνεργες, τις αυτοαπασχολούμενες, τις νέες μητέρες να εμπιστευτούν τα όπλα που δεν έχουν δοκιμάσει μέχρι τώρα: «Την οργάνωσή μας, τη διεκδίκηση ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών μας, την αλληλεγγύη». Στην ανακοίνωσή της, μεταξύ άλλων, η ΟΓΕ αναφέρει τα εξής:

«Δεν κάνουμε σπιθαμή πίσω από τις διεκδικήσεις μας για την ανάκτηση των απωλειών που είχαμε σε μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα τα χρόνια της κρίσης, για την κατάργηση των μνημονίων. Οι εκβιασμοί και ο αντιλαϊκός λογαριασμός επιστρέφονται ως απαράδεκτοι!

Αποτελεί θράσος να ισχυρίζεται ο πρωθυπουργός ότι είναι "προοδευτικό" να βάζουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη για τις εισφορές Υγείας, περικόπτοντας μόνο από τις συντάξεις 860 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Είναι πρόκληση να παρουσιάζει ως "προοδευτικό" μέτρο το ότι οι μητέρες με ανήλικα θα παίρνουν σύνταξη στα 67! Προοδευτικό είναι να επανέλθει η πενταετής διαφορά στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών, στα 60 χρόνια για τους άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες, 55 χρόνια και 50 χρόνια αντίστοιχα για όσους και όσες εργάζονται στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.

Είναι προκλητικό το "δόλωμα" που ρίχνει ο πρωθυπουργός για την επέκταση της άδειας μητρότητας στα δύο χρόνια, ώστε να μένουν οι μητέρες στο σπίτι για να καλύπτουν τα κενά από την εμπορευματοποίηση και τη συρρίκνωση των κοινωνικών υπηρεσιών και δομών για τη λαϊκή οικογένεια. Αυτές οι απόψεις αξιοποιούνταν και παλιότερα από τις κυβερνήσεις, στο όνομα της κρίσης και των αυξημένων ποσοστών ανεργίας. Από την άλλη μεριά, κουβέντα δεν είπε για την ανάγκη να επανέλθει το επίδομα τοκετού για όλες τις γυναίκες.

Δεν αποδεχόμαστε τη λογική του "μικρότερου κακού": Να θεωρούμε δεδομένες τις απώλειες στο εισόδημα της οικογένειάς μας, σε δικαιώματα, και να περιμένουμε τη "Δευτέρα Παρουσία" για να μας επιστραφούν δικαιώματα που χάσαμε. Αυτή η λογική οδηγεί μόνο σε νέες απογοητεύσεις, μας φορτώνει με νέες θυσίες.

Ούτε ώρα χαμένη

Τέρμα η κοροϊδία! Κυβέρνηση και τρόικα συμφώνησαν από την αρχή για το τσάκισμα των λαϊκών δικαιωμάτων, όπως έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Γιατί υπηρετούν τον ίδιο ματωμένο δρόμο, που είναι αδιέξοδος για τη λαϊκή οικογένεια:

Το δρόμο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με τα δεσμά της και τα μνημόνια διαρκείας για όλες τις γυναίκες, για όλους τους λαούς της. Από την ίδια μας την πείρα γνωρίζουμε ότι μέσα στο "καβούκι" της ΕΕ και στο όνομα της "ισότητας των φύλων", μας πήραν όσα δικαιώματα είχαμε κατακτήσει με αγώνες, ενισχύθηκε η ανισοτιμία των γυναικών της λαϊκής οικογένειας. Αυτές τις "αξίες" υπερασπίζεται από τη "ληξιαρχική πράξη" γέννησής της.

Το δρόμο της αναγνώρισης του χρέους, ένα χρέος που δε δημιουργήσαμε εμείς και καλούμαστε να το πληρώνουμε "εγκαίρως και στο ακέραιο", όπως είχε δηλώσει και η σημερινή κυβέρνηση και οι προηγούμενες.

Το δρόμο της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, που το λίπασμά της είμαστε εμείς, ένα ματωμένο γρανάζι στη μηχανή της κερδοφορίας τους. Στο όνομα της "εθνικής ομοψυχίας" θέλουν να στενάζουμε εμείς για να μπορούν οι μονοπωλιακοί όμιλοι να παίρνουν "οξυγόνο" για την ανάκαμψή τους.

Η απογοήτευση και η αποδοχή του νέου μνημονίου από το λαό είναι "βούτυρο στο ψωμί" κυβέρνησης - δανειστών - μονοπωλίων και όσων κόμματων τους στηρίζουν, για να επιβάλουν νέες θυσίες διαρκείας για τις λαϊκές οικογένειες.

Οσοι παρουσιάζουν ως διέξοδο για το λαό την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή, κρύβουν ότι και σ' αυτήν την περίπτωση θα βασιλεύει η εκμετάλλευση και θεός θα είναι τα κέρδη των αρπακτικών του μόχθου μας, σε άλλο όμως νόμισμα. Συμφωνία ή Grexit είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που χρεοκοπεί τη λαϊκή οικογένεια!

Ο δικός τους δρόμος είναι στρωμένος με τεράστιες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς για τη μοιρασιά της πίτας ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους, ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΔΝΤ και Ευρωζώνη, Γερμανίας με Γαλλία, Ιταλία, που εμπλέκει εμάς και τις οικογένειές μας σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Δίνουμε τη δική μας απάντηση: Λαϊκή οργάνωση, με ενημέρωση και συζήτηση στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στις σχολές. Αγωνιστική δράση για να επιβάλουμε τη θέληση και το δίκιο μας, να διεκδικήσουμε όσα αξίζουν σε μας και τα παιδιά μας, στους παραγωγούς του πλούτου, έξω από τα δεσμά της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων. Ούτε ώρα χαμένη! Οχι στα μνημόνια διαρκείας!»

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 19 Ιούλη 2015

ΑΔΕΙΑ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ Στο ζύγι της ΕΕ «κόστος» και «όφελος»

Την πιο συμφέρουσα για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας ισορροπία ανάμεσα στο «κόστος» της άδειας μητρότητας και το «όφελος» των επιχειρήσεων από αυτή αναζητά η ΕΕ. Η προσπάθεια αυτή αποτυπώνεται στο «σίριαλ» της αναθεώρησης της σχετικής κοινοτικής Οδηγίας, που ξεκίνησε το 2008 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το ιστορικό των πολυετών διαβουλεύσεων γύρω από την άδεια μητρότητας και η επιχειρηματολογία που τις συνοδεύει, ένα πράγμα αποδεικνύουν: Μέσα στο καβούκι της ΕΕ, με τα μνημόνια διαρκείας για τους λαούς, μόνοι κερδισμένοι είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Ετσι και η συζήτηση γύρω από την άδεια μητρότητας στα όργανα της ΕΕ γίνεται με άξονα τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που σηματοδοτούν οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζόμενων μητέρων

.

Ενα σύντομο ιστορικό

Τον Οκτώβρη του 2008, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε την παράταση της ελάχιστης διάρκειας της άδειας μητρότητας από 14 βδομάδες, όπως προβλέπει η ισχύουσα Οδηγία, σε 18 βδομάδες. Μια σειρά συζητήσεις σε διάφορα σώματα, από τότε μέχρι σήμερα, δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε μια νέα Οδηγία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έλαβε οριστική απόφαση για την απόσυρση της Πρότασης Οδηγίας, παρά το γεγονός ότι στο τέλος του Ιούνη εξέπνευσε η προθεσμία που είχε θέσει, προκειμένου να σημειωθεί πρόοδος.

Η ισχύουσα Οδηγία για την άδεια μητρότητας (92/85/ΕΟΚ) υιοθετήθηκε το 1992. Προβλέπει συνεχόμενη άδεια τουλάχιστον 14 βδομάδων πριν και ή/και μετά τον τοκετό, σε συμφωνία με την εθνική νομοθεσία και πρακτική. Το επίδομα κατά τη διάρκεια της άδειας θεωρείται επαρκές, εφόσον εγγυάται εισόδημα τουλάχιστον ισοδύναμο με αυτό που η εργαζόμενη θα λάμβανε στην περίπτωση αναρρωτικής άδειας.

Τον Οκτώβρη του 2010, το Ευρωκοινοβούλιο υιοθέτησε ψήφισμα το οποίο έκανε λόγο για ελάχιστη άδεια μητρότητας διάρκειας 20 βδομάδων. Η πρόταση αυτή εγκαταλείφθηκε πολύ σύντομα, αφού απορρίφθηκε από το Συμβούλιο των υπουργών Εργασίας, στο τέλος του ίδιου έτους. Οι Ευρωπαίοι υπουργοί εκτίμησαν πως η πρόταση για άδεια μητρότητας 20 βδομάδων «δε συνιστά κατάλληλη διαπραγματευτική βάση», επαναφέροντας την πρόταση για άδεια 18 βδομάδων, σαν μία «πιο αποδεκτή βάση για ένα συμβιβασμό». Αξίζει να σημειώσουμε πως με την άδεια μητρότητας διάρκειας 18 βδομάδων συμφωνεί και η πρόταση του ILO (Διεθνής Οργάνωση Εργασίας), που είναι επιτελείο των καπιταλιστών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που περιλαμβάνονται σε πρόσφατη μελέτη που έγινε για λογαριασμό της Επιτροπής FEMM του Ευρωκοινοβουλίου, προκειμένου να αξιοποιηθεί στη συζήτηση για την αναθεώρηση της ισχύουσας Οδηγίας, η εικόνα σήμερα στην ΕΕ έχει ως εξής: Η μέση διάρκεια της άδειας μητρότητας στην ΕΕ είναι 23 βδομάδες. 25 κράτη-μέλη προβλέπουν άδεια μητρότητας μεγαλύτερης διάρκειας από 14 βδομάδες. Την ελάχιστη διάρκεια (14 βδομάδες) εφαρμόζουν Γερμανία, Σουηδία και Κροατία, ενώ η μεγαλύτερη διάρκεια (58,6 βδομάδες) καταγράφεται στη Βουλγαρία. Οσον αφορά την Ελλάδα, η άδεια μητρότητας διαρκεί 17 βδομάδες.

Κριτήριο η ανταγωνιστικότητα

Αστικό κράτος και εργοδοσία, οι ενώσεις, τα κόμματα και οι οργανώσεις τους αντιμετωπίζουν την άδεια μητρότητας σαν ένα «έξοδο» που είναι αναγκαίο, στο βαθμό που τους ενδιαφέρει να εκμεταλλεύονται την εργασία των γυναικών, αλλά που πρέπει να περιορίζεται, ώστε το «κόστος» να μην υπερβαίνει το όφελος που προσδοκούν. Αυτό που ενδιαφέρει ΕΕ και κυβερνήσεις είναι η καλύτερη εξυπηρέτηση των μονοπωλίων και των κερδών τους. Και το καθήκον τους δεν είναι εύκολο, μιας και πρέπει να συμβιβάσουν πράγματα που, σε ένα βαθμό, είναι αντιφατικά: Από τη μία την ανάγκη των καπιταλιστών να εντάσσονται οι γυναίκες στην παραγωγή, κυρίως ως φτηνή και ευέλικτη εργατική δύναμη, να παράγουν με την εργασία τους υπεραξία για το κεφάλαιο και από την άλλη την αντιμετώπιση της μητρότητας, των απαραίτητων μέτρων και παροχών για την προστασία της, ως παράγοντα που ζημιώνει τα κέρδη.

Η διελκυστίνδα αυτή αποτυπώνεται συνολικά στη συζήτηση για την Πρόταση Οδηγίας και ειδικότερα σε όσα σημειώνονται στη μελέτη που εκπονήθηκε για την Επιτροπή FEMM του Ευρωκοινοβουλίου. Οσον αφορά τις άδειες, τη διάρκεια και την αμοιβή τους, το εν λόγω κείμενο διαπιστώνει: «Η σχέση ανάμεσα στο κόστος και το όφελος για μεγαλύτερης διάρκειας και καλύτερα αμειβόμενες άδειες εξαρτάται από την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας και το υψηλότερο ΑΕΠ που σχετίζεται με αυτή την αύξηση του εργατικού δυναμικού». Με το ίδιο σκεπτικό, υπογραμμίζει πως οι δείκτες απασχόλησης των γυναικών γενικά και των μητέρων με μικρά παιδιά ειδικότερα, μπορούν να αυξηθούν με μέτρα συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, «αρκεί αυτά να μην επιφέρουν υψηλότερο κόστος στους εργοδότες». Παράλληλα, η ομογενοποίηση των προβλέψεων των κρατών-μελών σχετικά με την άδεια μητρότητας, εντάσσεται στην προσπάθεια διαμόρφωσης μιας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας. Ετσι, η έλλειψη ομοιομορφίας όσον αφορά τις άδειες μητρότητας, αντιμετωπίζεται ως ένα εμπόδιο για την «εργασιακή κινητικότητα» των γυναικών.

Τι ισχύει στην Ελλάδα

Για τις ασφαλισμένες του ΙΚΑ - ΕΤΑΜ, προβλέπεται άδεια τοκετού και λοχείας διάρκειας 17 εβδομάδων (119 μέρες στις οποίες περιλαμβάνονται και οι αργίες). Από αυτές οι 8 εβδομάδες (56 μέρες) χορηγούνται πριν την πιθανή ημερομηνία τοκετού και οι υπόλοιπες 9 εβδομάδες (63 μέρες) μετά τον τοκετό. Υπάρχει ωστόσο η προϋπόθεση της συμπλήρωσης 200 τουλάχιστον ημερών ασφάλισης κατά τα δύο τελευταία χρόνια πριν την πιθανή ημερομηνία τοκετού.

Ο εργοδότης καταβάλλει αποδοχές ενός μήνα στην εργαζόμενη που έχει συμπληρώσει ένα έτος υπηρεσίας και αποδοχές 15 ημερών στην περίπτωση που η εργαζόμενη δεν έχει συμπληρώσει έναν χρόνο στη δουλειά. Το ΙΚΑ καταβάλλει επίδομα μητρότητας, το ποσό του οποίου υπολογίζεται βάσει του μέσου όρου των αποδοχών των τριάντα (30) τελευταίων ημερών ασφάλισης του προηγούμενου χρόνου. Στο τέλος της λοχείας, καταβάλλεται από τον ΟΑΕΔ ένα συμπληρωματικό ποσό, ώστε για το διάστημα των 119 ημερών η εργαζόμενη μητέρα να αποζημιωθεί για το σύνολο των αποδοχών της.

Ο ΟΑΕΔ χορηγεί επίσης άδεια διάρκειας έως 6 μηνών, την οποία δικαιούνται ασφαλισμένες του ΙΚΑ - ΕΤΑΜ μετά την άδεια λοχείας. Η άδεια αμείβεται με το βασικό μισθό, σήμερα δηλαδή με 586 ευρώ (μεικτά). Σε περίπτωση απασχόλησης μέχρι και 4 ώρες ημερησίως ή μέχρι 13 μέρες το μήνα, κατά μέσο όρο στη διάρκεια του εξαμήνου που προηγείται της άδειας κυοφορίας, το καταβαλλόμενο ποσό μειώνεται στο μισό. Στην πράξη δηλαδή η εργαζόμενη δεν παίρνει ούτε 250 ευρώ το μήνα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όσον αφορά τις αυτοαπασχολούμενες, η μόνη πρόβλεψη που υπάρχει είναι το πρόσφατα θεσμοθετημένο μηνιαίο επίδομα των 200 ευρώ για τους τέσσερις μήνες μετά τον τοκετό, το οποίο χορηγείται στις άμεσα ασφαλισμένες του ΕΤΑΑ. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη χορήγηση ακόμα κι αυτού του πενιχρού επιδόματος, είναι να έχουν πλήρη κάλυψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Η έλλειψη ρυθμίσεων για την προστασία της μητρότητας δεν αφορά μόνο τις αυτοαπασχολούμενες αλλά και τις εργαζόμενες που δουλεύουν με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών, το λεγόμενο «μπλοκάκι», που ενώ στην ουσία παρέχουν εξαρτημένη εργασία, δεν είναι τυπικά μισθωτές, αλλά θεωρούνται «ελεύθεροι επαγγελματίες».

Οι διεκδικήσεις σωματείων και συλλόγων γυναικών

Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι νέοι γονείς, τα ζευγάρια που προσπαθούν να δημιουργήσουν οικογένεια, δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις διαπραγματεύσεις και τα παζάρια στα όργανα της ΕΕ. Η δική τους απάντηση πρέπει να είναι η οργάνωση του αγώνα γύρω από το πλαίσιο πάλης του ταξικού εργατικού και ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος, που διεκδικούν:

• Ουσιαστική προστασία της μητρότητας στα πλαίσια αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν συστήματος Υγείας - Πρόνοιας. Ειδικά μέτρα πρόληψης και προστασίας της υγείας του γυναικείου πληθυσμού, γυναικολογικά ιατρεία στα Κέντρα Υγείας, κέντρα οικογενειακού προγραμματισμού. Δωρεάν προληπτικές και διαγνωστικές εξετάσεις, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Δωρεάν όλες οι εξετάσεις προγεννητικού ελέγχου.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλες τις εργαζόμενες. Μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς για τις εργαζόμενες. Εφαρμογή και επέκταση των ειδικών μέτρων προστασίας για τις εργαζόμενες εγκύους, λεχώνες και θηλάζουσες, όπως απαλλαγή από τη νυχτερινή εργασία, μειωμένα ωράρια, εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου, άδειες, απαγόρευση απόλυσης και άλλα. Απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών στη βιομηχανία και τη βιοτεχνία. Για τα επαγγέλματα στα οποία είναι αναγκαία η νυχτερινή εργασία, επέκταση της απαγόρευσης πέρα από τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σε όλη τη διάρκεια της προσχολικής ηλικίας των παιδιών.
• Αδειες κύησης - τοκετού - λοχείας δύο μήνες πριν και έξι μήνες μετά τον τοκετό, με πλήρεις αποδοχές και ασφαλιστικά δικαιώματα.
• Αδεια μητρότητας για ένα χρόνο, με πλήρη μισθό, ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δυνατότητα να γίνεται χρήση της και από τον πατέρα. Στη συνέχεια, διευκόλυνση της επιστροφής της μητέρας στην εργασία, με μειωμένα ωράρια κατά δύο ώρες για τα επόμενα δύο χρόνια και κατά μία ώρα για άλλα δύο, με δίκτυο δημόσιων και δωρεάν βρεφονηπιακών σταθμών και υποδομών για τη δημιουργική απασχόληση βρεφών και νηπίων.
• Τα μέλη των μονογονεϊκών οικογενειών να εργάζονται μόνο πρωινή βάρδια, μέχρι τα παιδιά να φτάσουν την ηλικία των δέκα ετών. Μειωμένο ωράριο κατά δύο ώρες για τα μέλη μονογονεϊκών οικογενειών με ανάπηρα παιδιά και αυξημένη κατά μία εβδομάδα καλοκαιρινή άδεια.
• Επίδομα άδειας μητρότητας για τις αυτοαπασχολούμενες, τις γυναίκες της υπαίθρου, ανεξάρτητα από την ασφαλιστική ενημερότητα.
• Επίδομα τοκετού για όλες τις γυναίκες ύψους 1.000 ευρώ για κάθε παιδί, με δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό.
• Εφαρμογή του νόμου για την προστασία της εργαζόμενης μητέρας και την απαγόρευση απόλυσής της.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 12 Ιούλη 2015

Προσκύνημα στη Μακρόνησο από την ΟΓΕ

Προσκύνημα στη Μακρόνησο οργάνωσαν την περασμένη Κυριακή Σύλλογοι και Ομάδες Γυναικών, μέλη της ΟΓΕ, από τη Μακεδονία, τη Θράκη και τη Μαγνησία, με τη συμμετοχή πολυμελούς αντιπροσωπείας του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας.

Στη διάρκεια της επίσκεψης έγιναν τα αποκαλυπτήρια μνημείου αφιερωμένου στη γυναίκα Μακρονησιώτισσα, που στήθηκε με πρωτοβουλία της ΟΓΕ. Στην εκδήλωση διαβάστηκε χαιρετισμός της προέδρου της ΟΓΕ, Μαιρήνης Στεφανίδη, με τον οποίο η ΟΓΕ ευχαρίστησε την ΠΕΚΑΜ που ενέκρινε την παρέμβαση στο χώρο για το στήσιμο του μνημείου, και τον πρόεδρό της,Γρ. Ριζόπουλο, που φιλοτέχνησε την προτομή. Επίσης, το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου, τους συναγωνιστές που βοήθησαν στο χτίσιμο του μνημείου και τους φορείς που έδωσαν την άδειά τους.

Οι εκδηλώσεις πλαισιώθηκαν με απαγγελία ποιήματος και δρώμενο από τη θεατρική ομάδα της Θεσσαλονίκης βασισμένο στο έργο του Γιάννη Ρίτσου «Πέρα από τον ίσκιο των κυπαρισσιών», ενώ χαιρετισμό απηύθυνε ηΗλέκτρα Ραΐζη, μέλος του ΔΣ της ΟΓΕ. «Κάθε βράχος σε μια περίμετρο 15 μιλίων που είναι το νησί, είναι μάρτυρας μιας αληθινής θηριωδίας», σημείωσε η Ηλέκτρα Ραΐζη και προέτρεψε: «Το προσκύνημά μας σήμερα σε αυτά τα δοξασμένα και ηρωικά μέρη, ας μείνει χαραγμένο στη μνήμη μας όχι σαν μια απλή εκδρομή ή ένα προσκύνημα αλλά σαν μια σελίδα στην αγωνιστική μας ζωή και δράση που θα μας υπενθυμίζει αδιάκοπα ότι έχουμε χρέος να βαδίσουμε στο δρόμο του αγώνα».

Μεταξύ άλλων, στο χαιρετισμό της η πρόεδρος της ΟΓΕ σημείωσε: «Στη Μακρόνησο, που λειτούργησε από το 1947 μέχρι το 1954, το δοσίλογο αστικό κράτος πειραματίστηκε και εφάρμοσε τις πιο βάρβαρες μορφές σωματικής και ψυχικής βίας και σαδισμού. Πάνω από 100.000 αγωνιστές και αγωνίστριες κάθε ηλικίας, φαντάροι, αξιωματικοί, αντάρτες, καπεταναίοι, εργάτες, αγρότες, άνθρωποι του πνεύματος και του πολιτισμού, έφηβοι έως και μικρά παιδιά βασανίστηκαν ανηλεώς στο κολαστήριο της Μακρονήσου. Στα στρατόπεδα, στο σύρμα, στη χαράδρα, στη γλαροφωλιά, στο πειθαρχείο. Το Γενάρη του 1950 έφεραν στη Μακρόνησο 1.200 γυναίκες πολιτικές εξόριστες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Τρίκερι και τις ενέταξαν στο "Ειδικόν Σχολείον Αναμορφώσεως" για να μοιραστούν την τύχη των ανδρών συντρόφων τους.

Ενα κομμάτι του ελληνικού λαού, πλάι στ' άλλα, τούτες οι γυναίκες του χωριού, του νοικοκυριού, της δουλειάς, της τέχνης, ορθώθηκε ενάντια στην ωμή βία, οπλισμένο με πίστη σε ένα καλύτερο αύριο. Καμιά κατηγορία δεν τις βάραινε. Ο μόνος λόγος που βρίσκονταν στην εξορία ήταν η μη υπογραφή της "δήλωσης", της έγγραφης δηλαδή μετάνοιας για την αντιστασιακή τους δράση στα πλαίσια του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και η αποκήρυξη του ΚΚΕ. Με βασανιστήρια ψυχολογικά και σωματικά να απαρνηθούν την ιδεολογία τους, τον αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατού άντρα τους, πατέρα, αδερφό και γιο τους.

Από το δρώμενο που παρουσίασε η θεατρική ομάδα του Συλλόγου της Θεσσαλονίκης

Οι αγωνίστριες εξόριστες της Μακρονήσου ήταν γυναίκες αλλιώτικες από κείνες που είχε συνηθίσει μέχρι τότε ο κόσμος. Γυναίκες που έβλεπαν τους προδότες του λαού να ζούνε και να δολοφονούν, κι ωστόσο ήταν περήφανες που είχαν γιους νεκρούς πατριώτες παρά ζωντανούς προδότες».

Ακόμα, η Μ. Στεφανίδη τόνισε: «Σήμερα, η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, η ΟΓΕ, με σεμνή περηφάνια αποτίει ελάχιστο φόρο τιμής στις αλύγιστες εξόριστες της Μακρονήσου και εκπληρώνει την απόφασή της να τοποθετήσει στον ιστορικό αυτό τόπο την προτομή της αγωνίστριας Μακρονησιώτισσας, δίπλα στο μνημείο του αγωνιστή Μακρονησιώτη. Είναι χρέος μας να διατηρήσουμε την ιστορική μνήμη των έργων τους. Είτε τα ονόματά τους έχουν διασωθεί είτε όχι. Στους ώμους μας πέφτει η βαριά κληρονομιά που μας άφησαν ώστε οι σημερινοί και αυριανοί αγώνες μας ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό να κάνουν πράξη τα οράματά τους».

«Μια στιγμή να βρεθείς μπόσικος, μπορείς να την πάθεις»

Στις 27 Γενάρη 1950, περισσότερες από 1.000 εξόριστες μεταφέρονται στη Μακρόνησο. Ανάμεσά τους μωρομάνες με τα παιδιά τους, νέες κοπέλες, μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες. Εκεί, λίγες μέρες μετά, στις 30 Γενάρη τις «υποδέχονται» με ένα πογκρόμ φυσικής αλλά και ψυχολογικής βίας. Τις μέρες αυτές περιγράφει στο βιβλίο της «Εξόριστες: Χίος - Τρίκερι - Μακρονήσι» (εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή») η Μαριγούλα Μαστρολέων - Ζέρβα, από το οποίο παραθέτουμε μικρά αποσπάσματα.

Το μνημείο που στήθηκε με πρωτοβουλία της ΟΓΕ δίπλα σε εκείνο του Μακρονησιώτη

Ωρα εννιά έσβησαν οι λάμπες. Πλαγιάσαμε να κοιμηθούμε, και κατά τη μία η ώρα ακούμε ουρλιαχτά, φωνές πολλές, και ερχόντουσαν προς τις σκηνές. Δεν άργησαν να φανούν. Οι σκηνές είχαν δυο πόρτες. Τις άνοιξαν σπρώχνοντας οι αλφαμίτες και φώναζαν από τη μια πόρτα: «Ανάφτε τα φώτα». Προσπαθούσαμε να ανάψουμε τις λαμπίτσες. Από την άλλη πόρτα, εκεί που έβλεπαν να ανάβουμε τα σπίρτα, πήγαιναν χτυπούσαν και φώναζαν: «Σβήστε τα φώτα». Καταλαβαίνετε, ό,τι και να κάναμε τρώγαμε ξύλο. (...)

«Ολες στο θέατρο». Πίσω - μπρος, και μας βάζουν γονατιστές μες στο καλοκαιρινό θέατρο που είχαν κατασκευάσει για να παίζουν και να διδάσκουν αντικομμουνισμό. Είχαν χτίσει έναν τοίχο ένα μέτρο περίπου, κυκλικό, κοντά στη θάλασσα. (...)

Είχαμε τότε εφτά μωρομάνες, οι οποίες είχαν πιαστεί έγκυες και τα είχαν γεννήσει στην εξορία, αφού είχαν πάρει τα άλλα παιδιά στα αναμορφωτήρια της Φρειδερίκης. Πρώτα αρχίζει και φωνάζει τα ονόματα αυτών που είχαν τα μωρά, και σηκώθηκαν όρθιες. Τις λέει: «Αν θέλετε να παραμείνετε μάνες, να μετανοήσετε για την προδοσία που κάνατε μέχρι τώρα στην πατρίδα, και να υπογράψετε δήλωση νομιμοφροσύνης. Αλλιώς τα παιδιά δε σας ανήκουν. Θα τα πάρει η μητέρα Ελλάδα, σαν Ελληνόπουλα που είναι, πριν εσείς τα μολύνετε με τον κομμουνισμό. Σας αφήνουμε τρία λεπτά να σκεφτείτε. Αν ναι, καλώς, αλλιώς θα έρθουν τα παιδιά της Α.Μ. να τα πάρουν». Πέρασαν τα τρία λεπτά και οι μωρομάνες έμειναν ακίνητες στη θέση τους. Πλησιάζουν εφτά αλφαμίτες στις γυναίκες να πάρουν τα παιδιά.

Εκεί πραγματικά καμαρώσαμε τις δεύτερες Σουλιώτισσες. Τέντωσαν το κορμί τους, σήκωσαν το κεφάλι ψηλά, το γύρισαν από την άλλη μεριά, και από το αντίθετο μέρος που κοίταγαν τέντωσαν τα χέρια τους και έδωσαν τα παιδιά τους στους αλφαμίτες. Και οι εφτά.

Τα πήραν αυτοί και τα πήγαν στις σκηνές, στο σύρμα που ήταν οι γυναίκες που είχαν υπογράψει. Τους τα έδωσαν και τους είπαν: «Δε θα τους τα δώσετε, ποτέ, ώσπου να τα πάρουμε πάλι εμείς. Γιατί αν τα δώσετε δε θα φύγετε ποτέ». Το κλάμα των παιδιών έμεινε στα αυτιά μας. (...)

Εκεί έβλεπες πραγματικά την αντοχή των νεύρων σου. Το λέω αυτό, γιατί και αυτό το ζήσαμε με τη Χρυσούλα. Ενώ ήταν μια γερή κοπέλα, καλή αγωνίστρια, ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας πως μπορεί να κάνει δήλωση. Και όμως, τις τρεις μέρες με τα επισκεπτήρια, την είχαν πλησιάσει πατριώτες της, που θέλαν να δείξουν καλή διαγωγή, και της είπαν για το σπίτι της. Με λίγα λόγια της έκαναν και αυτοί ψυχολογική βία, και την έκαναν και υπέγραψε. Την πήγαν στα περίφημα τραπεζάκια της πλατείας και, δίχως να το καταλάβει, βρέθηκε στο διπλανό σύρμα.

Οταν άκουσε τις φωνές από μας που μας χτυπούσαν, συνήλθε η κοπέλα και πήγε κι έκανε αναίρεση της δήλωσης, που ήταν πολύ δύσκολες συνθήκες γι' αυτήν. Να σκεφτείτε ότι ήταν η πρώτη που έκανε αναίρεση και έπειτα την ακολούθησαν και άντρες. Δε γινόταν βέβαια αυτό δίχως συνέπειες. Μια στιγμή να βρεθείς μπόσικος, μπορείς να την πάθεις. (...)

Την τρίτη μέρα μάς πήγαν πάλι για τσάι και μας άφησαν μόνες. Πήγαμε στις σκηνές. Αμέσως κάναμε τρεις σκηνές αναρρωτήρια και βάλαμε τις χτυπημένες που δεν μπορούσαν να περπατήσουν. Ηταν πολλές - δε θυμάμαι όλων τα ονόματα - και προσπαθούσαμε να βρούμε πάλι το ρυθμό της ζωής.

Οι μωρομάνες που είχαν δώσει τα παιδιά τους, πήγαν και τα ζητούσαν από το σύρμα. Εκείνες δυσκολεύονταν να τα δώσουν γιατί τους είχαν πει πως δεν πρόκειται να φύγουν, αν τους τα έδιναν. Τους είπαμε: «Σκεφτείτε το και απαντήστε μας αμέσως. Εμείς, να είστε σίγουρες, θα πηδήσουμε από το σύρμα και θα τα πάρουμε». Ηρθαν και μας τα έφεραν.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 28 Ιούνη 2015

Η ΟΓΕ για την Παγκόσμια Μέρα κατά των Ναρκωτικών: Παλεύουμε ενάντια στις εξαρτήσεις!

Σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας για την Παγκόσμια Μέρα κατά των Ναρκωτικών, αναφέρει:

«Νέα γυναίκα,

H Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας σε καλεί να υψώσουμε τείχος απέναντι στο φαινόμενο της τοξικοεξάρτησης και στην προσπάθεια νομιμοποίησης της "ναρκωκουλτούρας" από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την κυβέρνηση, τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, και τις διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.

Σήμερα τα ποσοστά των εξαρτημένων γυναικών -κυρίως των νέων γυναικών, των μαθητριών και των κοριτσιών που είναι στην εφηβεία- αυξάνονται δραματικά. Η γυναίκα της λαϊκής οικογένειας καταφεύγει όλο και πιο συχνά στη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, εξαιτίας της ανασφάλειας που νιώθει λόγω της καπιταλιστικής κρίσης και της διπλής καταπίεσης που βιώνει μέσα στην εκμεταλλευτική κοινωνία.

Όμως η χρήση των ναρκωτικών και συνολικά η τοξικοεξάρτηση δεν είναι «ελεύθερη επιλογή», όπως προσπαθούν να σε πείσουν. Είναι υποταγή στη μιζέρια και παραίτηση από τη ζωή. «Βολεύει» την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κυβερνήσεις που μας στερούν το δικαίωμα στην εργασία, στη μόρφωση, στην υγεία, στον πολιτισμό. «Βολεύει» τους επιχειρηματικούς ομίλους που έχουν τεράστια οικονομικά κέρδη από την αύξηση της τοξικοεξάρτησης.

Οι γυναίκες της ΟΓΕ δεν διαπραγματευόμαστε το δικαίωμά μας στη ζωή! Οι σύλλογοι και οι ομάδες της ΟΓΕ καταδικάζουν τον οικονομικό στραγγαλισμό των δομών πρόληψης και των "στεγνών" προγραμμάτων απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης.

Παλεύουμε ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά. Δεν αποδεχόμαστε το διαχωρισμό τους σε "σκληρά" και "μαλακά". Θεωρούμε ότι η τοξικομανία είναι κοινωνικό πρόβλημα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Δεν αποδεχόμαστε την ιατρικοποίηση και ψυχιατρικοποίηση του προβλήματος.

Απορρίπτουμε κάθε ανάμιξη των επιχειρήσεων και των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στον τομέα αυτό. Παλεύουμε για τη δημιουργία Δημόσιου Φορέα που θα παρέχει αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υπηρεσίες πρόληψης, απεξάρτησης, επανένταξης, έρευνας, με εξειδίκευση στις ανάγκες του γυναικείου φύλου.

Η πάλη ενάντια στα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις είναι αγώνας για τη ζωή που δικαιούμαστε εμείς και τα παιδιά μας».

"902.gr" Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015

Βολική για το σύστημα της εκμετάλλευσης η συζήτηση με βάση τα «ατομικά δικαιώματα»

Η οικογένεια, είναι βασικά θεσμός προστασίας των παιδιών που περιλαμβάνει την προστασία παιδιών τα οποία προκύπτουν από τη συμβίωση, τη σχέση του άνδρα και της γυναίκας. Για την ομαλή ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών είναι απαραίτητο αυτά να κατανοούν τη βιολογική σχέση άνδρα - γυναίκας που προκύπτει από τη φυσιολογία του ανθρώπου.

Αρθρο της Βιβής Δάγκα, υπεύθυνης του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Γυναικεία Ισοτιμία και Χειραφέτηση, στην εφημερίδα «Athens Voice», πάνω σε πλευρές της συζήτησης που διεξάγεται με αφορμή το Σύμφωνο Συμβίωσης, την προτεινόμενη επέκτασή του στα ομόφυλα ζευγάρια και την υιοθεσία παιδιών από τα ζευγάρια αυτά, αναδημοσιεύει ο «Ρ» σήμερα. Το κείμενο αποτελεί μια πρώτη παρέμβαση εκ μέρους του ΚΚΕ στη συζήτηση, που ούτως ή άλλως γίνεται, αλλά φυσικά αναζωπυρώθηκε, αφότου το υπουργείο Δικαιοσύνης έδωσε στη δημοσιότητα το σχέδιό του για την τροποποίηση του Συμφώνου Συμβίωσης.

***

Το ΚΚΕ θεωρεί απαράδεκτες όχι μόνο τις επιθέσεις, αλλά και οποιεσδήποτε προσβλητικές συμπεριφορές σε βάρος ανθρώπων που έχουν επιλέξει ένα διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και συμφωνεί αυτές οι επιθέσεις να τιμωρούνται αυστηρά. Γι' αυτόν το λόγο, άλλωστε, και συμφωνήσαμε με τη σχετική ρύθμιση στη Βουλή.

Από κει και πέρα, η συζήτηση για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια είναι διαφορετική. Θα μπορούσε να γίνει συζήτηση στη Βουλή για το θεσμό της οικογένειας και να γίνουν ουσιαστικές τοποθετήσεις από τις πολιτικές δυνάμεις. Η σεξουαλική επιλογή, η συμβίωση είναι ατομική - ιδιωτική υπόθεση. Η οικογένεια, όμως, είναι βασικά θεσμός προστασίας των παιδιών που περιλαμβάνει την προστασία παιδιών τα οποία προκύπτουν από τη συμβίωση, τη σχέση του άνδρα και της γυναίκας. Για την ομαλή ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών είναι απαραίτητο αυτά να κατανοούν τη βιολογική σχέση άνδρα - γυναίκας που προκύπτει από τη φυσιολογία του ανθρώπου.

Στη συμβίωση ομόφυλων ζευγαριών, αντικειμενικά, το παιδί έχει παραποιημένη, ανορθολογική, αντίληψη αυτής της βιολογικής σχέσης. Βεβαίως, παρακολουθούμε τη συζήτηση που έχει ανοίξει γι' αυτό το θέμα στην επιστημονική κοινότητα και μεταξύ διαφορετικών ειδικοτήτων, που είναι φυσικό να υπάρχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις, χωρίς όμως αυτές να καταλήγουν σε μια ενιαία πρόταση - αντίληψη, κυρίως για το θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο στα παιδιά των συμβιούντων ομόφυλων ζευγαριών.

Η θεσμοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια είναι επί της ουσίας επέκταση του θεσμού της οικογένειας και σε αυτά τα ζευγάρια. Η εμπειρία από άλλες χώρες αποδεικνύει ότι, όπου θεσμοθετήθηκε το σύμφωνο συμβίωσης ή ο γάμος ομοφυλοφίλων, άνοιξε ο δρόμος και για την υιοθεσία παιδιών. Εμείς δε συμφωνούμε σε αυτό. Μια σειρά άλλα ζητήματα θα μπορούσαν να διευθετηθούν με άλλο τρόπο, ιδιωτικό.

Συσκότιση διαχωριστικών γραμμών

Το ΚΚΕ κοντά έναν αιώνα παλεύει για μια σειρά κοινωνικά δικαιώματα (εργασιακά, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά δικαιώματα, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) που αφορούν την εργατική τάξη, το λαό, χωρίς να βάζει διαχωρισμούς ανάλογα με τη σεξουαλική επιλογή. Θεωρούμε ότι συντηρητικό και ανορθολογικό είναι να αναδεικνύεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός ως διαχωριστική γραμμή και μάλιστα σε βάρος του ταξικού διαχωρισμού της κοινωνίας. Σε τελική ανάλυση, στο πλαίσιο της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, είναι πολύ βολικός ο διαχωρισμός της κοινωνίας με βάση τα «ατομικά δικαιώματα», τη στιγμή που η πλειοψηφία του λαού μας στερείται την ικανοποίηση βασικών λαϊκών αναγκών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Θεωρούμε επίσης απαράδεκτο να κατατάσσονται οι πολιτικές δυνάμεις σε συντηρητικές και «προοδευτικές» με κριτήριο τη δήθεν ευαισθησία τους στην επέκταση του συμφώνου συμβίωσης, που, εκτός των άλλων, τους δίνει άλλοθι για τη στήριξη της αντιλαϊκής λαίλαπας. Αλλωστε, υπάρχουν συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, όπως για παράδειγμα ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, που αρνούνται την ύπαρξη της ταξικής εκμετάλλευσης και αδικίας και συμφωνούν στο σύμφωνο συμβίωσης, αλλά και αντιδραστικές δυνάμεις, όπως η Χρυσή Αυγή, που διαφωνούν με την επέκταση.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 21 Ιούνη 2015

Σχετικά με την οικογένεια και το γάμο

Σύμφωνο Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, πολιτικός γάμος και υιοθεσία παιδιών είναι σκαλοπάτια που οδηγεί το ένα στο άλλο, τόσο στη δημόσια συζήτηση όσο και στη νομοθετική ρύθμιση, όπως δείχνει η πορεία που ακολούθησαν μια σειρά άλλες χώρες. Η επικείμενη κατάθεση στη Βουλή της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης για την τροποποίηση του Συμφώνου Συμβίωσης, θα δώσει την ευκαιρία για αναλυτική κριτική παρέμβαση σε μια σειρά πλευρές της πρότασης της κυβέρνησης και του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ανεξάρτητα, όμως, από τις λεπτομέρειες της πρότασης, που σε αυτήν τη φάση τουλάχιστον δεν περιλαμβάνει το ζήτημα της τεκνοθεσίας, η ουσιαστική συζήτηση πάνω στο θέμα προϋποθέτει μια γενικότερη εξέταση της οικογένειας και του γάμου, ως νομικού της περιβλήματος.

Η οικογένεια, με βάση το ρόλο της στον καπιταλισμό, στην ουσία κατοχυρώνει τα δικαιώματα του παιδιού, και κατά κύριο λόγο τα κληρονομικά. Στη βάση της, επομένως και στη βάση του γάμου, βρίσκεται η γονική μέριμνα, οι υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών απέναντι στα παιδιά. Από την αφετηρία αυτή προκύπτουν και οι υποχρεώσεις μεταξύ των συζύγων, παλιότερα του άντρα αποκλειστικά προς τη γυναίκα, σήμερα τόσο του άντρα προς τη γυναίκα, όσο και της γυναίκας προς τον άντρα. Η γενική τάση της αύξησης του γυναικείου εργατικού δυναμικού στην πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης επιφέρει αλλαγές και τροποποιήσεις και στο αστικό Δίκαιο. Ετσι, ό,τι στο παρελθόν υπήρχε ως υποχρέωση του άντρα προς τη γυναίκα, σήμερα ισχύει και ως αντίστοιχη υποχρέωση της γυναίκας προς τον άντρα, όσον αφορά ασφαλιστικά - συνταξιοδοτικά δικαιώματα, κληρονομικά και φορολογικά ζητήματα, διατροφή και άλλα παρόμοια. Δεν πρόκειται για τη ρύθμιση απλά και μόνο της συμβίωσης αλλά της συμβίωσης που τείνει να οδηγεί στην αναπαραγωγή του είδους, που δυνάμει οδηγεί στην απόκτηση απογόνων.

Τα όρια για τη συμβίωση

Τα όρια που τίθενται στο πλαίσιο της εκμεταλλευτικής κοινωνίας σε οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής συμβίωσης, όρια που αφορούν κατά κύριο λόγο τα κληρονομικά και τη γονική μέριμνα, δεν μπορούν να ξεπεραστούν με ατομικό τρόπο. Στο έδαφος των ορίων αυτών εμφανίζονται και μια σειρά φαινόμενα όπως τα παρακάτω: Για παράδειγμα, υπάρχουν σήμερα ζευγάρια που παίρνουν εικονικά διαζύγιο, ενώ εξακολουθούν να έχουν κοινή ζωή, μόνο και μόνο για να ενταχθούν στη ρύθμιση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Αντίστροφα, υπάρχουν ζευγάρια που δεν χωρίζουν για οικονομικούς λόγους, παραμένοντας σε μια σχέση που δεν τους ικανοποιεί και δε θα ήταν επιλογή τους κάτω από άλλες συνθήκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση στοιχεία του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ) οι 7 στις 10 γυναίκες που απευθύνονται στις δομές για κακοποιημένες γυναίκες είναι άνεργες μητέρες. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για γυναίκες τις οποίες οι οικονομικοί όροι της ζωής τους, μαζί με την έλλειψη δημόσιων και δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών, εγκλωβίζουν σε μια βίαιη κοινωνική συμβίωση. Ακόμα και για τα ζευγάρια που αποφασίζουν να χωρίσουν, σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζονται να ακολουθήσουν τη νομική οδό για να διευθετήσουν θέματα όπως η επιμέλεια των παιδιών, η διατροφή, τα κληρονομικά, φτάνοντας ανάλογα με την περίπτωση ακόμα και στα δικαστήρια.

Η ατομική οικογένεια δεν μπορεί να ξεπεραστεί στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κοινωνίας, της κοινωνίας που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Το ξεπέρασμά της, η αντικατάστασή της από κάτι διαφορετικό, μπορεί να γίνει μόνο στο έδαφος των αναπτυγμένων κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής.

Στις συνθήκες του σοσιαλισμού, όταν εκλείψουν κάθε είδους οικονομικοί, κοινωνικοί ή και πολιτιστικοί καταναγκασμοί, όταν η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων θα είναι αποτέλεσμα επιλογής, βασισμένης αποκλειστικά στην αμοιβαία έλξη, τότε θα είναι περιττό κάθε νομικό συμβόλαιο, είτε αυτό ονομάζεται πολιτικός γάμος, είτε σύμφωνο συμβίωσης, είτε και κάπως αλλιώς. Δυο άνθρωποι θα ζουν μαζί για όσο το επιλέγουν, ενώ θα έχουν απαλλαγεί από αυτό που ο Ενγκελς περιέγραψε ως ανάγκη που επιβάλλει στους ανθρώπους «να τσαλαβουτάνε μέσα από την άχρηστη λάσπη μιας δίκης διαζυγίου», όταν επιλέξουν να θέσουν τέρμα στην κοινή τους ζωή.

Θα παραμένει, βέβαια, η υποχρέωση των γονιών απέναντι στο βιολογικό ή θετό τους παιδί. Την υποχρέωση αυτή θα περιφρουρεί η κοινωνία, η οποία άλλωστε θα αναλαμβάνει και ως δική της υπόθεση την ανατροφή του παιδιού, δίπλα στους γονείς, με το δίκτυο των κοινωνικών υπηρεσιών που θα καλύπτουν τις ανάγκες του, από τη βρεφική ηλικία μέχρι την ενηλικίωση.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 21 Ιούνη 2015

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟ 2015

Επιτομή της αντιλαϊκής στρατηγικής και της επίθεσης στη συνείδηση των γυναικών

Τις βασικές πλευρές της πολιτικής της ΕΕ όσον αφορά την ισότητα των φύλων επανέφερε το μη δεσμευτικό ψήφισμα «σχετικά με τη στρατηγική της ΕΕ για την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών μετά το 2015», που υιοθέτησε το Ευρωκοινοβούλιο την περασμένη Τρίτη. Το ψήφισμα περιλαμβάνει λίγο από όλα: Ευχολόγια για την καταπολέμηση του φαινομένου της βίας ενάντια στις γυναίκες, διακηρύξεις για τη συμμετοχή των γυναικών στη «λήψη αποφάσεων» και στα «όργανα εξουσίας», στόχους για την προώθηση πολιτικών «συμφιλίωσης» της εργασίας και της οικογένειας, παραινέσεις για τη στήριξη της «γυναικείας επιχειρηματικότητας» και άλλα παρόμοια.

Παρά την αντιπαράθεση ανάμεσα στις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροδεξιάς, γύρω από το ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο για τα δικαιώματα των γυναικών και μπορεί υποτίθεται να τα εξασφαλίσει, ο παρονομαστής είναι κοινός: Και οι μεν και οι δε τσακώνονται για το ποιος μπορεί να εφαρμόσει καλύτερα την ίδια στρατηγική, που ισοπεδώνει τα δικαιώματα των γυναικών των λαϊκών οικογενειών σε κάθε τομέα της ζωής τους.

«Η ισότητα των φύλων έχει ουσιαστική σημασία ως στρατηγικός στόχος για την επίτευξη των γενικών στόχων της ΕΕ, όπως το επιδιωκόμενο ποσοστό απασχόλησης στο πλαίσιο της στρατηγικής "Ευρώπη 2020"», αναφέρει το ψήφισμα, και προσθέτει ότι «σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΟΣΑ, η πλήρης σύγκλιση των ποσοστών συμμετοχής των δύο φύλων θα επέφερε αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕγχΠ κατά 12,4% έως το 2030». Ομως, η αύξηση της απασχόλησης των γυναικών περνά μέσα από τη γενίκευση της «ευελιξίας» στις εργασιακές σχέσεις. Ετσι, το ψήφισμα επισημαίνει για μια ακόμα φορά τη «σπουδαιότητα της ύπαρξης ευέλικτων μορφών εργασίας που επιτρέπουν σε γυναίκες και άνδρες να συνδυάζουν την επαγγελματική και οικογενειακή ζωή».

«Ισορροπία» οικογένειας και εργασίας...

Στο όνομα της «συμφιλίωσης» και της «ισορροπίας» μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, επεκτείνονται οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, με το περιτύλιγμα της πολιτικής που λένε ότι διευκολύνει τις γυναίκες. Παράλληλα, το ψήφισμα κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην «ανάγκη διεξαγωγής εκστρατειών ευαισθητοποίησης για τον ισομερή επιμερισμό των οικιακών εργασιών και των καθηκόντων περίθαλψης και φροντίδας» ανάμεσα στα δύο φύλα. Η «ισοκατανομή», το μοίρασμα των ευθυνών ανάμεσα στο ζευγάρι, παρουσιάζεται ως αυτό που θα δώσει τη λύση στα οξυμένα προβλήματα. Διπλά και τριπλά κερδισμένο το κεφάλαιο: Αυξάνει τη «γυναικεία απασχολησιμότητα» και επεκτείνει τις μορφές απασχόλησης που βασίζονται στις αρχές της «ευελφάλειας» και στα δύο φύλα. Μεταφέρει την ευθύνη των «οικογενειακών υποθέσεων», κατά κύριο λόγο της φροντίδας των παιδιών αλλά και άλλων εξαρτώμενων μελών, στο ζευγάρι και απαλλάσσει το κράτος από την υποχρέωση να παρέχει δημόσιες και δωρεάν υποδομές και υπηρεσίες, δίνει ώθηση στην εμπορευματοποίηση και στην ιδιωτικοποίησή τους.

...και «οικονομικά προσιτές» υπηρεσίες

Κομμένη και ραμμένη στα παραπάνω είναι η αναφορά που γίνεται στην ανάγκη «να αυξηθούν η διαθεσιμότητα, η ποιότητα και η προσβασιμότητα οικονομικά προσιτών υπηρεσιών περίθαλψης και φροντίδας παιδιών». Η ΕΕ έχει, ήδη από το 2002, θέσει τους λεγόμενους «στόχους της Βαρκελώνης». Με αυτούς απέβλεπε στη δημιουργία υπηρεσιών «παιδικής μέριμνας», που να καλύπτουν το 33% των βρεφών μέχρι 3 ετών και το 90% των παιδιών από 3 ετών έως την ηλικία της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Στο πλαίσιο της στρατηγικής «Ευρώπη 2020», που ανεβάζει τον πήχη για τη γυναικεία απασχόληση στο 75%, οι στόχοι αυτοί προσαρμόστηκαν αντίστοιχα. Πλέον, αφορούν την κάλυψη των παιδιών ηλικίας έως 3 ετών σε ποσοστό 50% και όλων των νηπίων από 3 ετών μέχρι την έναρξη της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Μια προσεκτική ματιά στους στόχους αυτούς αρκεί για να γίνει σαφές ότι δεν αφορούν τη δημιουργία ενός δικτύου αποκλειστικά δημόσιων και δωρεάν, ποιοτικών υπηρεσιών και υποδομών για την προσχολική αγωγή. Η πολιτική της ΕΕ, όπως αποτυπώνεται και στο πρόσφατο ψήφισμα, αποβλέπει σε υπηρεσίες «προσβάσιμες», «διαθέσιμες» και «προσιτές οικονομικά». Δηλαδή, υπηρεσίες που θα παρέχονται επί πληρωμή, αλλά το κόστος τους δε θα είναι απαγορευτικό, προκειμένου οι εργαζόμενοι γονείς να μπορούν να κάνουν χρήση τους.

Οσο για τον τρόπο που μπορούν να εξασφαλιστούν οι υπηρεσίες αυτές, ενώ οι κοινωνικές δαπάνες μειώνονται όλο και περισσότερο, το ψήφισμα αποτυπώνει την κατεύθυνση που δίνει η ευρωενωσιακή πολιτική: «Η καλύτερη διαθεσιμότητα παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών εξαρτάται όχι μόνο από τις αναγκαίες δημόσιες πολιτικές, αλλά και από τη δημιουργία κινήτρων για τους εργοδότες ώστε να προτείνουν τέτοιες λύσεις», αναφέρει χαρακτηριστικά. Ο δρόμος που δείχνει η ΕΕ είναι η «επένδυση» των επιχειρήσεων σε δομές όπου οι εργαζόμενες μητέρες θα μπορούν να «παρκάρουν» το παιδί τους ώστε να είναι διαθέσιμες στον εργοδότη όποτε και για όσο χρόνο τις χρειάζεται, και όχι παροχή ολοκληρωμένης προσχολικής αγωγής για όλες τις ηλικίες και συμβολή στην κοινωνικοποίηση των παιδιών. Ετσι, οι γονείς θα βρίσκονται σε πλήρη εξάρτηση από τον εργοδότη, αφού μια ενδεχόμενη απόλυση θα στέλνει τους ίδιους στην ανεργία και ταυτόχρονα θα αφήνει το παιδί τους εκτός παιδικού σταθμού. Προφανείς είναι και οι επιπτώσεις στην ποιότητα της προσχολικής αγωγής, με δεδομένο ότι ο παιδικός σταθμός δεν αντιμετωπίζεται ως δικαίωμα των παιδιών αλλά περίπου ως «αναγκαίο κακό» για τους εργοδότες.

Αναχρονιστικές απόψεις χέρι χέρι με ανορθολογικές αντιλήψεις

Αξίζει να σημειωθεί πως στην προσπάθειά τους να διαφοροποιηθούν και να αντιπαρατεθούν με τη σοσιαλδημοκρατία, οι δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος αξιοποίησαν για μια ακόμα φορά το θέμα των αμβλώσεων και την αναφορά του ψηφίσματος στην ανάγκη τα κράτη - μέλη να διασφαλίσουν «υπηρεσίες στον τομέα της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας και των συναφών δικαιωμάτων, ασφαλούς και νόμιμης άμβλωσης και αντισύλληψης» για τις γυναίκες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι αμβλώσεις γίνονται επίκεντρο της αντιπαράθεσης και της προσπάθειας να ενισχυθεί το δίπολο ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και την κεντροδεξιά. Αντίστοιχο σκηνικό είχε στηθεί στα τέλη του 2013, όταν το Ευρωκοινοβούλιο είχε απορρίψει έκθεση με θέμα τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών. Το κείμενο της έκθεσης είχε εγκριθεί από την Επιτροπή για τα Δικαιώματα των Γυναικών και την Ισότητα των Φύλων, από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, στη συνέχεια όμως «μπλοκαρίστηκε» στην Ολομέλεια, από την πλειοψηφία των κεντροδεξιών ευρωβουλευτών. Και με αφορμή το νέο ψήφισμα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα επαναφέρει την ίδια θέση: Πως θεωρεί τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών ως τις μόνες αρμόδιες να αποφασίσουν για το ζήτημα της άμβλωσης, να αποφασίζουν, δηλαδή, αν θα επιτρέπουν ή θα απαγορεύουν την πραγματοποίησή της.

Ενώ το ζήτημα των αμβλώσεων αξιοποιείται για την αναζωπύρωση αντιδραστικών και αναχρονιστικών απόψεων, σύμφωνα με τις οποίες τα παιδιά και η οικογένεια αποτελούν ή πρέπει να αποτελούν τον βασικό ρόλο, ακόμα και τον αποκλειστικό προορισμό, για τις γυναίκες, το παζλ συμπληρώνεται από τις ανορθολογικές θεωρίες που προωθεί το ψήφισμα. Συγκεκριμένα, το κείμενο του ψηφίσματος ζητά να εξασφαλιστεί ότι «τα κράτη - μέλη θα καταστήσουν δυνατή την πλήρη νομική αναγνώριση του προτιμώμενου φύλου ατόμου, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής ονόματος, αριθμού κοινωνικής ασφάλισης και άλλων δεικτών φύλου στα έγγραφα ταυτότητας». Το αίτημα αφορά, με άλλα λόγια, τη δυνατότητα καθενός και καθεμιάς να «επιλέγει» το φύλο που αναγράφεται στα δημόσια έγγραφα που τους αφορούν. Επίσης, απευθύνει έκκληση προς την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας να διασφαλίσει ότι «η ποικιλομορφία φύλου στην παιδική ηλικία δεν θεωρείται παθολογική κατάσταση». Η επιμονή σ' αυτό το ζήτημα «περί ποικιλομορφίας φύλου» από την παιδική ηλικία, όσο και αν παρουσιάζεται ως «προοδευτική άποψη» (επειδή τάχα αφήνει την ελευθερία επιλογής φύλου, λες και τα παιδιά γεννιούνται με ουδέτερο φύλο), έχει πρωταρχικά κοινωνική διάσταση, την οποία το σύστημα πασχίζει να την ενσωματώσει στις δικές του αντιδραστικές αξίες με στόχευση την καλλιέργεια ψυχολογίας δήθεν απελευθέρωσης από στερεότυπα, όταν δημιουργεί νέα, όπως αυτό του «κοινωνικού φύλου», που ενισχύουν την ενσωμάτωση και τη χειραγώγηση.

Ρυθμίσεις όπως οι παραπάνω, που παρουσιάζονται ως προοδευτικές, δίνουν στρεβλό περιεχόμενο στην έννοια της ισότητας, ενώ την ίδια στιγμή βαδίζουν χέρι χέρι με τις αναχρονιστικές και οπισθοδρομικές απόψεις και πρακτικές. Ετσι, για παράδειγμα, δε λείπουν οι περιπτώσεις χωρών στις οποίες η άμβλωση υπόκειται σε σοβαρούς περιορισμούς και προϋποθέσεις ενώ κάθε άτομο μπορεί να μεταβάλει το φύλο που αναγράφεται στα δημόσια έγγραφά του με μια απλή αίτηση.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 14 Ιούνη 2015

Ευτυχία ΧΑΪΝΤΟΥΤΗ