Το δημοψήφισμα δεν αποτελεί κορυφαία έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας;

Πάει πολύ η κυβέρνηση να βαφτίζει δημοκρατία τον εκβιασμό που επιχειρεί να κάνει στο λαό. Στόχος της με το δημοψήφισμα δεν είναι να εκφραστεί η λαϊκή θέληση, αλλά να εκβιαστεί η έγκριση, στήριξη και ανοχή του λαού στη δική της πρόταση προς την τρόικα, που είναι επίσης αντιλαϊκή. Πολύ περισσότερο, όπως δείχνουν και οι τελευταίες εξελίξεις με τις επιστολές του πρωθυπουργού, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θέλει να αποσπάσει «λευκή επιταγή» από το λαό, προκειμένου να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση για ένα 3ο μνημόνιο, που θα συνοδεύεται από τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνονται στις προτάσεις Γιούνκερ!

Το ίδιο, λοιπόν, το ερώτημα είναι δίκοπο μαχαίρι. Και οι δύο εκδοχές οδηγούν σε αντιλαϊκά μέτρα. Εξάλλου, η κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση του ΚΚΕ να τεθούν ως ερωτήματα του δημοψηφίσματος η απόρριψη της πρότασης τόσο της ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ όσο και της κυβέρνησης, η αποδέσμευση από την ΕΕ. Οχι μόνο δε δέχτηκαν, αλλά ούτε καν τα έβαλαν σε ψηφοφορία.

Ας σταματήσει, λοιπόν, η κοροϊδία περί λαϊκής θέλησης και λαϊκής κυριαρχίας. Η θέληση του λαού, που εκφράστηκε μέσα από τους αγώνες του όλα τα προηγούμενα χρόνια, ήταν και είναι να απαλλαγεί από τα μνημόνια, τους εφαρμοστικούς νόμους, όλη την αντιλαϊκή πολιτική που τον μάτωσε, η οποία όχι μόνο παραμένει άθικτη, αλλά και ενισχύεται με την πρόταση της κυβέρνησης.

Είναι κοροϊδία να μιλάνε για λαϊκή κυριαρχία τη στιγμή που την πραγματική εξουσία, τα κλειδιά της οικονομίας, τα κρατάει το κεφάλαιο, όταν μέσα στο κλίμα τρομοκρατίας και φόβου που καλλιεργούν, προσπαθούν να αποσπάσουν από το λαό υποταγή στη μία ή στην άλλη αντιλαϊκή εκδοχή και να του τη «φορτώσουν» ως δική του επιλογή.

Σ' αυτούς που λένε ότι τα δημοψηφίσματα είναι έκφραση λαϊκής θέλησης, ας θυμηθούν όσα δημοψηφίσματα πραγματοποιήθηκαν σε ευρωπαϊκές χώρες για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Συνθήκη της Λισαβόνας κ.ά. που επαναλαμβάνονταν μέχρι το ΟΧΙ να γίνει ΝΑΙ.

"Ριζοσπάστης" Παρασκευή 03 Ιούλη 2015

Γιατί το ΚΚΕ βάζει τώρα στο δημοψήφισμα το θέμα της αποδέσμευσης από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, αφού το ζήτημα είναι να τοποθετηθούμε για τις αντιλαϊκές προτάσεις των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ;

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τη θέση του ΚΚΕ για αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία. Επιβεβαιώνουν την ανάγκη αποδέσμευσης απ' όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις που συμμετέχει η Ελλάδα (ΝΑΤΟ - ΔΝΤ - ΟΟΣΑ - ΠΟΕ κ.ά.) Ο λαός έχει πλέον πολύ μεγάλη πείρα από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ. Η ΕΕ αυτή ήταν πάντα, μια ένωση του κεφαλαίου, δηλαδή μια ιμπεριαλιστική ένωση, για λογαριασμό των μονοπωλιακών ομίλων χαράζει πολιτικές κατευθύνσεις και τώρα γίνεται ακόμη χειρότερη. Για το συμφέρον του ελληνικού κεφαλαίου εντάχθηκε η Ελλάδα σε αυτήν, αυτό βγήκε κερδισμένο από τη συμμετοχή της χώρας. Αυτή είναι η ΕΕ, αυτή ήταν πάντα και δεν αλλάζει, όπως κορόιδευε ο ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει να κοροϊδεύει, λέγοντας ότι πρέπει η ΕΕ να γυρίσει στις ιδρυτικές αξίες των ιδρυτών της, αξίες βαθιά αντιλαϊκές και αντιδραστικές.

Οι αντιλαϊκές - αντεργατικές αναδιαρθρώσεις που εκφράστηκαν και στην πολιτική των μνημονίων, περιέχονται και στα δύο νέα σχέδια συμφωνίας και των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ και της κυβέρνησης είναι στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου. Αρα σε όσα αντιλαϊκά σχέδια και προτάσεις και αν πει «όχι» ο λαός αν δεν απορρίψει τις αιτίες που τα δημιουργούν αυτά θα έρχονται και θα επανέρχονται.

Να γιατί καλούμε το λαό να δυναμώσει το ρεύμα αμφισβήτησης, ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους. Οχι για να πάμε σε μια άλλη παρόμοια συμμαχία, για να ενταχθεί η Ελλάδα σε κάποια άλλη ιμπεριαλιστική ένωση, αλλά για να μπορεί ο λαός να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του.

Να αξιοποιηθούν οι μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, για τη λαϊκή ευημερία, που σήμερα εντός της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, αυτές είτε μένουν ανεκμετάλλευτες είτε υποτάσσονται στα κέρδη του κεφαλαίου και τις δεσμεύσεις της ΕΕ. Ορυκτός πλούτος, Βιομηχανία, Ναυπηγεία, Αγροτική Οικονομία κ.λπ., όλ' αυτά μπορούν να αναπτυχθούν προς όφελος του λαού, χωρίς τους περιορισμούς της ΕΕ.

Να αναπτύξει η χώρα σχέσεις επωφελείς με άλλες χώρες για ό,τι δεν μπορεί να παράγει η ίδια.

Να διαγράψει μονομερώς το χρέος, να απορριφθούν οι εκβιασμοί και οι απειλές, να καταργηθούν τα μνημόνια.

Δεν είναι ο δρόμος της απομόνωσης, όπως προσπαθούν να πουν όλα τ' άλλα κόμματα. Σήμερα, στην πραγματικότητα, ο λαός είναι απομονωμένος απ' τον πλούτο που παράγει και τις δυνατότητες της χώρας.

Η αποδέσμευση απ' την ΕΕ με το λαό πραγματικά στην εξουσία μπορεί να απελευθερώσει τεράστιες δυνάμεις. Χρειάζεται ένας λαός αποφασισμένος, οργανωμένος, ενημερωμένος να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, να πάρει την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του. Διαφορετικά θα μετρήσουμε νέες απογοητεύσεις, νέες ήττες, θα επιλέγουμε κάθε φορά το μικρότερο κακό που οδηγεί στο μεγαλύτερο κακό.

Σήμερα, υπάρχουν πολύ περισσότεροι εργαζόμενοι που προβληματίζονται, απορρίπτουν την ΕΕ. Αυτό προκύπτει και από δημοσκοπήσεις. Τους καλούμε να ολοκληρώσουν το βήμα και τη σκέψη τους. Στο πρόσωπο της ΕΕ ν' απορρίψουν τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, που πάει χέρι χέρι με τη συμμετοχή της χώρας σε τέτοιες ή άλλες συμμαχίες που υπηρετούν το κεφάλαιο και όχι το λαό.

"Ριζοσπάστης" Τετάρτη 01 Ιούλη 2015

Γιατί το ΚΚΕ δεν στηρίζει το «όχι» της κυβέρνησης και καλεί το λαό να ψηφίσει τη δική του πρόταση, αφού αυτή δεν περιλαμβάνεται στο ερώτημα του δημοψηφίσματος;

Γιατί το ΚΚΕ δεν στηρίζει το «όχι» της κυβέρνησης και καλεί το λαό να ψηφίσει τη δική του πρόταση, αφού αυτή δεν περιλαμβάνεται στο ερώτημα του δημοψηφίσματος;

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος θέτει ένα ψεύτικο - εκβιαστικό δίλημμα σε βάρος του λαού. Ζητάει απ' το λαό να επιλέξει ανάμεσα στην πρόταση των ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ και την πρόταση της κυβέρνησης. Ετσι θα ερμηνευτεί το «όχι» απ' την κυβέρνηση που λέει ότι πάλι θα διαπραγματευτεί μέσα στην ΕΕ για μια βελτιωμένη συμφωνία, ότι είναι «ναι» στη δική της πρόταση, «ναι» στην ΕΕ. Αυτό είπαν τα στελέχη τους απ' την πρώτη στιγμή. Τι ερώτημα θέτει στην ουσία το δημοψήφισμα; Θέλετε το ΣΥΡΙΖΑικο μνημόνιο των 8 δισ.. ή το τροϊκανό των 9 δισ; Και ουσιαστικά βάζει το λαό να επιλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, με ποιο μνημόνιο θα τον σφαγιάσουν. Καλούμε το λαό να ακυρώσει τα διλήμματα και ν' απορρίψει τα μνημόνια, σε όλες τις εκδοχές τους. Να μη διαλέξει δηλαδή μνημόνιο.

Γι' αυτό το λόγο το ΚΚΕ πρότεινε στη Βουλή, στο δημοψήφισμα να μπουν και τα ερωτήματα: ΟΧΙ στην πρόταση της κυβέρνησης, αποδέσμευση απ' την ΕΕ, κατάργηση μνημονίων και το αρνήθηκε η κυβέρνηση. Αυτή είναι η «δημοκρατία» τους και ο δήθεν σεβασμός τους στη λαϊκή θέληση.

Το πραγματικό, γνήσιο «ΟΧΙ» είναι η πρόταση του ΚΚΕ, που είναι όχι στα μνημόνια και την ΕΕ. Και αυτό καλούμε τον ελληνικό λαό να εκφράσει, ρίχνοντας στην κάλπη την πρόταση του ΚΚΕ. Να διαμορφωθεί ένα ισχυρό πολιτικό ρεύμα αντίστασης στην ΕΕ.

Μπορεί ν' απέκλεισαν αυτήν τη πρόταση απ' το δημοψήφισμα, το πολιτικό ρεύμα όμως και το μήνυμα που στέλνει δεν μπορούν όσο κι αν θέλουν να το ακυρώσουν. Αυτό καλούμε το λαό να κάνει, χωρίς φόβο, απορρίπτοντας τους εκβιασμούς τόσο των ξένων όσο και της κυβέρνησης, απορρίπτοντας το μονόδρομο που λέει εδώ θα μείνουμε και θα παζαρεύουμε τη φτώχεια μας. Η απάντηση είναι: 

Οχι στην πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ. Οχι στην πρόταση της κυβέρνησης. Αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό στην εξουσία.

"Ριζοσπάστης" Τρίτη 30 Ιούνη 2015

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ νέα δύναμη χωρίς εξαρτήσεις;

 

 

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ «μια νέα δύναμη που δεν έχει εξαρτήσεις από το παρελθόν, από το οικονομικό κατεστημένο»;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμεύσεις από το παρελθόν πρώτα απ' όλα γιατί αποτέλεσε και αποτελεί δύναμη που στήριξε τον ευρωμονόδρομο, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι σήμερα. Και σήμερα διαβεβαιώνει ότι θα σεβαστεί τις δεσμεύσεις της χώρας σε ΕΕ, ΝΑΤΟ και γενικότερα στο ευρωατλαντικό πλαίσιο. Επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη δεσμευτεί με τις μέχρι τώρα εξαγγελίες του απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο. Εχει δεσμευτεί ότι θα διατηρήσει τις φοροαπαλλαγές του, έχει δεσμευτεί ότι θα το στηρίξει με κρατικό χρήμα, έχει δεσμευτεί για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, έχει δεσμευτεί ότι θα στηρίξει νέα επενδυτικά σχέδια συμπράξεων του δημοσίου με το ιδιωτικό κεφάλαιο, έχει δεσμευτεί για προνόμια στο ΣΕΒ, τους μεγαλοξενοδόχους, τους φαρμακοβιομήχανους, τους βιομηχάνους των λεγόμενων «ενεργοβόρων βιομηχανιών» ότι θα τους παρέχει φθηνό ρεύμα. Αυτά περιλαμβάνονται άλλωστε στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Με μια έννοια, επίσης, δέσμευσή του προς το κεφάλαιο είναι και η μη δέσμευσή του προς το λαό για ανάκτηση των απωλειών της περιόδου της κρίσης.

Τι εννοεί όμως ότι θα τα βάλει με την «ολιγαρχία»; Σε πρόσφατη συνέντευξη στην εφημερίδα «Financial Times», που είχε αναπαράγει η εφημερίδα «ΑΥΓΗ», ο Γ. Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ είχε αναφερθεί στα εξής:Προτεραιότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων για την άσκηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων... είναι σκόπιμο να διακρίνουμε μεταξύ της υγιούς επιχειρηματικής δραστηριότητας, που πρέπει να ενισχυθεί και να διευκολυνθεί, και στις εταιρείες οι οποίες διατηρούν διασυνδέσεις με την πολιτική ελίτ και με αυτό τον τρόπο βλάπτουν τον ανταγωνισμό και δημιουργούν αποπνικτικές συνθήκες για την άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας. Στο ρεπορτάζ εκείνης της μέρας η «ΑΥΓΗ» έγραφε: «Σχολιάζοντας τη δήλωση Σταθάκη, η εφημερίδα "Financial Times" τονίζει ότι η ιδέα της λήψης μέτρων κατά Ελλήνων μεγαλοπαραγόντων θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί θετικά και από την ΕΕ και το ΔΝΤ».

Από την παρέμβαση του Γ. Σταθάκη αποκαλύπτεται ότι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει και «ξαναμοίρασμα της πίτας των τομέων οικονομίας» στο όνομα της αντιμετώπισης των «ολιγαρχών» που έχουν το πλεονέκτημα να κερδοφορούν στηριζόμενοι κυρίως στην κρατική ενίσχυση σε βάρος άλλων μερίδων του κεφαλαίου που είναι οι «ριγμένοι» της υπόθεσης από το κράτος. Να θυμίσουμε επίσης ότι η ενίσχυση άλλων μερίδων του κεφαλαίου κόντρα στους «ολιγάρχες», που λέει ο κ. Σταθάκης, δεν είναι καινούριο ζήτημα. Παρόμοια πραγματικότητα στους κόλπους της αστικής τάξης συνέβαλε το ΠΑΣΟΚ να διαμορφωθεί από τα μέσα της δεκαετίας του '80 και μετά, έτσι που ο Ανδρέας Παπανδρέου να καυχιέται ότι ανέδειξε «νέα τζάκια» στην ελληνική οικονομία, δηλαδή νέους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους σε βάρος των παλιών. Ηταν τα ΠΑΣΟΚικά «τζάκια».

Αρα; Τι λένε; Κόντρα στους παλιούς «ολιγάρχες» σε συνεννόηση και με τμήματα του κεφαλαίου στην ΕΕ ή των ΗΠΑ, που συμφωνούν για να αναδειχτούν και ενισχυθούν νέοι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Ο λαός δεν πρέπει να παραπλανηθεί από την προπαγάνδα τους, που ενώ η πολιτική τους τάζει καλύτερες μέρες, ουσιαστικά αυτές είναι για τους μεγαλοεπιχειρηματίες, παλιούς ή νέους.

“Ριζοσπάστης” Παρασκευή 23 Γενάρη 2015

Για τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς

 

 

Γιατί λέει το ΚΚΕ ότι η αποδοχή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών της ΕΕ σημαίνει τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής; Τι πρέπει να γίνει δηλαδή; Να ξαναγυρίσουμε στα ελλείμματα που μας έφεραν ως εδώ;

Ο κρατικός προϋπολογισμός, τόσο στο σκέλος των εσόδων όσο και σε αυτό των κρατικών δαπανών, αποτελεί εργαλείο αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, τον οποίο παράγουν αποκλειστικά και μόνο οι εργαζόμενοι.

Στους κρατικούς προϋπολογισμούς ενσωματώνονται τα έσοδα από τους φόρους και τα κάθε είδους αντιλαϊκά χαράτσια, αλλά και οι εισπράξεις από τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας, τα έσοδα από τις δοσοληψίες με την ΕΕ (ΕΣΠΑ), τα οποία από «πρώτο χέρι» αφορούν στην ενίσχυση των μερίδων του κεφαλαίου. Σε επίπεδο κρατικών δαπανών υπολογίζονται τα κονδύλια που αφορούν στην κάλυψη των στοιχειωδών λαϊκών αναγκών για συντάξεις, Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία κ.ά. Μαζί με αυτά, «τσουβαλιάζονται» δαπάνες όπως αυτές του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), που αφορούν στη διοχέτευση κεφαλαίων στους επιχειρηματικούς ομίλους (στα κάθε είδους νέα αλλά και παλαιότερα «επιχειρηματικά τζάκια»), οι δαπάνες για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, για τη συμμετοχή του αστικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και μια σειρά άλλα.

Τα ποσά που πηγαίνουν στην πληρωμή του κρατικού χρέους εξαιρούνται από τον «κανόνα» των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, ενώ παράλληλα περιλαμβάνονται μόνο τα ποσά για τους τόκους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες πολιτικές δυνάμεις καθώς και τμήματα του κεφαλαίου στην ΕΕ έχουν προτείνει να εξαιρεθούν από τον υπολογισμό των κρατικών ελλειμμάτων και οι δαπάνες του ΠΔΕ, δηλαδή να αφαιρεθούν και τα κεφάλαια που μια κυβέρνηση (εν προκειμένω του ΣΥΡΙΖΑ) θα αποδίδει άμεσα ή έμμεσα στους επιχειρηματίες, που είτε από μόνοι τους είτε σε συμπράξεις με το αστικό κράτος θα αναλαμβάνουν την εκτέλεση δημόσιων έργων και υποδομών, που έχει ανάγκη το κεφάλαιο και που ήδη έχουν χρυσοπληρωθεί από τον ελληνικό λαό, μέσω της βαριάς φορολογίας αλλά και της συρρίκνωσης των κονδυλίων, τα οποία αφορούν στις λαϊκές ανάγκες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καθημερινά διαβεβαιώνει ότι επιδιώκει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και όχι ελλείμματα, επιδιώκει δημοσιονομική σταθερότητα. Αυτό σημαίνει όρκους πίστης στο «Σύμφωνο Σταθερότητας» και αποδοχή των αντιλαϊκών ασφαλιστικών δικλίδων που ισχύουν στην ΕΕ, σχετικά με την επίτευξη αυτών των «ισοσκελισμένων προϋπολογισμών».

Οι κανόνες των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και οι μηχανισμοί αυτόματης διόρθωσης αποκλίσεών τους είναι δεμένοι με τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα «ενισχυμένης δημοσιονομικής εποπτείας» που προβλέπονται για όλα ανεξαιρέτως τα κράτη - μέλη της ΕΕ, με βάση τις διαδικασίες του «Ευρωπαϊκού Εξαμήνου», των μόνιμων μνημονίων στην ΕΕ. Οι «ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί», για όλα τα επόμενα χρόνια, θα διαμορφωθούν σε συνθήκες παραπέρα μείωσης της φορολογίας στα επιχειρηματικά κέρδη, ανάπτυξης νέων «επενδυτικών εργαλείων» (νέο ΕΣΠΑ, «πακέτο Γιούνκερ» κ.ά.).

Με απλά λόγια, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί απαιτούν λιτότητα διαρκείας για τους εργαζόμενους όσον αφορά τα δικαιώματά τους σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, Κοινωνική Ασφάλιση και υλοποίηση συγκεκριμένων αντιλαϊκών δεσμεύσεων (απελευθερώσεις αγορών, αναδιαρθρώσεις κ.λπ.) έτσι ώστε να επιτευχθεί η περιβόητη ανάκαμψη του κεφαλαίου. Η μόνη αντίρρηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι να μην υπόκειται σε αυτούς τους κανόνες το τμήμα των χρημάτων του κρατικού προϋπολογισμού που πάει στο κεφάλαιο.

Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ότι ένα κόμμα που αποδέχεται ως θέσφατο το πλαίσιο της ΕΕ όχι μόνο δεν μπορεί να υποσχεθεί ανάκτηση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και απωλειών της περιόδου της κρίσης, όχι μόνο δεν μπορεί καν να συζητά για ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών αλλά θα συνεχίσει να βαδίζει στον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο, με όποιες διαφοροποιήσεις και αν έχει, όχι βεβαίως προς όφελος του λαού.

Οσον αφορά το ζήτημα των ελλειμμάτων πρέπει να σημειώσουμε τα εξής: Το δίλημμα ελλειμματικοί ή μη προϋπολογισμοί στο πλαίσιο της αστικής διαχείρισης είναι κάλπικο για το λαό γιατί και στη μια και στην άλλη περίπτωση αυτόν βάζουν να πληρώνει, είτε φορτώνοντας στις πλάτες του χρέη για να πληρωθούν αργότερα ή προχωρώντας σε μέτρα λιτότητας για να αντιμετωπιστούν τα ελλείμματα.

“Ριζοσπάστης” Πέμπτη 22 Γενάρη 2015

Για την Κοινωνική Ασφάλιση

 

 

Με την αλλαγή κυβέρνησης θα ανακτήσουν οι εργαζόμενοι τις απώλειες των κοινωνικών ασφαλιστικών δικαιωμάτων τους;

Και στην περίπτωση του Ασφαλιστικού και των συντάξεων, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί τη γνωστή πλέον τακτική του: Να «φουσκώνει» τα λίγα ψίχουλα που υπόσχεται στους χαμηλοσυνταξιούχους και να αποσιωπά τα μεγάλα προβλήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης. Ετσι, ενώ κάνει «σημαία» την απόδοση της 13ης σύνταξης μόνο στους συνταξιούχους κάτω των 700 ευρώ, το 1,28 ευρώ τη μέρα δηλαδή αύξηση στις συντάξεις πείνας, δε λέει κουβέντα για τις τραγικές ανατροπές και τις αιματηρές περικοπές που επιβλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια στα 2,6 εκατομμύρια τους συνταξιούχους. Και κυρίως, αποσιωπά σκόπιμα ποιο θα είναι το ασφαλιστικό σύστημα που θα διαμορφώσει στην περίπτωση που γίνει κυβέρνηση. Το ασφαλιστικό μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, παραμένει εφτασφράγιστο μυστικό για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, πέραν βέβαια της δημόσιας δέσμευσης του κόμματος, ότι θα σεβαστεί τις ιερές γραφές της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ετσι, μόλις χτες η υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δέσποινα Χαραλαμπίδου, σε δηλώσεις της, ενώ κάνει λόγο για «κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων» που «επιτάσσει ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής σήμερα κιόλας», στο διά ταύτα όμως για το τι θα κάνει το κόμμα της για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να επαναλαμβάνει τις συνταγές που τόσα χρόνια σέρβιραν ως πανάκεια, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Ετσι «σήμερα κιόλας»(!) προτείνει τις ίδιες παλιές και γνωστές «λύσεις» που οδήγησαν τα Ταμεία ως εδώ και δηλώνει: «Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να αντιστραφεί αν δεν εφαρμοστεί άμεσα μια άλλη κατεύθυνση στην οικονομία, που θα αναχαιτίσει την ανεργία και την υποαπασχόληση και θα παράγει πραγματικά έσοδα για το ασφαλιστικό σύστημα, καθώς και θα αντιμετωπίσει την εισφοροδιαφυγή με δίκαιο και αποτελεσματικό τρόπο και την εισφοροαπαλλαγή».

Δηλαδή, καμία δέσμευση για κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Καμία δέσμευση για απόδοση ολόκληρης της 13ης και 14ης σύνταξης. Κουβέντα για την σφαγή των επικουρικών και των εφάπαξ. Ενοχη σιωπή για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνει κυβέρνηση; Θα καταργήσει τις «έκτακτες εισφορές» και τα χαράτσια που επιβλήθηκαν στις συντάξεις; Θα επαναφέρει στις γυναίκες το δικαίωμα να συνταξιοδοτούνται πέντε χρόνια νωρίτερα από τους άντρες, αναγνωρίζοντας στην πράξη το ρόλο της εργαζόμενης γυναίκας και μητέρας; Τι λέει αλήθεια γι' αυτό το Τμήμα «φεμινιστικής πολιτικής» του ΣΥΡΙΖΑ; Θα ανακτήσουν οι μητέρες με ανήλικα παιδιά το δικαίωμα να συνταξιοδοτούνται με τα ειδικά ηλικιακά όρια που ίσχυαν; Θα επανέλθουν τα ανώτερα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από το 67ο έτος στο 65ο; Θα καταργήσει την 40ετία για το δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη, επαναφέροντας την 35ετία;

Κατακεραυνώνουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τη συγκυβέρνηση για «την καταλήστευση των Ταμείων». Δεν μας λένε όμως τι θα κάνουν με το επαίσχυντο «κούρεμα» που τους αφαίρεσαν τα 13 δισ. ευρώ; Θα τα επιστρέψει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή θα κρυφτεί πίσω από τη δέσμευση προς την ΕΕ για «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς»; Για να μη μιλήσουμε για τα 60 και πλέον δισ. ευρώ που αφαιρέθηκαν από τα Ταμεία μεταπολεμικά και τα άλλα που εξαερώθηκαν στο χρηματιστηριακό τζόγο.

Επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ το email Χαρδούβελη και τις νέες ανατροπές που σχεδιάζουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αναφέρονται στη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, που μεταξύ άλλων επέβαλαν μειώσεις στις επικουρικές. Αλήθεια, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκαταστήσει τις επικουρικές συντάξεις, θα αποδώσει τα εφάπαξ στο ύψος που προβλέπουν τα καταστατικά των Ταμείων, θα εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση των επικουρικών και πώς;

Ακούγεται ηχηρά στα αυτιά η «καταλήστευση των Ταμείων», η φόρτιση της φράσης υπονοεί πολλά. Οταν μάλιστα συνοδεύεται και με το στοιχείο ότι το έλλειμμα του ΙΚΑ έφτασε στο 1 δισ. ευρώ και άλλο τόσο προβλέπεται και για το 2015. Ομως, υπάρχει ένα κενό. Το έλλειμμα αυτό ισούται με το ποσό που κέρδισαν οι επιχειρήσεις από τη μείωση κατά πέντε μονάδες των εργοδοτικών εισφορών προς το ΙΚΑ. Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα αυξήσει τις εργοδοτικές εισφορές στο ύψος που ήταν πριν τη μείωση που έγινε το 2012;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δε δεσμεύεται για τίποτα από τα παραπάνω. Καταφεύγει μόνο σε γενικές διατυπώσεις του τύπου«Αυτή τη στιγμή απαιτείται άμεσα μια ριζική αλλαγή οικονομικής πολιτικής, με αναπτυξιακή ώθηση που θα δημιουργεί πλήρεις και σταθερές θέσεις εργασίας και θα διασφαλίζει το μέλλον τόσο των σημερινών συνταξιούχων, όσο και των επόμενων γενεών». Δηλαδή; Τι να περιμένουν οι συνταξιούχοι και πολύ περισσότερο οι νέοι;

Τίποτα συγκεκριμένο, τίποτα χειροπιαστό. Εκθέσεις ιδεών για «ριζική αλλαγή οικονομικής πολιτικής με αναπτυξιακή ώθηση...»! Τα ίδια, δηλαδή, με τους χτεσινούς. Οι ίδιες υπεκφυγές, για να έχει μια πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «λυμένα τα χέρια της» την επόμενη μέρα των εκλογών. Οι ίδιες υποσχέσεις που θα τις πάρει και αυτές ο άνεμος του «αριστερού κυβερνητισμού» και θα τις σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ενός ορίζοντα που στο όνομα της «προσαρμογής» και του κυβερνητικού «ρεαλισμού» θα διαψεύσει κάθε ελπίδα πραγματικής αλλαγής στη ζωή των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

“Ριζοσπάστης” Τετάρτη 21 Γενάρη 2015

Καμιά στήριξη

 

 

Η παρουσία του ΚΚΕ σε μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εγγυηθεί το φιλολαϊκό της περιεχόμενο;

Οχι. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό που ζητείται από το ΚΚΕ είναι να δώσει στήριξη ή ανοχή σε μια κυβέρνηση που από χέρι θα συνεχίσει την αντιλαϊκή πολιτική.

Γιατί το λέμε αυτό;

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο με το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης όσο και με τις δηλώσεις στελεχών του, τις ομιλίες και συνεντεύξεις του πρόεδρου του, έχει κάνει πεντακάθαρο, αν δεις πίσω από τα συνθήματα, ότι η πολιτική του δεν πρόκειται να θίξει στο ελάχιστο όλα όσα ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση.

Εχουμε λοιπόν και λέμε:

- Τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση δεν θα τα καταργήσει, όπως έλεγε, αλλά θα τα επαναδιαπραγματευτεί τηρώντας τις δεσμεύσεις, με βάση το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, δηλαδή το πλαίσιο των αντιλαϊκών κατευθύνσεων της ΕΕ, των μνημονίων διαρκείας, της μόνιμης επιτήρησης κ.λπ. Οτι θα οδηγηθεί σε μια νέα συμφωνία, σε ένα δηλαδή νέο μνημόνιο αλά ΣΥΡΙΖΑ.

- Το χρέος το αναγνωρίζει και θα διαπραγματευτεί τον τρόπο με τον οποίο ο λαός θα το πληρώσει.

- Τα όσα έχασαν οι εργαζόμενοι στην κρίση δεν θα τα φέρει πίσω, θα δώσει ορισμένα ψίχουλα μόνο σε όσους έχουν οικογενειακό εισόδημα κάτω από 800 ευρώ, δηλαδή όσους βρίσκονται στην ακραία φτώχεια.

- Το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο θα το αφήσει άθικτο την ίδια στιγμή που υπόσχεται στα μονοπώλια και στο κεφάλαιο τα πάντα: φοροαπαλλαγές, ευνοϊκό περιβάλλον για τα κέρδη τους και τις επενδύσεις τους, που ο λαός ξέρει πολύ καλά πως τέτοιο περιβάλλον είναι αντιλαϊκό.

- Την ίδια στιγμή που δηλώνει πως δεν θα καταργήσει το ΦΠΑ και άλλους φόρους που αφορούν τη λαϊκή κατανάλωση, διαβεβαιώνει τους επιχειρηματίες ότι δεν θα ανεβάσει τους συντελεστές φορολόγησής τους.

- Διαβεβαιώσεις και εγγυήσεις ότι δεν πρόκειται να έρθει σε ρήξη με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και ότι θα τηρήσει τις «διεθνείς υποχρεώσεις» της χώρας. Εχει στόχο μάλιστα να παίξει και πιο «ενεργό ρόλο».

- Οτι οι δαπάνες για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς δεν πρέπει να μειωθούν.

- Οτι θα τηρήσει τη δημοσιονομική σταθερότητα και θα παραμείνει πιστός στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, δηλαδή στη λιτότητα όσον αφορά τις λεγόμενες δαπάνες για Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια κ.λπ.

Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν το ΚΚΕ να παρέχει ανοχή, πολύ περισσότερο στήριξη, σε μια τέτοια κυβέρνηση; Τι επιβεβαιώνει αυτή η εξέλιξη στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, η εγκατάλειψη κάθε είδους ριζοσπαστικής συνθηματολογίας, ακόμα και πριν γίνει κυβέρνηση; Αυτό που έλεγε πάντα το ΚΚΕ ότι μια κυβέρνηση στο έδαφος του αντιλαϊκού καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, του σάπιου πολιτικού συστήματος, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί στην ίδια αντιλαϊκή κοίτη.

Μια τέτοια στάση από μεριάς του ΚΚΕ θα ήταν προδοσία των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, συνδιαλλαγή με το κεφάλαιο και τα μονοπώλια, παραίτηση από την υπεράσπιση των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων. Ενα τέτοιο ΚΚΕ που θα έμπαινε στο τσεπάκι τους, θα ήταν ένα ΚΚΕ που δεν θα χρειαζόταν ο λαός. Υπάρχει ευρωπαϊκή και διεθνής πείρα για το που κατάντησαν τα ΚΚ και το εργατικό - λαϊκό κίνημα στις χώρες που τα ΚΚ ακολούθησαν αυτό το δρόμο. Οδηγήθηκαν στην απαξίωση, την ανυποληψία, ενώ η εργατική-λαϊκή απογοήτευση οδηγήθηκε μαζικά σε αντιδραστικούς δρόμους χωρίς αντίπαλο στην πραγματικότητα.

Αντίθετα, ο λαός χρειάζεται την επόμενη ημέρα των εκλογών δυνατό ΚΚΕ, οργανωτή της εργατικής-λαϊκής αντιπολίτευσης απέναντι σε όλα αυτά που θα είναι εδώ και την επόμενη ημέρα των εκλογών, την ΕΕ, το κεφάλαιο, την εργοδοσία, τα μνημόνια διαρκείας, το αντεργατικό-αντιλαϊκό πλαίσιο. Ο λαός την επόμενη ημέρα θα έχει ανάγκη ένα ΚΚΕ μπροστάρη των αγώνων και όχι βαστάζο, άλλοθι μιας αντιλαϊκής πολιτικής. Ετσι μόνο μπορεί να κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα για να ανοίξει ο δρόμος για την πραγματική προοπτική που συμφέρει τους εργαζόμενους, το λαό.

“Ριζοσπάστης” Παρασκευή 16 Γενάρη 2015

Για τις θυσίες του Ευρωμονόδρομου

 

 

-- ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αντιπαρατίθενται για το ποιος εγγυάται την πορεία της χώρας στην ΕΕ και το ευρώ. Και οι δύο αποκηρύσσουν λίγο - πολύ ως καταστροφή κάθε άλλο ενδεχόμενο. Είναι έτσι;

Η προσπάθεια εξαπάτησης του λαού που ζούμε αυτή την προεκλογική περίοδο, από τη μια με εκφοβισμούς, από την άλλη με ψεύτικες ελπίδες και αυταπάτες, στηρίζεται σε μια παραδοχή, τη μη αμφισβήτηση από κανένα κόμμα που σπέρνει αυτό το κλίμα της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Με αυτά ως δεδομένα και αναμφισβήτητα πιάνει τόπο αυτή η προσπάθεια.

Γιατί, όμως, αυτά να είναι αδιαμφισβήτητα; Γιατί σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη δεν υπάρχει δρόμος έξω από την ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, θέλουμε δεν θέλουμε είναι μονόδρομος για τους λαούς, επισείοντας μάλιστα τους κινδύνους από τέτοιες επιλογές. Ο Αλ. Τσίπρας μάλιστα έφτασε σε πρόσφατη συνέντευξή του να δηλώσει ότι στόχος της κυβέρνησής του θα είναι η σωτηρία του ευρώ.

Η αλήθεια είναι σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και το ευρώ, σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ κ.ά., σημαίνει αφόρητα δεσμά για τους λαούς, την ίδια στιγμή που ενισχύονται το κεφάλαιο και τα μονοπώλια. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα και πολύ ορατά μάλιστα τα τελευταία πέντε χρόνια με την πολιτική των μνημονίων, που δεν είναι κάτι άλλο από τις κατευθύνσεις της ΕΕ, που πηγάζουν από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και φτάνουν ως τη στρατηγική «Ευρώπη 2020». Η συμμετοχή στην ΕΕ περιλαμβάνει μνημόνια διαρκείας, μόνιμη εποπτεία, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, μέτρα για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, χτύπημα στο Ασφαλιστικό. Οπως άλλωστε συμβαίνει και σε όλα τα κράτη της ΕΕ, λιγότερο ή περισσότερο. Επίσης, τόσο η συμμετοχή στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ περιλαμβάνει υποχρεώσεις συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, υποχρεώσεις όσον αφορά τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Ολα αυτά δεν αλλάζουν, όπως προσπαθεί να πείσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλες δυνάμεις, δεν μπορούν να τροποποιηθούν προς όφελος των λαών γιατί βρίσκονται στο DNA της ΕΕ.

Το ερώτημα προς τους εργαζόμενους είναι αν θα συνεχίζουν να υπομένουν τις θυσίες διαρκείας χωρίς καμιά προσμονή να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα γι' αυτούς στο πλαίσιο των δεσμών του κεφαλαίου και της ΕΕ, ή θα διαλέξουν το δρόμο της ρήξης με αυτά τα δεσμά, το δρόμο της αποδέσμευσης, της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων, της μονομερούς διαγραφής του χρέους. Ενα δρόμο όχι στρωμένο με λουλούδια, δύσκολο, αλλά που μπορεί πραγματικά να οδηγήσει στο ξέφωτο των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων. Είναι ο δρόμος της επιδίωξης σχέσεων οικονομικής συνεργασίας με άλλα κράτη, με κριτήριο τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Μια διαδικασία που σίγουρα θα συνδεθεί με θετικές για τους λαούς διεργασίες και ανατροπές σε όλα τα άλλα κράτη της ΕΕ.

Είναι λοιπόν διπλή η ευθύνη αυτών των δυνάμεων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν χρειάζεται καμία σκέψη σύγκρουσης με αυτό το πλαίσιο, που προσπαθούν να υπονομεύσουν κάθε διάθεση σύγκρουσης με την ΕΕ, να κρατήσουν όποια διαμαρτυρία μέσα σε αυτά τα δεσμά σπέρνοντας αυταπάτες ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή.

“Ριζοσπάστης” Πέμπτη 15 Γενάρη 2015

Η ανάκαμψη θα φέρει αποκατάσταση των απωλειών;

 

 

Η ανάκαμψη είναι κεντρικό κοινό στοιχείο του προγράμματος της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ανταγωνίζονται βέβαια, ο καθένας λέει ότι μπορεί να την εγγυηθεί καλύτερα, αν εφαρμοστεί το δικό του μείγμα διαχείρισης, κύρια σε ό,τι αφορά τα δημοσιονομικά και τη διευθέτηση του χρέους. Για παράδειγμα, η ΝΔ λέει ότι η δημοσιονομική πειθαρχία και τα πρωτογενή πλεονάσματα που πέτυχε με τις περικοπές και τη λιτότητα των προηγούμενων χρόνων, σε συνδυασμό με μια καλή συμφωνία για παράταση στην αποπληρωμή του χρέους, είναι όρος ικανός για να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει κούρεμα μέρους του χρέους και σύνδεση των όρων αποπληρωμής του με τους ρυθμούς ανάπτυξης, προκειμένου να περισσέψει χρήμα που θα διοχετευθεί στην «πραγματική οικονομία», δηλαδή το κεφάλαιο. Για τον ίδιο λόγο, ζητάει να εξαιρεθούν οι δημόσιες επενδύσεις από τον υπολογισμό των κρατικών ελλειμμάτων. Μπορεί τα δυο κόμματα να διαφέρουν μεταξύ τους στο μείγμα της πολιτικής που λένε ότι θα εφαρμόσουν για να υποβοηθήσουν την ανάπτυξη, συμφωνούν όμως στο κύριο: Οτι το χρήμα που αναζητούν από τα κρατικά ταμεία και τη διευθέτηση του χρέους θα μετατραπεί κατά κύριο λόγο σε επιδοτήσεις και προνόμια για το κεφάλαιο.

Συμπληρωματικά σ' αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται μείωση των φόρων και κατάργηση της Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου για προσδιορισμό του κατώτατου μισθού στα 580 ευρώ, παρουσιάζοντάς τα μάλιστα ως μέτρα που θα τονώσουν τη ζήτηση και έτσι θα ενισχυθεί η ανάκαμψη και έτσι θα ξεκινήσει η οικονομία! Αυτά όμως σε καμιά περίπτωση δε σημαίνουν αποκατάσταση των απωλειών. Κατ' αρχήν, γιατί οι απώλειες είναι πολύ μεγάλες, σήμερα ο κατώτατος μισθός είναι κατά 22% και 32% μειωμένος σε σχέση με το 2012. Δεύτερον, γιατί η γενικόλογη υπόσχεση για μείωση των φόρων «για να πάρει ανάσα η αγορά», που υποσχόταν και η ΝΔ πριν γίνει κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, είναι αέρας κοπανιστός, με δεδομένες τις φοροαπαλλαγές που προσφέρονται στο κεφάλαιο. Προφανώς, κάποιος άλλος θα πρέπει να πληρώνει, δηλαδή οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Ομως, το κυριότερο είναι ότι, ανεξάρτητα εάν ακόμα αυτές οι υποσχέσεις υλοποιηθούν ή όχι, αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των αντιλαϊκών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ για πολύμορφη ενίσχυση του κεφαλαίου, του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου που θα είναι εδώ και θα ενισχυθεί. Γιατί η διατήρηση και ενίσχυσή του αποτελούν προαπαιτούμενα για την ανάκαμψη των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του τουρισμού. Ολοι ομολογούν ότι η φετινή χρονιά ήταν μακράν η καλύτερη σε ό,τι αφορά τις αφίξεις από το εξωτερικό και απέφερε υψηλούς τζίρους και κερδοφορία στους επιχειρηματικούς ομίλους. Τι καλό είδαν όμως οι εργαζόμενοι από την κερδοφόρα πορεία των ομίλων του κλάδου; Τίποτα καλό δεν είδαν. Αντίθετα, οι μισθοί μειώθηκαν και παραμένουν καθηλωμένοι με τη συναίνεση και της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας. Οι ελαστικές μορφές απασχόλησης κάνουν θραύση, το ίδιο και η απλήρωτη δουλειά. Οι παλιότεροι και «ακριβότεροι» εργαζόμενοι αντικαθίστανται από «πρακτικάριους», που γίνονται αντικείμενο βαθιάς εκμετάλλευσης στις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και τις άλλες επιχειρήσεις. Το ίδιο και στον κλάδο των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής, όπου βρίσκουν καταφύγιο χιλιάδες νέοι για να βγάλουν ένα μεροκάματο. Ωστόσο, ο κλάδος είναι φυτώριο για τη διεύρυνση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, οι μισθοί είναι πολύ μικροί, η εντατικοποίηση σαρώνει, όπως και η διαρκής ανακύκλωση του προσωπικού.

Μια ακόμα πλευρά: Αν η ανάκαμψη συνοδευόταν από ανάλογη διεύρυνση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, τότε την περίοδο που στην Ελλάδα η οικονομία κατέγραφε «τρελούς» ρυθμούς ανάπτυξης, αντίστοιχη θα έπρεπε να είναι η πορεία και για τα εργατικά εισοδήματα, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Ομως, στην Ελλάδα, η περίοδος εκείνη (αρχές - μέσα δεκαετίας '90) συνδέθηκε με την πρώτη φάση της σκληρής επίθεσης στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, στη διάρκεια της οποίας μπήκαν οι βάσεις για τις μετέπειτα σαρωτικές ανατροπές. Μετά το 1990 ψηφίστηκαν οι βασικοί νόμοι για την ανατροπή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων (νόμοι Σιούφα - Σουφλιά), οι «αυξήσεις» στους μισθούς που υπέγραφε η ΓΣΕΕ με τους εργοδότες ήταν της τάξης των 0,66 - 0,77 ευρώ μεικτά και πάει λέγοντας. Το κράτος ισχυροποιήθηκε απέναντι στο λαό, συγκροτήθηκαν νέοι εθνικοί και ευρωπαϊκοί μηχανισμοί καταστολής και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Ο πλούτος που σφετερίζονταν και τότε τα μονοπώλια ήταν πολλαπλάσιος των μισθών και των δικαιωμάτων που απολάμβανε η εργατική λαϊκή οικογένεια, πολύ περισσότερο αν συγκριθεί με τις δυνατότητες που υπήρχαν (και υπάρχουν) για λαϊκή ευημερία, εξαιτίας της προόδου στην τεχνολογία και την επιστήμη.

Η αποκατάσταση απωλειών προϋποθέτει λοιπόν τη σύγκρουση με όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο του κεφαλαίου και της ΕΕ και σίγουρα δε «χωρά» στις διαπραγματεύσεις που υπόσχεται πως θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ εντός του θεσμικού πλαισίου της ΕΕ, ούτε στις δεσμεύσεις του υπέρ του κεφαλαίου στο περίφημο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

“Ριζοσπάστης” Τετάρτη 14 Γενάρη 2015

Ποια είναι η τρόικα;

 

 

Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ λίγο πριν από την προεδρική εκλογή έπαιζε το σενάριο ότι το πρόγραμμα ολοκληρώνεται και η τρόικα ετοιμάζεται να φύγει από τη χώρα. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε πως αυτός θα διώξει την τρόικα, πως δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί με την τρόικα, αλλά με νομιμοποιημένους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών και διεθνών θεσμών. Ομως ποια είναι η τρόικα;

Η «τρόικα», με τη μορφή που εμφανίζεται σήμερα, αποτελεί μια ορισμένη συμφωνία των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών (ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ) που την απαρτίζουν. Πρόκειται για την αντιλαϊκή συμφωνία που έγινε σε μια δοσμένη χρονική στιγμή, με τη συμμετοχή συγκεκριμένων εταίρων και στο εσωτερικό της χώρας, τόσο σε επίπεδο πολιτικής διαχείρισης, διαμεσολάβησης και ανάθεσης, όσο και στο επίπεδο των τμημάτων του ντόπιου κεφαλαίου και των επιχειρηματικών ομίλων.

Μήπως, λοιπόν, εννοούν ότι θα διώξουν την Ευρωπαϊκή Ενωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Μήπως είναι δυνατόν να φύγουν οι μηχανισμοί εποπτείας της ΕΕ; Μήπως εννοούν ότι θα φύγουν οι αντιλαϊκές δεσμεύσεις της ΕΕ;

Κοροϊδεύουν ασύστολα. Την ίδια ώρα, όλοι αυτοί, δίνουν καθημερινά διαπιστευτήρια στην ΕΕ, στους μόνιμους μηχανισμούς εποπτείας, που ισχύουν ανεξάρτητα από δανειακές συμβάσεις, στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, στα μνημόνια διαρκείας. Από την ΕΚΤ έχουν να περιμένουν νέα μέτρα στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, από την ΕΕ τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, τα οποία επίσης αφορούν στην ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ και από την Κομισιόν διεκδικούν μερίδιο και από το «επενδυτικό πακέτο Γιούνκερ», το οποίο θα μοιραστεί στα ευρωπαϊκά μονοπώλια, με στόχο την τόνωση της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Οχι μόνο η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ με τέτοια μέσα θα χρηματοδοτήσουν το πρόγραμμά τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλοβλέπει και προς την πλευρά του ΔΝΤ, του ιμπεριαλιστικού Οργανισμού, που έχει βάλει ανοιχτά στο αντιλαϊκό τραπέζι το «κούρεμα» του κρατικού χρέους, προκειμένου αυτό να γίνει «βιώσιμο» δηλαδή να μπορεί να πληρώνεται κανονικά.

Αλήθεια τι σημαίνει ότι δεν συζητώ με την τρόικα αλλά με τους νομιμοποιημένους εκπροσώπους της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ; Τι σημαίνει διαπραγματεύομαι στα θεσμικά πλαίσια της ΕΕ; Δεν είναι αυτό κοροϊδία καραμπινάτη; Η κοροϊδία μάλιστα αποκαλύπτεται όταν σε συνέντευξη του στην «Καθημερινή» ο Γ. Σταθάκης, τομεάρχης Ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ερώτηση με ποιους θα συνομιλήσει και θα διαπραγματευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ εάν βγει κυβέρνηση, απαντάει τα εξής: «Θα συμμετέχει κανονικά σε όλες τις διαδικασίες της ΕΕ όπως όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις θα έχουμε επίσημες επαφές με τους δανειστές μας την ΕΚΤ, το ΔΝΤ (...) Η τρόικα έτσι κι αλλιώς αποτελεί έναν τεχνοκρατικό εποπτικό μηχανισμό υλοποίησης των μνημονίων, εξάλλου ούτε η σημερινή κυβέρνηση έχει συναντήσει την τρόικα για πολλούς μήνες». Το δούλεμα στο τετράγωνο: Θα διαπραγματευτούμε με όλα τα συστατικά μέρη της τρόικας όχι όμως με τους υπαλλήλους της. Αυτό, λοιπόν, εννοούσαν ότι δεν θα διαπραγματευτούν με την τρόικα, ότι δεν μιλάνε με υπαλλήλους;

Ολοι αυτοί κοροϊδεύουν το λαό, γιατί πασχίζουν για το κεφάλαιο. Την «επόμενη μέρα», ανεξάρτητα από κυβέρνηση και μείγμα πολιτικής, τα μέρη της τρόικας θα δηλώνουν «το παρών», συνεχίζοντας το αντιλαϊκό έργο τους. Τα μονοπώλια, οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι «επενδυτές» θα εξακολουθούν να κρατάνε τα «κλειδιά» της οικονομίας. Θα καθορίζουν τις αντιλαϊκές εξελίξεις με γνώμονα την ανταγωνιστικότητα της κερδοφορίας τους, ενώ και ο πυρήνας των αντιλαϊκών μέτρων θα παραμένει σε ισχύ. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε άλλο παρά τυχαία, ακόμη και στην προεκλογική περίοδο, τα κόμματα της αστικής διαχείρισης αποφεύγουν και την παραμικρή νύξη σχετικά με την αποκατάσταση των λαϊκών εισοδημάτων και δικαιωμάτων στα επίπεδα που υπήρχαν πριν από την εκδήλωση της κρίσης και πριν από τα μνημόνια.

Για να «φύγει η τρόικα» χρειάζεται αποδέσμευση από την ΕΕ και όλους τους ιμπεριαλιστικούς διακρατικούς οργανισμούς, χρειάζεται μονομερής διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής από τη λαϊκή εξουσία. Αυτά μπορεί να τα πραγματοποιήσει μόνο ένα μεγάλο ρωμαλέο εργατικό - λαϊκό κίνημα μια Λαϊκή Συμμαχία που θα βγάλει στο προσκήνιο τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ο λαός μπορεί να κάνει αποφασιστικά το βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, βγάζοντας ισχυρό το ΚΚΕ στην κάλπη.

“Ριζοσπάστης” Τρίτη 13 Γενάρη 2015

Τι σημαίνει «κατάργηση των μνημονίων»;

 

 

Η κυβέρνηση λέει ότι με τη δική της πολιτική και διαπραγμάτευση η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, ενώ πριν τις εκλογές του 2012 υπόσχονταν να καταργήσει τα μνημόνια, τώρα λέει ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ισοδυναμεί με το τέλος των μνημονίων.

Στην πραγματικότητα, τα μνημόνια, ως πρόγραμμα καθορισμένων δημοσιονομικών περικοπών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για την καταβολή των δόσεων από τα κράτη - μέλη δανειστές, κάποια στιγμή θα τελειώσουν με τη μορφή που τα ξέρουμε. Αλλωστε, εκπλήρωσαν και με το παραπάνω την αποστολή τους, αφού συνέβαλλαν καθοριστικά ώστε μεταρρυθμίσεις, που έχει ανάγκη το κεφάλαιο και αποτελούν τον πυρήνα της στρατηγικής της ΕΕ, στα εργασιακά, το ασφαλιστικό, τα δημοσιονομικά, τις ιδιωτικοποιήσεις, να προχωρήσουν με ταχύτατους ρυθμούς, με τη νομοθέτηση 400 και πλέον εφαρμοστικών νόμων τα τελευταία τέσσερα χρόνια και με διαδικασίες εξπρές. Από αυτήν τη σκοπιά, τα μνημόνια θα τελειώσουν αλλά οι συνέπειες για τους εργαζόμενους και το λαό θα παραμείνουν και θα οξύνονται, αφού οι ανατροπές από τους εφαρμοστικούς νόμους αθροίζονται στο συνολικό αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο που είχε διαμορφωθεί πολύ πριν την κρίση. Και δεν είναι μόνο αυτό. Πολλά από τα μέτρα που ψηφίστηκαν στο πλαίσιο των μνημονίων «ωριμάζουν» τα αμέσως επόμενα χρόνια, όπως για παράδειγμα στο ασφαλιστικό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζει το λαό να συμβιβαστεί με τις απώλειες που είχε τα περασμένα χρόνια, να χαμηλώσει τις απαιτήσεις του και να αποδεχτεί ως μόνο εφικτό και ρεαλιστικό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που προβλέπει ορισμένα μέτρα ανακύκλωσης της φτώχειας και μάλιστα στην πιο ακραία μορφή της. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνει, σε όλους τους τόνους, το κεφάλαιο και την ΕΕ ότι δε θα κάνει μονομερείς ενέργειες, ότι θέλει να διαπραγματευθεί την αποπληρωμή του χρέους στο πλαίσιο της ΕΕ και ότι στόχος του είναι τροχοδρομήσει η ελληνική καπιταλιστική οικονομία σε ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτά και μόνο είναι όροι ικανοί για να ακυρώσουν ακόμα και την ελάχιστη εξαγγελία που θα μπορούσε να ανακουφίσει κάπως το λαό. Αντίστροφα, η λίστα με τις υποσχέσεις του στο κεφάλαιο είναι μακρά.

Τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν πλήρη συμμόρφωση με τις συνθήκες και τις συμφωνίες της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αυτά, όμως, συνιστούν μνημόνια διαρκείας για το λαό. Για παράδειγμα, το «σύμφωνο για το ευρώ», στο κεφάλαιο «Προώθηση της ανταγωνιστικότητας», προβλέπει ανάμεσα σε άλλα: «Η πρόοδος θα αξιολογείται βάσει της εξέλιξης των μισθών και της παραγωγικότητας και των αναγκών προσαρμογής της ανταγωνιστικότητας. Για την αξιολόγηση του κατά πόσον η εξέλιξη των μισθών συμβαδίζει με την παραγωγικότητα, θα παρακολουθείται το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (ΚΕΑΜΠ) επί ορισμένο χρονικό διάστημα, συγκρινόμενο με τις εξελίξεις σε άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ και στους κυριότερους συγκρίσιμους εμπορικούς εταίρους (...) τηρουμένων των εθνικών παραδόσεων όσον αφορά τον κοινωνικό διάλογο και τις εργασιακές σχέσεις, μέτρα που να διασφαλίζουν ότι η εξέλιξη του κόστους συμβαδίζει με την παραγωγικότητα, όπως: Επανεξέταση του τρόπου καθορισμού μισθών και ημερομισθίων (...), μέριμνα ώστε οι μισθολογικές συμφωνίες στο δημόσιο τομέα να στηρίζουν τις προσπάθειες που καταβάλλονται στον ιδιωτικό τομέα ως προς την ανταγωνιστικότητα (...)». Αυτό σημαίνει πετσόκομμα μισθών και λιτότητα διαρκείας για το λαό, προκειμένου να είναι ανταγωνιστικό το κεφάλαιο.

Φτάνουμε λοιπόν στο «δια ταύτα». Τι σημαίνει κατάργηση των μνημονίων; Σημαίνει κατάργηση όλων των εφαρμοστικών νόμων και των μεσοπρόθεσμων που ψηφίστηκαν τα χρόνια της κρίσης, αποκατάσταση όλων των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα αυτή την περίοδο, σημαίνει ξήλωμα όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, σημαίνει ακύρωση των δεσμεύσεων της ΕΕ. Ούτε η ΝΔ, ούτε όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπόσχονται κάτι τέτοιο. Αρα, ανεξάρτητα από το ποιος θα γίνει κυβέρνηση, ο λαός ξεκινάει με δεδομένο ότι αυτά που του φόρτωσαν στην πλάτη με τα μνημόνια είναι ένα το κρατούμενο. Αυτά και μόνο, όμως, τα μέτρα είναι όρος ικανός για να χειροτερεύει η ζωή των εργαζόμενων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων χρόνο με το χρόνο. Πολύ περισσότερο που, ακόμα και χωρίς μνημόνια, τα μνημόνια διαρκείας για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής και της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής οικονομίας καθιστούν σίγουρη τη συνέχιση του αντιλαϊκού δρόμου, ακόμα και αν το μείγμα της διαχείρισης τροποποιηθεί, ακόμα και αν εμπλουτιστεί με περισσότερα επεκτατικά μέτρα. Από αυτά θα βγει ωφελημένο το κεφάλαιο, όχι ο λαός.

Μόνη διέξοδος για το λαό είναι να διεκδικήσει την ανάκτηση όλων των απωλειών που είχε τα τελευταία χρόνια. Πίσω από αυτήν τη γραμμή δεν μπορεί να υπάρξει βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου αλλά διαρκής επιδείνωση. Το δυνάμωμα του ΚΚΕ στις εκλογές θα βοηθήσει το λαό να οργανώσει την πάλη του προς αυτή την κατεύθυνση, να ανοίξει το δρόμο για την απαλλαγή από τα μνημόνια διαρκείας, με αποδέσμευση από την ΕΕ, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και μονομερή διαγραφή του χρέους.

“Ριζοσπάστης” Σάββατο 10 Γενάρη 2015

Για την κυβερνητική εναλλαγή

 

 

Γιατί μια αλλαγή κυβέρνησης δεν μπορεί να φέρει ανακοπή της αντιλαϊκής πορείας, ανάκαμψη για το λαό;

Πάμπολλες φορές ο λαός εναπόθεσε ελπίδες σε μια κυβερνητική εναλλαγή και άλλες τόσες αυτές διαψεύστηκαν. Είναι μάταιο να περιμένει ότι στις 26 Γενάρη η όποια κυβέρνηση σχηματιστεί, είτε με κορμό τη ΝΔ είτε με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι δυνατόν να φέρει «τούμπα» όσα τον κατατρέχουν, πόσο μάλλον που οι υποψήφιοι διαχειριστές ούτε καν τολμούν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο. «Κάποιοι πίστεψαν ότι ο κίνδυνος για την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα θα ήταν... μία πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν αφελείς όσοι το πίστεψαν αυτό», έχει διαβεβαιώσει ο Αλ. Τσίπρας.

Γιατί; Η απάντηση προκύπτει αβίαστα αν κανείς προσμετρήσει όλους τους παράγοντες που διαμορφώνουν την αντιλαϊκή πολιτική κι απορρίψει τη βολική για το κεφάλαιο προπαγάνδα, που θέλει αποκλειστικά υπεύθυνο τον εκάστοτε διαχειριστή. Η χάραξη πολιτικής δεν γίνεται αυθαίρετα, λαμβάνει υπόψη της τις ανάγκες αυτών που πραγματικά εξουσιάζουν έχοντας στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας. Αυτή η καπιταλιστική οικονομία, η οικονομία δηλαδή που λειτουργεί με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, «έχει τα δόγματά της» που κανείς, απ' όσους διεκδικούν τη διαχείρισή της, δεν μπορεί να αγνοήσει, όπως κυνικά είχε δηλώσει ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ. Τα «δόγματα» αυτά συνθέτουν τη στρατηγική - καταπέλτη για τα λαϊκά δικαιώματα.

Η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας στην οποία ομνύουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, μαζί και οι παραφυάδες τους, είναι στόχος που δεν συμβαδίζει με την ουσιαστική ανάκαμψη των όρων ζωής της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, απεναντίας υπονομεύει κάθε τέτοια προοπτική. Το μισθό, την ασφάλιση, τα άλλα δικαιώματα των εργαζομένων το κεφάλαιο τα υπολογίζει ως έλλειμμα στα κέρδη του. Την παροχή σύγχρονων υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας κ.λπ., ο καπιταλιστής την υπολογίζει ως χρήμα που στερείται, που αντί να βγαίνει απ' τον κρατικό κορβανά για να στηρίζει τα κέρδη του, κατευθύνεται στην κάλυψη κοινωνικών αναγκών. Σε περίοδο κρίσης και οξυμένου ανταγωνισμού και στο εσωτερικό της ίδιας της αστικής τάξης αλλά και με τις αστικές τάξεις άλλων κρατών, δεν επιτρέπει ούτε «ψίχουλο» να πέσει απ' το «τραπέζι».

Η συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής είναι προϋπόθεση για την ανάκαμψη και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Γι' αυτό και σε άλλα καπιταλιστικά κράτη οι «μνημονιακές» πολιτικές εφαρμόστηκαν πολλά χρόνια πριν, στα πλαίσια των κατευθύνσεων της ΕΕ.

Γι' αυτό άλλωστε τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύονται απέναντι στο κεφάλαιο για φοροελαφρύνσεις, για ενίσχυση με κρατικό χρήμα, για ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον, για εφαρμογή αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, ενώ την ίδια στιγμή υπόσχονται ψίχουλα στο λαό, που θα εξαερωθούν στο έδαφος του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, γι' αυτό θέλουν το λαό εκπαιδευμένο να ζει με μειωμένες απαιτήσεις.

Η μόνη κυβέρνηση που μπορεί να φέρει την πραγματική ανατροπή υπέρ του λαού είναι η κυβέρνηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Η κυβέρνηση δηλαδή μιας εξουσίας στηριγμένης στη συμμετοχή των εργαζομένων σε νέους εργατικούς - λαϊκούς θεσμούς και όχι στους σάπιους θεσμούς του αστικού πολιτικού συστήματος, με τους εργαζόμενους, το λαό να κατέχουν τα κλειδιά της οικονομίας και τον πλούτο που παράγουν έχοντας κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια. Σε αυτή την κυβέρνηση το ΚΚΕ θα πρωτοστατήσει. Μιας κυβέρνησης αποδεσμευμένης από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ανοίγοντας το δρόμο σε αυτή την κατεύθυνση, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για να πιστέψει ο λαός στις δυνάμεις του, ότι μπορεί να γίνει πραγματικότητα αυτός ο στόχος, καλεί το ΚΚΕ σήμερα το λαό να οργανώσει τη δική του εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση απέναντι σε όποια κυβέρνηση και αν προκύψει την επόμενη μέρα των εκλογών.

“Ριζοσπάστης” Παρασκευή 09 Γενάρη 2015

Εφαρμογή αντιλαϊκής πολιτικής με ή χωρίς μνημόνια

 

 

«Η αντιλαϊκή πολιτική είναι αποτέλεσμα του μνημονίου; Τι συμβαίνει σε άλλα κράτη της ΕΕ με ή χωρίς μνημόνια;»

Συχνά ο ΣΥΡΙΖΑ, και άλλες δυνάμεις, προβάλλουν ότι τα αντιλαϊκά μέτρα τα έφερε το μνημόνιο και η τρόικα και ότι αν αυτά φύγουν θα υπάρξει ανάπτυξη (φυσικά καπιταλιστική) και δήθεν θα ωφεληθεί και ο λαός. Αν είναι έτσι, γιατί σε άλλα κράτη χωρίς μνημόνιο εφαρμόζεται η ίδια αντιλαϊκή πολιτική; Ας δούμε μερικά ενδεικτικά παραδείγματα:

Στη Γαλλία, που, μαζί με την Ιταλία, αποτελούν δυνητικά κατά τον ΣΥΡΙΖΑ τη συμμαχία του Νότου που θα βάλει φρένο στην κακιά Μέρκελ, τα αντιλαϊκά μέτρα προχωράνε. Με το λεγόμενο «Σύμφωνο Ευθύνης» για την ανταγωνιστικότητα των γαλλικών μονοπωλίων προβλέπεται μείωση του λεγόμενου «μισθολογικού κόστους» κατά 6% το 2015. Από το 2017, θα καταργηθούν πλήρως οι εργοδοτικές εισφορές για οικογενειακά επιδόματα. Οι δημόσιες δαπάνες μειώθηκαν κατά 15 δισ. ευρώ το 2014 και θα μειωθούν επίσης κατά 50 δισ. το 2015 - 2017, που θα συνδυαστεί με νέους αντιλαϊκούς φόρους σε περιφέρειες και δήμους. Η μείωση των δημόσιων δαπανών θα συνοδευτεί από τη δυνατότητα των περιφερειών και των δήμων να «υιοθετούν ρυθμίσεις» όπως η επιβολή τοπικών φορών για μια σειρά τομείς «κοινωνικής πολιτικής» που θα περάσουν από την κεντρική εξουσία στους δήμους. Την ίδια ώρα, προβλέπονται φοροελαφρύνσεις 35 δισ. το χρόνο για τις επιχειρήσεις.

Και, βέβαια, διευρύνονται οι ελαστικές μορφές απασχόλησης που η Γαλλία σε σχέση με τη Γερμανία ή άλλες χώρες υστερεί. Ολα αυτά χωρίς τυπικά μνημόνια και μάλιστα με την αναγνώριση μιας σχετικής δημοσιονομικής χαλαρότητας στο όριο του 3% στο δημόσιο έλλειμμα απ' την οποία ο λαός δεν κερδίζει τίποτα!

Στην Ιταλία, γίνονται διευκολύνσεις στους επιχειρηματίες για απολύσεις, ώστε να ενισχυθεί και εκεί η ανταγωνιστικότητα. Ο Ματέο Ρέντσι πλέκει το εγκώμιο των γερμανικών «μίνι - τζομπς» της μισοδουλειάς των 400 - 500 ευρώ. Κοινοποίησε στην Κομισιόν την απόφαση της κυβέρνησής του για τη λήψη πρόσθετων «δημοσιονομικών μέτρων», ύψους 4,5 δισ. ευρώ. Ειδικότερα, η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόσυρση φοροελαφρύνσεων ύψους 3,3 δισ. που είχαν ανακοινωθεί για τους μισθωτούς, τη μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ακόμη 500 εκατ.) καθώς και μέτρα για την «καταπολέμηση της φοροδιαφυγής», από τα οποία αναμένει αύξηση των κρατικών εσόδων κατά 730 εκατ. ευρώ.

Η Βρετανία, επίσης, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς υλοποιείται η στρατηγική του κεφαλαίου χωρίς μνημόνιο και με εθνικό νόμισμα, αφού η χώρα είναι στην ΕΕ αλλά όχι στην Ευρωζώνη. Οι περικοπές είναι ύψους 30 δισ. Ευρώ και αφορούν τα λαϊκά στρώματα, τις υποδομές. Την ίδια ώρα, κάνει θραύση η ελαστική εργασία για πάνω από 8 εκατομμύρια ή το 27% των εργαζομένων, ενώ διευρύνονται τα ακόμα πιο ελαστικά «zero hours contracts» («συμβόλαια μηδενικών ωρών»), δηλαδή «δουλειά όσο, όταν κι όποτε θέλει ο εργοδότης». Τέτοιου είδους συμβόλαια είναι πλέον διαδεδομένα σε κλάδους όπως το Εμπόριο και φτάνουν μάλιστα να καλύπτουν πάνω από το 90% των εργαζομένων μεγάλων καταστημάτων, στον Επισιτισμό το 20%, αλλά και στους χώρους της Παιδείας και της Υγείας. Από το 2009, διαπιστώθηκε ότι τα βρετανικά νοικοκυριά που ήταν αναγκασμένα να ζουν στο σκοτάδι και στο κρύο λόγω φτώχειας (ή με ρεύμα ορισμένες ώρες της ημέρας γιατί είχαν καρτοχρέωση) ξεπερνούσαν τα 4 εκατομμύρια. 900.000 άνθρωποι ήταν το 2014 αυτοί που αναζήτησαν τροφή στις διάφορες τράπεζες τροφίμων και τα συσσίτια της φιλανθρωπίας.

Βάσανα έχει και ο λαός στην ατμομηχανή της ΕΕ, Γερμανία, με πάνω από 7 εκατομμύρια στα «μίνι τζομπς», με τους μισθούς των εργαζομένων να είναι παγωμένοι για μια δεκαετία επίσης για να μη χάσουν τα γερμανικά μονοπώλια την αποκτημένη ανταγωνιστικότητά τους.

Σε όλες, λοιπόν, τις χώρες με νεοφιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις ή και τη συνεργασία αυτών των δυνάμεων (Γερμανία), οι εργαζόμενοι είτε σε κρίση είτε σε ανάκαμψη πληρώνουν το μάρμαρο, γιατί αυτό υπηρετεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Τα μέτρα αυτά εφαρμόζονται είτε με μνημόνια είτε χωρίς μνημόνια, γιατί αποτελούν στρατηγική της ΕΕ, στρατηγική ενίσχυσης των μονοπωλίων. Είναι σύμφωνα με το λεγόμενο θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, το οποίο επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ ως βάση για διαπραγμάτευση.

Αυτός είναι ο λόγος των δεινών των εργαζομένων, της μη ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών τους. Το μεγαλύτερο μόνιμο και σταθερό μνημόνιο είναι η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η επιτήρηση διαρκείας στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας της ΕΕ, η στρατηγική για την ανταγωνιστικότητα «ΕΕ-2020», ο έλεγχος για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Οσοι τιμούν αυτό το συμβόλαιο και τάζουν φιλολαϊκή διέξοδο κοροϊδεύουν το λαό.

“Ριζοσπάστης” Τρίτη 06 Γενάρη 2015

Τι σημαίνει «δημοσιονομικό» και «χρηματοδοτικό κενό»;

 

 

-- Τις τελευταίες μέρες μπήκαν στη ζωή μας όροι όπως χρηματοδοτικό και δημοσιονομικό κενό. Τι σημαίνουν και πώς αξιοποιούνται από κυβέρνηση και τρόικα;

Το «δημοσιονομικό κενό», το «χρηματοδοτικό κενό», η διαμόρφωση «πρωτογενών πλεονασμάτων» στους κρατικούς προϋπολογισμούς των επόμενων ετών, είναι όροι που αξιοποιεί η συγκυβέρνηση ως εργαλεία κλιμάκωσης της αντιλαϊκής πολιτικής, στο πλαίσιο της λεγόμενης «δημοσιονομικής προσαρμογής», όπως προβλέπεται στο «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» και στα αλλεπάλληλα μνημόνια. Τι σημαίνουν αυτοί οι όροι και πώς μεταφράζονται από τη σκοπιά του λαού;

-- «Δημοσιονομικό κενό»: Είναι η διαφορά που προκύπτει ή που «εκτιμούν» ότι θα προκύψει στα επόμενα χρόνια ανάμεσα στα κρατικά έσοδα και τις κρατικές δαπάνες. Κάθε απόκλιση, σύμφωνα με τις συνεννοήσεις τους, συνεπάγεται νέα μέτρα, τουλάχιστον αντίστοιχου ύψους. Προαναγγέλλει τα νέα μέτρα για τη διόγκωση των φορολογικών εσόδων του κράτους (χαράτσια), αλλά και μέτρα διάλυσης των κονδυλίων του κρατικού προϋπολογισμού που σχετίζονται με τις λαϊκές ανάγκες (Υγεία, Πρόνοια, συντάξεις, Παιδεία κ.λπ.). Η Κομισιόν, στην πρόσφατη έκθεση αξιολόγησης, εκτιμά τη διαμόρφωση του «δημοσιονομικού κενού» για τη διετία 2015-2016 στα 4 δισ. ευρώ. Το νέο «έλλειμμα» αποδίδεται σε «υπερβάσεις δαπανών» στον τομέα Υγείας, σε «καθυστερήσεις» στην έκδοση φόρων ακινήτων, σε μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές, στην απουσία εφαρμογής ορισμένων μέτρων, τα οποία και θα βρεθούν στο στόχαστρο της αντιλαϊκής πολιτικής το αμέσως επόμενο διάστημα. Το μείγμα για την κάλυψη του «κενού» θα συζητηθεί και συναποφασιστεί με την ελληνική κυβέρνηση. Ως πρώτο βήμα, αποφασίστηκε η χρονική επέκταση για το χαράτσι της λεγόμενης «αλληλεγγύης» κατά 2 επιπλέον χρόνια - μέχρι και το 2016 - αντί για το 2014 που προβλεπόταν στην αρχική συμφωνία (εισπράττεται κάθε χρόνο για λογαριασμό του προηγούμενου).

-- «Χρηματοδοτικό κενό»: Πρόκειται για τις δανειακές υποχρεώσεις του κράτους, δηλαδή για την αποπληρωμή τοκοχρεολυτικών δόσεων που λήγουν και οι οποίες δεν καλύπτονται από τις αναμενόμενες εκταμιεύσεις από τα δάνεια των ΕΕ και ΔΝΤ. Το «κενό», σύμφωνα με την Κομισιόν, αποτιμάται στα 3,8 δισ. ευρώ και θα αρχίσει να εμφανίζεται από την άνοιξη του 2014. Είναι φανερό ότι ανοίγει και η συζήτηση για τη σύναψη νέου δανείου από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, προκειμένου να αποπληρωθούν τα ποσά για τα δάνεια που λήγουν. «Εναλλακτικά» προβάλλεται η λύση για την κάλυψη μέρους των «αναγκών» μέσω έκδοσης εντόκων γραμματίων, διάρκειας το περισσότερο μέχρι 1 έτους. Για την ώρα, οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί αποφεύγουν την οποιαδήποτε εκτίμηση ως προς το χρόνο εξόδου στις διαβόητες «αγορές», δηλαδή στις τράπεζες για τη σύναψη νέων μακροχρόνιων κρατικών δανείων.

-- Πρωτογενή πλεονάσματα: Η διαμόρφωσή τους σημαίνει ότι τα κρατικά έσοδα θα είναι περισσότερα από τις δαπάνες, στις οποίες όμως δεν υπολογίζονται ούτε οι τόκοι για τα δάνεια, ούτε βέβαια για τα χρεολύσια του κρατικού χρέους. Από το 2014 προβλέπεται η διαμόρφωση πρωτογενών πλεονασμάτων, στο 1,5% του ΑΕΠ, στο 3% για το 2015 και στο 4,5% για το 2016. Η όποια απόκλιση από τους αντιλαϊκούς στόχους, είτε ως προς τα έσοδα, είτε ως προς τις δαπάνες, επίσης συνεπάγεται την κλιμάκωση των αντιλαϊκών μέτρων.

 

“Ριζοσπάστης”