ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Εκδηλώσεις για τα 70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

Εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τα 70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών πραγματοποίησαν η ΚΟ Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ και τα τοπικά Παραρτήματα της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ. Τιμήθηκε μια από τις μεγαλύτερες μάχες του ΕΛΑΣ, αυτή της Αμφιλοχίας, και η μάχη της Γουρίτσας που δόθηκε στις 10 Ιούλη του 1943.

Οι ήρωες μαχητές της 8ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, της διήμερης επιθετικής και νικηφόρας μάχης της 12ης και 13ης Ιούλη του 1944 τιμήθηκαν στην κεντρική πλατεία Αμφιλοχίας την περασμένη Δευτέρα 27 Ιούλη.

Στο χρονικό της μάχης της Αμφιλοχίας αναφέρθηκε ο Νίκος Τσάμης, που είχε πάρει μέρος ως δεκαεπτάχρονος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, ενώ την κεντρική ομιλία έκανε ο Νίκος Μωραΐτης, μέλος της ΕΠ Δυτικής Ελλάδας του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος. Η εκδήλωση συνεχίστηκε με προβολή βίντεο, αφιερωμένου στη δράση του θρυλικού ΕΛΑΣ στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, και ολοκληρώθηκε με κατάθεση στεφάνων από τις Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ καθώς και από τα Παραρτήματα της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Αιτωλοακαρνανίας, Λευκάδας και Αιγάλεω. Στο προσκλητήριο νεκρών διαβάστηκαν τα ονόματα των 73 πεσόντων αγωνιστών στις 12 - 13 Ιούλη 1944 και των 16 πεσόντων στη δεύτερη μάχη της Αμφιλοχίας την 1η Ιούλη του 1948. Στο βίντεο οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να μάθουν για γεγονότα - σταθμούς της εποχής εκείνης, εκτός από τις ηρωικές μάχες: Για την επίθεση στο σταθμό του Αιτωλικού, τις μαζικές εκτελέσεις της Μεγάλης Παρασκευής του 1944 στο Αγρίνιο, την ομαδική εκτέλεση 59 αγωνιστών στα Καλύβια καθώς και την εκτέλεση της Μαρίας Δημάδη.

Κανένας αντίπαλος του λαού δεν είναι ανίκητος

Στην ομιλία του Νίκος Μωραΐτης αναφέρθηκε στη συμβολή της εργατικής τάξης και του λαού μας, με μπροστάρη το ΚΚΕ, στη μάχη για τη συντριβή του φασισμού.

Εκθεση φωτογραφίας και ντοκουμέντων στην εκδήλωση για τη μάχη της Αμφιλοχίας

Για τη μάχη της Αμφιλοχίας σημείωσε: «Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Γερμανών στην Πίνδο (3 - 22 Ιούλη του 1944), η 8η Μεραρχία του ΕΛΑΣ, εκμεταλλευόμενη την αραίωση της εχθρικής διάταξης στην περιοχή Ηπείρου και Δυτικής Στερεάς, αποφάσισε την άμεση εφαρμογή σχεδίου επιχείρησης κατάληψης της Αμφιλοχίας. Το σχέδιο είχε εκπονηθεί έπειτα από διαταγή και οδηγίες του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Η επιχείρηση άρχισε με ταυτόχρονες επιθετικές ενέργειες κατά της Αμφιλοχίας και των γειτονικών γερμανικών φρουρών σε Μοναστηράκι, Ρίβιο, Κρίκελο κ.ά. Το σχέδιο της επιχείρησης εκτελέστηκε με μεγάλη επιτυχία. Υστερα από σκληρότατο αγώνα, που πήρε τη μορφή οδομαχιών, η αντίσταση του εχθρού κάμφθηκε. Ο ΕΛΑΣ κυριάρχησε στην πόλη. Οι χιτλερικοί είχαν απώλειες 450 νεκρούς και πάνω από 30 αιχμαλώτους. Πάρθηκαν άφθονα λάφυρα. Καταστράφηκαν 23 αυτοκίνητα και όλο το υλικό που δεν μπορούσε να μεταφερθεί. Πλοιάρια του ΕΛΑΝ άρπαξαν από γερμανικό πλοιάριο που κατευθυνόταν προς την Αμφιλοχία 5.000 νάρκες.

Ομως, απώλειες είχαν και τα τμήματα του ΕΛΑΣ. Πάνω από 70 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Σήμερα, αυτή η θυσία φαίνεται στα μάτια μας μεγάλη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν υπεράνθρωποι. Εκαναν αυτό που απαιτούσαν οι καιροί. Στάθηκαν στο ύψος του καλέσματος της εποχής τους. Και από αυτή την τόσο σημαντική μάχη βγαίνει το συμπέρασμα ότι και σήμερα πρέπει να σταθούμε στο ύψος των καιρών μας, και να παλέψουμε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Επίσης, η δράση του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ κ.λπ. διδάσκει ότι κανένας αντίπαλος δεν είναι ανίκητος, μπροστά σε έναν λαό αποφασισμένο, που ξέρει πού πρέπει να πάει και τι πρέπει να αφήσει πίσω του. Στην Ιστορία όμως πέρα από τα σωστά διδάσκουν και τα λάθη».

Ο Ν. Μωραΐτης αναφέρθηκε επίσης στα σημαντικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τους ηρωικούς αγώνες του λαού, από την πολιτική και τη στρατηγική του ΚΚΕ και τις ανεπάρκειές της τη δεκαετία του 1940, όπως και από τις αντιφάσεις στη στρατηγική της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το χαρακτήρα του πολέμου κ.λπ. Οπως είπε, αυτές οι αντιφάσεις έφεραν τις λαθεμένες πολιτικές επιλογές των Συμφωνιών του Λιβάνου και της Καζέρτας, από την ηγεσία του ΚΚΕ, που είχαν το επιπλέον στοιχείο του συμβιβασμού με τις αστικές δυνάμεις.

Η μάχη που κατέρριψε το μύθο του γερμανικού «αήττητου»

Η εκδήλωση για τη μάχη της Γουρίτσας, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 26/7 στο αφιερωμένο σ' αυτήν μνημείο, άνοιξε με χαιρετισμό από τον Θανάση Αλεξάκη, εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, που αναφέρθηκε στο χρονικό. Ακολούθησε ομιλία από τον Βασίλη Θεοδωρόπουλο, μέλος του Γραφείου της ΤΕ Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ, και η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κατάθεση στεφάνων και προσκλητήριο νεκρών όπου διαβάστηκαν τα ονόματα των 5 ηρώων, πεσόντων αγωνιστών της μάχης.

Η μάχη δόθηκε στις 10 Ιούλη του 1943, μετά την πληροφορία που είχε φτάσει στο αρχηγείο Τριχωνίδας του ΕΛΑΣ από την Οργάνωση του ΕΑΜ στο Αγρίνιο, ότι Γερμανοί και Ιταλοί σχεδιάζουν να εγκατασταθούν στο Θέρμο. Η πληροφορία έφτασε μέσω της Μαρίας Δημάδη, μεταφράστριας των Γερμανών, πληροφοριοδότη του ΕΑΜ. Επρεπε πάση θυσία να αποτραπούν τα σχέδια των κατακτητών αφού η εγκατάσταση των Γερμανών στο Θέρμο σήμαινε αποκοπή του αντάρτικου τμήματος από τις βάσεις ανεφοδιασμού, διχοτόμηση της ορεινής Τριχωνίδας, με το Θέρμο να γίνεται γερμανική σφήνα στην καρδιά της ανταρτοκρατούμενης περιοχής και, τέλος, αποκοπή από τη Μακρυνεία και τη Ναύπακτο.

Ο Ν. Μωραΐτης, κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση, στην Αμφιλοχία

Τη μάχη έδωσε το 2/39 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, που μετά από έρευνα επέλεξε το σημείο της ενέδρας, όπου σήμερα έχει κατασκευαστεί το σχετικό μνημείο.

Παρόλο που έγινε γρήγορα η προετοιμασία, δεν ήταν πρόχειρη: Οι αντάρτες κατάφεραν να κάνουν ακόμα και ασκήσεις ετοιμότητας για να αντιμετωπίσουν όλα τα ενδεχόμενα. Επικεφαλής ήταν ο εμπειροπόλεμος ταγματάρχης του ΕΛΑΣ καπετάν Επαμεινώντας (Βασίλης Σκιαδάς). Γερμανοί με 14 αυτοκίνητα, 3 μοτοσικλέτες και 120 άνδρες κατέφθασαν στην περιοχή. Ο ανιχνευτής μοτοσικλετιστής, τους ειδοποιεί ότι δεν υπάρχει φόβος και ότι μπορούν να περάσουν. Οι αντάρτες περίμεναν μέχρι να φτάσουν όλες οι δυνάμεις των Γερμανών στο κέντρο του πεδίου βολής τους και τότε δόθηκε η εντολή για μάχη. Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν, είχαν απ' την αρχή βαριές απώλειες ενώ οι υπόλοιποι κατάφεραν να βγουν από τα αυτοκίνητα και να οχυρωθούν. Σύντομα όμως οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ επικράτησαν εξοντώνοντας τους 117 από τους 120 άντρες, τραυματίζοντας και αιχμαλωτίζοντας 2, ενώ μόλις 1 Γερμανός ξέφυγε.

Η Μάχη της Γουρίτσας κατέρριψε το μύθο του αήττητου του γερμανικού στρατού αφού ματαιώθηκε οριστικά η εγκατάσταση των Γερμανών στο Θέρμο. Από τότε το αντάρτικο του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ πήρε φτερά, ατσαλώθηκε και ισχυροποιήθηκε στην περιοχή και ευρύτερα.

Η νικηφόρα μάχη της Γουρίτσας απέδειξε ότι ο γερμανικός στρατός δεν είναι ανίκητος (φωτ. από την εκδήλωση τιμής στο μνημείο που έχει στηθεί στο σημείο της μάχης)

"Ριζοσπάστης" Παρασκευή 31 Ιούλη 2015

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΑΜΟΥ Πηγή έμπνευσης η κορυφαία μορφή ταξικής πάλης

Εκδήλωση τιμής και μνήμης από την ΤΕ Σάμου του ΚΚΕ την περασμένη Κυριακή στον Κέρκη για τους 200 μαχητές

Εκατοντάδες μέλη και φίλοι του ΚΚΕ απέτισαν φόρο τιμής στους πάνω από 200 νεκρούς μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου, στην εκδήλωση τιμής και μνήμης που διοργάνωσε την περασμένη Κυριακή η Τομεακή Επιτροπή Σάμου του ΚΚΕ στο μνημείο που είναι αφιερωμένο στην τρίχρονη εποποιία του ΔΣΣ και βρίσκεται σε μια από τις κορυφές του όρους Κέρκη αυτή του Ξυνιά. Η τρίχρονη πορεία του ΔΣΣ αποτελεί μία από τις λαμπρές σελίδες της πάλης του επαναστατικού κινήματος, που ξεπέρασε τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και απόδοσης.

Το 1949 η τότε αστική κυβέρνηση χρειάστηκε να στείλει 12.000 στρατό στο νησί, για να τα βγάλει πέρα με τον κατά 20 φορές μικρότερο αριθμητικά λαϊκό στρατό, τα παλικάρια του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου, όταν πια η μεγαλειώδης αντίσταση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας είχε ηττηθεί. Τα παλικάρια του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου δεν εννοούσαν να καταθέσουν τα όπλα, παρ' όλο που η ήττα τους ήταν ορατή. Εδωσαν τη μάχη μέχρι το τέλος, θυσιάζοντας τη ζωή τους και μαζί με αυτούς οι περισσότεροι μαχητές τους.

Ενα σύντομο χρονικό

Ο Δημοκρατικός Στρατός Σάμου δημιουργήθηκε τον Ιούλη του 1947, με επικεφαλής τον Γιάννη Μαλαγάρη Συνταγματάρχη του ΔΣΕ στρατιωτικό διοικητή, και τον Γιάννη Σαλλά από την Ικαρία, αντισυνταγματάρχη, πολιτικό επίτροπο του ΔΣΕ και πολιτικό αρχηγό του ΔΣE, σταλμένο από την ΚΕ του Κόμματος. Ηταν η απάντηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης, η οποία για να περάσει από φωτιά και σίδερο το κίνημα και στη Σάμο έστειλε το νομάρχη Κούρσουλα να οργανώσει τους ΜΑΥδες και άλλες παρακρατικές οργανώσεις και να σκορπίσει την τρομοκρατία, τον φόβο και το θάνατο. Χωριά λεηλατήθηκαν και ρημάχτηκαν. Οι μαρτυρίες των ίδιων των μαχητών του ΔΣΣ λένε: «Η βία ξεπέρασε τα όρια. Οι βασανιστές δέρνουν μέχρι που κουράζονται. Οι αγωνιστές κρύβονται για να γλιτώσουν τον εξευτελισμό και το ξύλο των ανακρίσεων του Μπέτσου του αρχιΜΑΥ και οι φυλακές γεμίζουν από δημοκρατικούς πολίτες. Ετσι, άλλος δρόμος δεν υπάρχει πια για μας, παρά μόνο ο δρόμος του βουνού και της λευτεριάς».

Από την εκδήλωση της ΤΕ Σάμου στον Κέρκη

Ο Δημοκρατικός Στρατός Σάμου αναπτύσσεται γρήγορα σε τρεις διμοιρίες. Πολεμοφόδια και τρόφιμα εξασφάλιζε από αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών, ενώ δύναμη και αντοχή, αντλούσε από τον ίδιο το λαό της Σάμου που συμπαραστεκόταν με όποιο τρόπο μπορούσε γιατί εμπνεόταν από τους στόχους και τα ιδανικά του ΔΣΣ. Στις 29 Αυγούστου 1947 έδωσε την πρώτη μάχη στο χωριό των Γκιναίων συντρίβοντας τις δυνάμεις του αντιπάλου και απελευθερώνοντας το χωριό. Ακολούθησαν αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις του ΔΣΣ στα χωριά Μαυρατζαίους, Υδρούσα και Πλάτανο. Με αιφνιδιασμούς που γίνονταν από το Δημοκρατικό Στρατό, απελευθερώνονται το ένα μετά το άλλο, 22 χωριά, σχεδόν όλα του νησιού και οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού αποκτούσαν δύναμη και θάρρος, αναγκάζοντας τους κυβερνητικούς να κλειστούν στα 6 υπόλοιπα κέντρα.

Ο Δημοκρατικός Στρατός Σάμου ατσαλώθηκε μέσα στη στέρηση και την κακουχία και εξελίχθηκε μοναδικός παρτιζάνικος στρατός που πολέμησε πραγματικά σαν τάγμα θυσίας. Ο Γιάννης Μαλαγάρης και ο Γιάννης Σαλλάς αποτέλεσαν τα πρότυπα για τους αντάρτες μαχητές, στην παλικαριά, στην αυτοθυσία, στο ήθος και την ανθρωπιά. Στο πλευρό τους αναδείχτηκαν και άλλα παλικάρια όπως οι Κώστας Γριδάκης, Θεμιστοκλής Θεοδωρής, Σίμος Γεράκης, Λευτέρης Βασιλάκης, Μανώλης Κέλης, Μέχρης Καρναβάς, Αντώνης Μάζαρης, Αλέκος Καρναβάς, Δημήτρης Παπαγεωργίου και πολλοί άλλοι.

Τον Απρίλη του 1949 ο ΔΣΣ αριθμούσε πάνω από 700 αντάρτες. Αντιμετωπίζοντας τρομερές δυσκολίες στον εξοπλισμό και την τροφοδοσία, στηριγμένος όμως στη λαϊκή συμπαράσταση, ο Δημοκρατικός Στρατός Σάμου ατσαλώθηκε μέσα στη στέρηση και την κακουχία και εξελίχθηκε μοναδικός παρτιζάνικος στρατός που πολέμησε πραγματικά σαν τάγμα θυσίας.

Αυτή η δυναμική και η επιρροή του Δημοκρατικού Στρατού στο λαό της Σάμου ανάγκασε τον Παπάγο και τον Αμερικανό επιτελάρχη Βαν Φλιτ να πάνε στη Σάμο με πολεμικό πλοίο μεταφέροντας μαζί τους 20πλάσιες στρατιωτικές δυνάμεις για να την ανακόψουν. Οι μάχες που δόθηκαν ήταν σκληρές και άνισες. Μαχητές του ΔΣ σκοτώνονται στις βουνοπλαγιές του Κέρκη και του Καρβούνη, άλλοι τραυματίζονται και άλλοι συλλαμβάνονται. Το συντριπτικό πλήγμα το δέχτηκε ο Δημοκρατικός Στρατός όταν τον Μάη του1949 οι κυβερνητικές δυνάμεις, προκειμένου να στραγγαλίσουν το αντάρτικο κίνημα, εκκένωσαν όλα τα ορεινά χωριά από τον Κέρκη και τον Καρβούνη, μεταφέροντας τους κατοίκους στο κέντρο που είχαν στον έλεγχό τους. Εβαλαν, δηλαδή, τέλος στην τροφοδοσία του Δημοκρατικού Στρατού, αλλά και στις πληροφορίες που αντλούσε από το λαό. Παρόλα αυτά οι αντάρτες άντεξαν.

Στις 21 Ιούλη του 1949 έγινε η μεγάλη μάχη του Κέρκη. Οι μαχητές περικυκλώθηκαν από τις δυνάμεις του αντιπάλου. Ο Γιάννης Μαλαγάρης μπροστά στον κίνδυνο να πιαστεί αιχμάλωτος αυτοκτόνησε μαζί με τον Γρυδάκη και άλλους συντρόφους του.

Στις 18 Οκτώβρη 1949 και ύστερα από προδοσία πιάστηκαν από τους εχθρούς ο Γιάννης Σαλλάς με τους συντρόφους τους Σαράντου, Καρούτσο κ.ά. Ηταν οι τελευταίοι εναπομείναντες στον Κέρκη. Στο σήμα που έδωσε ο λόχος ότι «συνελήφθη ο Σαλλάς και ο Σαράντου», η απάντηση από τη διοίκηση ήταν: «Μεταφέρατε τα πτώματα στην πρωτεύουσα». Μετέφεραν τον Σαλλά και τους συντρόφους από την Καλλιθέα στην τοποθεσία «Κόκκινα χώματα» και τους εκτέλεσαν.

Λαμπρή παρακαταθήκη για το εργατικό και λαϊκό κίνημα

Στη διάρκεια της εκδήλωσης της περασμένης Κυριακής στον Κέρκη, κατά την ομιλία του, ο Κώστας Τζίχας μέλος της ΤΕ Σάμου ανέφερε δείχνοντας την εποποιία της πορείας του ΔΣ Σάμου ανέφερε σχετικά: «Χρειάστηκαν να έρθουν στη Σάμο ο στρατάρχης Παπάγος και ο Αμερικανός επικυρίαρχος στρατηγός Βαν Φλιτ για να υποδείξουν στους υφισταμένους τους τα σκληρότερα μέτρα εκφοβισμού του λαού και να επιβάλουν μέχρι την εκκένωση των χωριών του Καρβούνη και του Κέρκη, προκειμένου να "στραγγαλίσουν" το αντάρτικο κίνημα. Οι νεκροί του ΔΣ πάνω από 200 και οι τραυματίες πάνω από 700, δείχνουν την άνιση μάχη με 20πλάσιες δυνάμεις καθεστωτικών - που τις είχε καθηλωμένες μέχρι το Μάρτη του 1949 - και έχουν αφήσει λαμπρές και στέρεες παρακαταθήκες στο εργατικό και λαϊκό - επαναστατικό κίνημα του νησιού μας.

Οπως τόνισε «Μας εμπνέουν και μας συντροφεύουν στους καθημερινούς αγώνες μας, η μαχητικότητα, ο ηρωισμός, το ηθικό ανάστημα, ο δίκαιος αγώνας, η αυτοθυσία τους». Ο ομιλητής αναφέρθηκε στη δράση του ΔΣΣ, τον αλτρουισμό και το καθημερινό παράδειγμα των μαχητών και μαχητριών στοιχεία που ανύψωσαν το ηθικό τους ανάστημα και αγκαλιάστηκαν από το λαό του νησιού, που τους στήριξε, τους τροφοδότησε και τους περιέθαλψε γιατί ένιωσε τον αγώνα τους, δικό του αγώνα.

Ο ΔΣ Σάμου -υπογράμμισε ο ομιλητής- ανέτρεψε όλα τα στρατιωτικά δεδομένα και προγνωστικά, δίνοντας μαθήματα παρτιζάνικου αγώνα σε έναν απελπιστικά περιορισμένο χώρο χωρίς καμιά βοήθεια, χωρίς εφοδιασμό και επαρκή οπλισμό».

Στο μνημείο του ΔΣ Σάμου κατέθεσαν στεφάνια, το Παράρτημα Σάμου ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, η Πανσαμιακή Επιτροπή Ειρήνης , το ΤΣ Σάμου της ΚΝΕ, η ΚΟΒ Μαραθοκάμπου και η ΤΕ Σάμου του ΚΚΕ, ενώ η εκδήλωση έκλεισε με προσκλητήριο νεκρών. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Μαραθοκάμπου Βαγγέλης Χαρτοφύλλης.

Ακολούθησε κέρασμα κάτω από τον ίσκιο των πλατάνων, από την ΚΟΒ Μαραθοκάμπου που συνδιοργανώνει κάθε χρόνο την εκδήλωση.

"Ριζοσπάστης" Παρασκευή 31 Ιούλη 2015

ΕΙΡΗΝΗ ΓΚΙΝΗ «Πρώτη φορά ελληνικός στρατός τουφεκίζει γυναίκα»

Η Ειρήνη Γκίνη

«Για σένα πλέκουν δαφνοστέφανα, οι καιροί κι αντιλαλούν απ' τα στερνά σου τα τραγούδια πόλεις, βουνά, λαγκάδια και ουρανοί. Δίπλα στο μνήμα σου, το μίσος μας λαμπαδά. Σ' ένα χωριό δασκάλα αν ήσουν ταπεινή τώρα περνάει απ' το σχολείο σου όλη η Ελλάδα».

Η Ειρήνη Γκίνη (Μίρκα Γκίνοβα), 24χρονη νηπιαγωγός από το χωριό Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) της Εδεσσας, ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε με απόφαση Εκτακτου Στρατοδικείου.

Γεννήθηκε το 1923 κοντά στη λίμνη του Οστρόβου. Οι γονείς της ήταν φτωχοί αγρότες σλαβομακεδόνες. «Από μικρή ακόμα γεύτηκε τις πίκρες και τα βάσανα της ζωής. Εμεινε ορφανή από μητέρα και μεγάλωσε μέσα σε χίλια βάσανα και δυσκολίες. Η έλλειψη της μητρικής στοργής θέριευε τη δική της αγάπη στους βασανισμένους και κατατρεγμένους. Οι δυσκολίες της ζωής που γνώρισε από τα πρώτα βήματα, της δημιούργησαν χαρακτήρα αποφασιστικό, θαρραλέο, αγωνιστικό».

Αποφοίτησε το 1939 από το διδασκαλείο Νηπιαγωγών Καστοριάς, αλλά η δικτατορία του Μεταξά δεν την διορίζει επειδή είναι «μακεδονοπούλα». «Αυτό την έκανε να νιώσει πιο πολύ το ζυγό κάτω από τον οποίο στέναζε η πατρίδα».Το 1940 διορίστηκε προσωρινά νηπιαγωγός σε ένα χωριό της Εδεσσας. «Καλή δασκαλίτσα», έλεγε όλο το χωριό για τη Μίρκα.

Η Ειρήνη Γκίνη οργανώθηκε το 1942 στην ΕΠΟΝ ενώ το 1943 κατατάχθηκε στα αντάρτικα τμήματα του ΕΛΑΣ στο Καϊμακτσαλάν. Από το 1942 δουλεύει στο χωριό της παράνομα. Ξεσηκώνει τα κορίτσια της επαρχίας στον απελευθερωτικό αγώνα. «Γίνεται ο εμψυχωτής της φλογερής νεολαίας μας».

Το καλοκαίρι του 1946, στο δάσος της Εδεσσας, κρύβονται η μικρή ανταρτοομάδα του Καϊμακτσαλάν. 200 χωροφύλακες και μαυροσκούφηδες κύκλωσαν το μέρος. «Η Μίρκα ήταν με άλλους 6 συντρόφους, όλοι άοπλοι. Μόνο αυτή είχε παραμπέλ. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη... Χρειαζόταν σε τέτοιες στιγμές θάρρος, αποφασιστικότητα, αυτοκυριαρχία... Πλησιάζουν... Η θαρραλέα Μίρκα δε χάνει το θάρρος της. Σηκώνει το παραμπέλ και σκοπεύει. Αλλά οι σφαίρες της είναι λίγες και εκείνοι είναι πολλοί. Ετσι πέφτει στα χέρια τους μαζί με τους συντρόφους της».

Μαχήτριες του ΔΣΕ

Παρά τα άγρια βασανιστήρια δε λύγισε. «Οι μαυροσκούφηδες με τα ξίφη, με τα νύχια, της ξέσκισαν το κορμί και τα ρούχα, της ξερίζωσαν τα μαλλιά, κι έτσι όπως ήταν τη γύριζαν στους δρόμους της Εδεσσας. Η Μίρκα κρατούσε ψηλά και περήφανα το κεφάλι. Χαμογελούσε στο λαό που έτρεχε να τη δει και να τη θαυμάσει, στο λαό που τόσο αγάπησε και για τον οποίο τόσο αφειδώλευτα αργότερα έδωσε και τη ζωή της».

Μετά από όλα τα βασανιστήρια, τη θάψανε ζωντανή ως το λαιμό και πυροβολούσαν πάνω της. Οχι μόνο υπομένει καρτερικά όλα τα βασανιστήρια, αλλά εμψυχώνει και τους συντρόφους της. «Ράψτε τα στόματα, σύντροφοι! Ούτε κουβέντα στους προδότες!»

Στις 25 Ιούλη 1946 μαζί με τους 6 συντρόφους της πέρασε από Εκτακτο Στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τρεις μέρες μετά την καταδίκη οδηγήθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στα Γιαννιτσά. Ηταν η πρώτη επίσημη εκτέλεση που εγκαινιαζόταν ύστερα από την ψήφιση των «έκτακτων μέτρων». Στις 18 Ιούνη 1946 υιοθετήθηκε από τη Βουλή το Γ' ψήφισμα, το οποίο προέβλεπε την ίδρυση Εκτακτων Στρατοδικείων και καθόριζε ποινές θανάτου σε όποιον «στασίαζε», με σκοπό «να αποσπαστεί μέρος της ελληνικής επικράτειας», ενώ προέβλεπε μια σειρά κατασταλτικά μέτρα και απαγορεύσεις. Στην ουσία, έβαλε τη σφραγίδα του νόμου του αστικού κράτους στην τρομοκρατία και τις δολοφονικές ενέργειες στις οποίες επιδίδονταν «παρακρατικές» ομάδες ενάντια στους κομμουνιστές σε όλη τη χώρα. Ετσι, η «μηχανή» των στρατοδικείων πήρε αμέσως μπροστά. «Δώδεκα εκτελέσεις μέσα σε πέντε μέρες». Αυτό είναι το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» στις 27 Ιούλη 1946.

«Περήφανα αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα η Μίρκα. Σηκώθηκε, πλύθηκε, χτενίστηκε, ντύθηκε και τράβηξε αγέρωχη στον τόπο της εκτέλεσης, εμψυχώνοντας το λαό που παρακολουθούσε με κομμένη την αναπνοή. Σε όλο το δρόμο τραγουδούσε τη "Διεθνή" και άλλα επαναστατικά μακεδονικά τραγούδια. Δε δέχτηκε να της δέσουν τα μάτια. Κι όταν τα εγγλέζικα όπλα ορθώθηκαν για να κόψουν το νήμα με τα 23 χρόνια ζωής της Μίρκας, εκείνη σήκωσε περήφανα το κεφάλι και φώναξε:

"Πίσω μας έρχονται χιλιάδες, εκατομμύρια μαχητές της λευτεριάς. Εμείς αύριο θάμαστε στρατός και θα σας συντρίψουμε...Ζήτω το ΚΚΕ!"»

Το γράμμα του φαντάρου

«... Σας συγχαίρω για την κόρη που γεννήσατε. Αυτή δέχθηκε το θάνατο με το γέλιο στο στόμα, ηρωικά και ψύχραιμα, τραγουδώντας. Ολοι που παρεβρεθήκαμε στην περίεργη και άγρια εκείνη εικόνα θαυμάσαμε. Κατά τις 5.30 η ώρα εγώ πλησίασα κοντά της και τη ρώτησα μήπως θέλει τίποτα να γράψω στους γονείς της. Αυτή με κοίταξε ήσυχα και μου είπε: "Εγώ πεθαίνω σαν τίμιος άνθρωπος για κάτι στο οποίο ολοκληρωτικά πιστεύω. Για την καλυτέρευση όχι προσωπικά της δικής μου ζωής, αλλά για τη ζωή όλων των ανθρώπων"...» Αυτά αναφέρει ένας από τους φαντάρους του εκτελεστικού αποσπάσματος στο γράμμα του προς τον πατέρα της Ειρήνης Γκίνη.

(Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο «Μορφές Ηρώων»)

Η Ελλη Αλεξίου για την Ειρήνη Γκίνη

«Η Γκίνη, δασκάλα, είναι η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε από στρατοδικείο με τους Αμερικανούς πια να εξουσιάζουν τον τόπο μας.... Το Στρατοδικείο Γιαννιτσών την καταδίκασε σε θάνατο και κει εκτελέστηκε στις 26-7-1946. Διηγούνται πως την παραμονή του θανάτου της στη φυλακή τραγουδούσε όλη τη νύχτα. Το ίδιο τραγουδούσε και στο αυτοκίνητο καθώς τη μετέφεραν στον τόπο της εκτέλεσης. Το απόσπασμα το αντίκρισε με ψυχραιμία και παλικαριά. Στην έκθεση που στάλθηκε στο υπουργείο για τα καθέκαστα της εκτέλεσης αναφερόταν ανάμεσα στ' άλλα: "...Οι επτά καταδικασθέντες αντίκρισαν ψυχραίμως το εκτελεστικόν απόσπασμα. Και δεν εδέχθησαν να δεθούν οι οφθαλμοί των... Περισσοτέραν ψυχραιμία επέδειξαν η δασκάλα Ειρήνη Γκίνη, η οποία έψαλλε τον Υμνον της Διεθνούς και εκραύγαζεν υπέρ του ΚΚΕ".

Κι αν όλα αυτά δεν είναι ακριβή και μόνο αληθινό είναι πως τραγουδούσε και πως δε δέχτηκε να της δέσουν τα μάτια, και μόνο αυτά βροντοφωνάζουν τη λεβεντιά της».

(Από το βιβλίο της Ελλης Αλεξίου «Βασιλική Δρυς», Εκδόσεις «Καστανιώτη»)

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 26 Ιούλη 2015

95 χρόνια από το 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Ο Λένιν στο βήμα του 2ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Στις 19 Ιούλη του 1920 συνήλθε το 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ενα συνέδριο καθοριστικό για τα καθήκοντα των κομμουνιστών και τη διαπάλη που διεξαγόταν με τον οπορτουνισμό. Ενα συνέδριο επίκαιρο σήμερα. Αντικείμενό του ήταν η στάση των επαναστατικών δυνάμεων απέναντι στην προδοτική σοσιαλδημοκρατία. Το συνέδριο κατέληξε σε μια καθαρή ταξική γραμμή, τόνισε την ανάγκη η εργατική τάξη να διαχωρίζει τους πολιτικούς της στόχους από εκείνους της αστικής τάξης ακόμη και σε συνθήκες ξένης ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επίθεσης - κατοχής, να επεξεργάζεται γραμμή (συνθήματα, στόχους) συσπείρωσης των φτωχών αγροτικών μαζών με την επανάσταση. Το συνέδριο ενέκρινε το καταστατικό της Διεθνούς στο οποίο - κοντά έναν αιώνα πριν! - διαβάζουμε:

«Μην ξεχνάς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο!»

«Μη ξεχνάς ότι αν δεν γκρεμιστεί ο καπιταλισμός, η επανάληψη των εγκληματικών αυτών πολέμων είναι όχι μόνο δυνατή, αλλά και αναπόφευκτη!»

«Η Κομμουνιστική Διεθνής έχει ως σκοπό τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης και την ίδρυση της διεθνούς δημοκρατίας των Σοβιέτ, που είναι ο πρώτος σταθμός, στο δρόμο της ολοκληρωτικής κατάργησης κάθε κυβερνητικού συστήματος».

***

Στην πρώτη συνεδρίαση του 2ου Συνεδρίου μίλησε ο Β. Ι. Λένιν που εισηγήθηκε τη διεθνή κατάσταση και τα βασικά καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Υπογράμμισε το ρόλο της στην κινητοποίηση των εργαζόμενων μαζών στον αγώνα εναντίον του καπιταλισμού και την κοσμοϊστορική σημασία της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία. Τόνισε πως το προλεταριάτο δε θα μπορέσει να κατακτήσει την εξουσία χωρίς να έχει συντρίψει τον οπορτουνισμό. «Ο οπορτουνισμός - έλεγε - είναι ο πιο σπουδαίος εχθρός μας. Ο οπορτουνισμός στην κορυφή του εργατικού κινήματος είναι σοσιαλισμός μη προλεταριακός, σοσιαλισμός αστικός. Η πράξη απόδειξε πως τα στελέχη του εργατικού κινήματος που ακολουθούν οπορτουνιστική κατεύθυνση είναι υπερασπιστές της αστικής τάξης, υπερασπιστές καλύτεροι από τους ίδιους τους αστούς. Αν δεν είχαν τους εργάτες κάτω από την καθοδήγησή τους, η αστική τάξη δεν θα ήταν δυνατόν να κρατηθεί».

***

Από τα υλικά εκείνου του συνεδρίου, παρουσιάζουμε σήμερα τμήμα από την εισήγηση για τη διεθνή κατάσταση, στα σημεία όπου ο Λένιν εισαγάγει το θέμα «της επαναστατικής κρίσης, που αποτελεί τη βάση της επαναστατικής μας δράσης».

H διέξοδος στην «αφόρητη κατάσταση»

«ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δημιούργησε και για τις νικήτριες χώρες κατάσταση αφόρητη. Αυτό το δείχνει και η τεράστια δυσαναλογία ανάμεσα στους μισθούς εργασίας και στην ύψωση των τιμών. Το Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο, που είναι ένα όργανο προστασίας του αστικού καθεστώτος όλου του κόσμου από την αναπτυσσόμενη επανάσταση, στις 8 του Μάρτη αυτού του χρόνου πήρε μια απόφαση που τελειώνει με μια έκκληση υπέρ της τάξης, της φιλεργίας και της οικονομίας, με τον όρο φυσικά ότι οι εργάτες θα παραμείνουν σκλάβοι του κεφαλαίου. Το Ανώτατο αυτό οικονομικό συμβούλιο, όργανο της Αντάντ, όργανο των καπιταλιστών όλου του κόσμου, έκανε αυτό τον απολογισμό.

Οι τιμές των προϊόντων ανέβηκαν κατά μέσο όρο στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά 120%, ενώ το μεροκάματο αυξήθηκε εκεί μόνο κατά 100%. Στην Αγγλία οι τιμές των προϊόντων ανέβηκαν κατά 170%, ο μισθός εργασίας κατά 130%. Στη Γαλλία οι τιμές των προϊόντων κατά 300%, ο μισθός εργασίας κατά 200%. Στην Ιαπωνία οι τιμές των προϊόντων κατά 130%, ο μισθός εργασίας κατά 60% (αντιπαραβάλλω τα στοιχεία του συντρόφου Μπράουν από την μπροσούρα του που αναφέρθηκε παραπάνω και τα στοιχεία του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου από την εφημερίδα "Τάιμς" της 10 του Μάρτη 1920).

Είναι καθαρό πως σε μια τέτοια κατάσταση είναι αναπόφευκτο να μεγαλώνει η αγανάκτηση των εργατών, να δυναμώνουν οι επαναστατικές διαθέσεις και ιδέες, να φουντώνουν οι αυθόρμητες μαζικές απεργίες. Γιατί η κατάσταση των εργατών γίνεται αφόρητη. Οι εργάτες πείθονται με την πείρα τους πως οι καπιταλιστές κέρδισαν αμέτρητα πλούτη από τον πόλεμο και φορτώνουν τις δαπάνες και τα χρέη στις πλάτες των εργατών. Τελευταία μετάδωσε ο τηλέγραφος την είδηση πως η Αμερική θέλει να στείλει σε μας, στη Ρωσία, 500 ακόμη κομμουνιστές για να απαλλαγεί από τους "επικίνδυνους διαφωτιστές".

Από τις εργασίες του 2ου Συνεδρίου την πρώτη μέρα στο παλάτι της Ταυρίδας. Την πρώτη μέρα ο Β. Ι. Λένιν παρουσίασε την έκθεση για τη διεθνή κατάσταση και τα κύρια καθήκοντα της ΚΔ, 19 Ιούλη 1920

Και αν ακόμη η Αμερική μας έστελνε όχι 500, αλλά ολόκληρες 500.000 Ρώσους, Αμερικανούς, Ιάπωνες και Γάλλους "διαφωτιστές" η υπόθεση δεν θα άλλαζε, γιατί θα παρέμενε η δυσαναλογία αυτή των τιμών και για την οποία δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Και δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, γιατί η ατομική ιδιοκτησία περιφρουρείται αυστηρότατα, στον τόπο τους είναι "ιερή". Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε, γιατί η ατομική ιδιοκτησία των εκμεταλλευτών καταργήθηκε μόνο στη Ρωσία. Για τη δυσαναλογία αυτή των τιμών οι καπιταλιστές τίποτε δεν μπορούν να κάνουν, ενώ οι εργάτες με το παλιό μεροκάματο δεν μπορούν να ζήσουν. Ενάντια στο κακό αυτό τίποτε δεν μπορείς να κάνεις. Οποιαδήποτε παλιά μέθοδο και αν χρησιμοποιήσεις, καμιά μεμονωμένη απεργία, ούτε η κοινοβουλευτική πάλη, ούτε η ψηφοφορία μπορούν να κάνουν κάτι, γιατί η "ατομική ιδιοκτησία είναι ιερή", και οι καπιταλιστές συσσώρευσαν τόσα χρέη, ώστε όλος ο κόσμος να υποδουλωθεί σε μια χούφτα ανθρώπους και στο μεταξύ οι συνθήκες ζωής των εργατών γίνονται όλο και περισσότερο αφόρητες. Δεν υπάρχει διέξοδος, εκτός από την κατάργηση της "ατομικής ιδιοκτησίας" των εκμεταλλευτών.

Aυταπάτες που διαλύθηκαν σαν καπνός

Ο σ. Λαπίνσκι στην μπροσούρα του "Η Αγγλία και η παγκόσμια επανάσταση", από την οποία το δικό μας "δελτίο του λαϊκού επιτροπάτου εξωτερικών" πήρε το Φλεβάρη του 1920 και δημοσίευσε πολύτιμα στοιχεία, αναφέρει πως οι εξαγωγικές τιμές του κάρβουνου στην Αγγλία ήταν δυο φορές μεγαλύτερες απ' ό,τι πρόβλεπαν οι επίσημοι βιομηχανικοί κύκλοι.

Διαδήλωση των μαχητών του Κόκκινου Στρατού, τις μέρες του 2ου Συνεδρίου. Στο πανό: «Ζήτω η Τρίτη Διεθνής - στρατηγείο του παγκόσμιου προλεταριακού στρατού»

Στο Λάνκασαϊρ τα πράγματα έφτασαν στο σημείο, ώστε η αξία των μετοχών να ανέβει κατά 400%. Τα έσοδα των τραπεζών φτάνουν το λιγότερο στα 40-50%, πρέπει μάλιστα να σημειώσουμε πως κατά τον καθορισμό των εσόδων των τραπεζών όλοι οι τραπεζικοί παράγοντες ξέρουν να καταχωρούν τη μερίδα του λέοντος των εσόδων μυστικά, με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη λέγεται έσοδο, αλλά να σκεπάζεται με τη μορφή των αμοιβών, των ποσοστών κ.τ.λ. συνεπώς, και εδώ τα αναμφισβήτητα οικονομικά γεγονότα αποδείχνουν πως ο πλούτος μιας μικρής χούφτας ανθρώπων μεγάλωσε αφάνταστα, η πρωτάκουστη πολυτέλεια ξεπερνάει κάθε όριο, ενώ ταυτόχρονα η φτώχεια της εργατικής τάξης όλο και μεγαλώνει. Ιδιαίτερα πρέπει να τονίσουμε και το γεγονός που εξαιρετικά έντονα το υπογράμμισε ο σ. Λεβί στην εισήγηση που αναφέραμε παραπάνω: την αλλαγή της αξίας των νομισμάτων. Τα νομίσματα υποτιμήθηκαν παντού λόγω των χρεών, της έκδοσης χαρτονομίσματος κ.τ.λ. Η ίδια ακριβώς αστική πηγή που ανάφερα ήδη, και συγκεκριμένα η δήλωση του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου της 8 του Μάρτη 1920 κάνει τον υπολογισμό πως στην Αγγλία η υποτίμηση της αξίας του νομίσματος σε σχέση με το δολάριο ανέρχεται πάνω-κάτω στο ένα τρίτο, στη Γαλλία και στην Ιταλία στα δύο τρίτα και στη Γερμανία φτάνει στα 96%.

Το γεγονός αυτό δείχνει πως ο "μηχανισμός" της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας διαλύεται τελείως. Οι εμπορικές σχέσεις πάνω στις οποίες στηρίζεται στις συνθήκες του καπιταλισμού η προμήθεια πρώτων υλών και η πούληση των προϊόντων είναι αδύνατο να συνεχιστούν - δεν μπορεί προπαντός να συνεχιστούν πάνω στη βάση της υποταγής μιας ολόκληρης σειράς χωρών σε μια χώρα - λόγω της αλλαγής της αξίας των νομισμάτων. Καμιά χώρα, ακόμη και η πιο πλούσια, δεν μπορεί να υπάρχει και δεν μπορεί να εμπορεύεται, γιατί δεν μπορεί να πουλάει τα προϊόντα της, δεν μπορεί να προμηθεύεται πρώτες ύλες.

Εξώφυλλο της έκδοσης ντοκουμέντων του 2ου Συνεδρίου στα Αγγλικά

Και έτσι προκύπτει πως και η πιο πλούσια χώρα, η Αμερική, στην οποία υποτάσσονται όλες οι χώρες, δεν μπορεί να αγοράζει και να πουλάει. Και ο ίδιος ο Κέινς, που είδε πάρα πολλά στις διαπραγματεύσεις των Βερσαλλιών, υποχρεώθηκε να ομολογήσει αυτήν την αδυναμία, παρ' όλη την ακλόνητη απόφασή του να υπερασπίσει τον καπιταλισμό, παρόλο του το μίσος ενάντια στον μπολσεβικισμό. Και με την ευκαιρία αυτή έχω να πω ότι δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και μια κομμουνιστική ή γενικά επαναστατική προκήρυξη που να μπορεί να συγκριθεί σε δύναμη με τις σελίδες του Κέινς, όπου αυτός περιγράφει τον Ουίλσον και τον "ουιλσονισμό" στην πράξη.

Ο Ουίλσον ήταν το είδωλο των μικροαστών και των πασιφιστών σαν τον Κέινς και μια σειρά ήρωες της ΙΙ Διεθνούς (ακόμη και της "δυόμισι" Διεθνούς), που υποκλίνονταν μπροστά στα "14 σημεία" και έγραφαν ακόμη και "επιστημονικά" βιβλία για τις "ρίζες" της πολιτικής του Ουίλσον, ελπίζοντας πως ο Ουίλσον θα σώσει την "κοινωνική ειρήνη", θα συμφιλιώσει τους εκμεταλλευτές με τους εκμεταλλευόμενους, θα κάνει κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Ο Κέινς αποκάλυψε με τρόπο ανάγλυφο πως ο Ουίλσον αποδείχτηκε ένας ηλίθιος, και ότι όλες αυτές οι αυταπάτες διαλύθηκαν σαν καπνός στην πρώτη επαφή με την επιχειρηματική, στενά πρακτική, εμπορική πολιτική του κεφαλαίου, που εκπροσωπείται από τους κυρίους Κλεμανσό και Λόιντ Τζορτζ. Οι εργατικές μάζες βλέπουν τώρα όλο και καθαρότερα από την πείρα της ζωής τους, και οι χωμένοι στα βιβλία επιστήμονες θα μπορούσαν να δουν έστω και από το βιβλίο του Κέινς, πως οι "ρίζες" της πολιτικής του Ουίλσον περιορίζονται στην παπαδίστικη βλακεία, στη μικροαστική φρασεολογία και στην πλήρη άγνοια της ταξικής πάλης.

«Aς είναι καταραμένοι οι μπολσεβίκοι»

Ο Β. Ι. Λένιν σε συνεδρίαση μιας από τις επιτροπές του 2ου Συνεδρίου

Εξαιτίας όλων αυτών ξεπηδούν τελείως αναπόφευκτα και φυσιολογικά δυο όροι, δυο θεμελιακές θέσεις. Από το ένα μέρος, μεγάλωσε σε αφάνταστο βαθμό η φτώχεια και η εξαθλίωση των μαζών και πρώτ' απ' όλα των 1.250 εκατομμυρίων ανθρώπων, δηλ. του 70% του πληθυσμού όλης της Γης. Πρόκειται για τις αποικιακές και εξαρτημένες χώρες με πληθυσμό χωρίς νομικά δικαιώματα, χώρες για τις οποίες "δόθηκε εντολή" στους χρηματιστές ληστές. Και εκτός απ' αυτό, τη σκλαβιά των ηττημένων χωρών την κατοχύρωσε η συνθήκη των Βερσαλλιών και οι μυστικές συμφωνίες που υπάρχουν σχετικά με τη Ρωσία, οι οποίες, είναι αλήθεια, έχουν κάποτε τόση αντικειμενική ισχύ, όση και τα χαρτιά πάνω στα οποία γράφτηκε πως εμείς οφείλουμε τόσα δισεκατομμύρια. Εχουμε στην παγκόσμια ιστορία την πρώτη περίπτωση νομικής κατοχύρωσης της καταλήστευσης, της σκλαβιάς, της εξάρτησης, της φτώχειας και της πείνας 1.250 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Από το άλλο μέρος, στην κάθε πιστώτρια χώρα οι εργάτες βρέθηκαν σε αφόρητη κατάσταση. Ο πόλεμος έχει οξύνει σε αφάνταστο βαθμό όλες τις καπιταλιστικές αντιθέσεις και σ' αυτό βρίσκεται η πηγή του βαθύτατου επαναστατικού αναβρασμού που μεγαλώνει, γιατί οι άνθρωποι τον καιρό του πολέμου βρέθηκαν κάτω από τις συνθήκες της στρατιωτικής πειθαρχίας, ρίχτηκαν στο θάνατο ή βρέθηκαν κάτω από την άμεση απειλή των στρατοδικείων. Οι συνθήκες του πολέμου δεν έδιναν τη δυνατότητα να δουν την οικονομική πραγματικότητα. Οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι παπάδες, όλος ο Τύπος εξυμνούσαν τον πόλεμο και μόνο τον πόλεμο. Τώρα που ο πόλεμος τέλειωσε, άρχισαν οι αποκαλύψεις. Ξεσκεπάστηκε ο γερμανικός ιμπεριαλισμός μαζί με την ειρήνη του Μπρεστ - Λιτόβσκ. Ξεσκεπάστηκε η ειρήνη των Βερσαλλιών, που έπρεπε να είναι η νίκη του ιμπεριαλισμού, ενώ αποδείχτηκε πως είναι η ήττα του. Το παράδειγμα του Κέινς δείχνει, ανάμεσα στ' άλλα, πως δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, προερχόμενοι από τη μικροαστική τάξη, από τους διανοούμενους, από τους ανθρώπους που απλώς είναι κάπως αναπτυγμένοι και γραμματισμένοι στην Ευρώπη και στην Αμερική, αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο που ακολούθησε ο Κέινς, ο οποίος παραιτήθηκε και πέταξε στα μούτρα της κυβέρνησής του το βιβλίο που ξεσκεπάζει την κυβέρνηση αυτή. Ο Κέινς έδειξε τι γίνεται και τι θα γίνει στη συνείδηση χιλιάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, όταν θα καταλάβουν πως όλοι οι λόγοι για τον "πόλεμο υπέρ τής ελευθερίας" κ.τ.λ. ήταν καθαρή απάτη, πως στην πραγματικότητα θησαύρισε μόνο ένας ασήμαντος αριθμός, ενώ οι υπόλοιποι καταστράφηκαν και υποδουλώθηκαν. Εξάλλου, ο αστός Κέινς λέει πως οι Αγγλοι για να σώσουν τη ζωή τους, για να σώσουν την αγγλική οικονομία πρέπει να πετύχουν την επανάληψη ελεύθερων εμπορικών σχέσεων ανάμεσα στη Γερμανία και στη Ρωσία! Και με ποιο τρόπο μπορούν να το πετύχουν αυτό; Με την ακύρωση όλων των χρεών, όπως προτείνει ο Κέινς! Η ιδέα αυτή δεν είναι μόνο ιδέα του οικονομολόγου επιστήμονα Κέινς. Στην ιδέα αυτή κατέληξαν και θα καταλήξουν εκατομμύρια. Και εκατομμύρια άνθρωποι ακούν τους αστούς οικονομολόγους να λένε πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος εκτός από την ακύρωση των χρεών, και γι' αυτό "ας είναι καταραμένοι οι μπολσεβίκοι" (που ακύρωσαν τα χρέη) και ελάτε να απευθυνθούμε στη "γενναιοψυχία" της Αμερικής!! - Νομίζω πως θα έπρεπε εξ ονόματος του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς να στείλουμε ένα ευχαριστήριο σ' αυτούς τους οικονομολόγους - προπαγανδιστές υπέρ του μπολσεβικισμού.

H αποσύνθεση

Εφόσον, από το ένα μέρος, η οικονομική κατάσταση των μαζών κατάντησε αφόρητη, εφόσον, από το άλλο μέρος, μέσα στην ελάχιστη μειοψηφία των πανίσχυρων νικητριών - χωρών άρχισε να δυναμώνει η αποσύνθεση που περιγράφει ο Κέινς, τότε βρισκόμαστε μπροστά ακριβώς στην ανάπτυξη και των δύο όρων της παγκόσμιας επανάστασης.

Τώρα έχουμε μπροστά μας μια πιο ολοκληρωμένη κάπως εικόνα όλου του κόσμου. Ξέρουμε τι σημαίνει να εξαρτώνται από μια χούφτα πλούσιους 1.250 εκατομμύρια άνθρωποι που η ζωή τους κατάντησε αφόρητη. Από το άλλο μέρος, όταν παρουσίασαν στους λαούς τη συμφωνία της Κοινωνίας των Εθνών, σύμφωνα με την οποία η Κοινωνία των Εθνών διακηρύσσει πως σταμάτησε τον πόλεμο και από τώρα και πέρα δε θα επιτρέψει σε κανέναν να παραβιάσει την ειρήνη, όταν η συμφωνία αυτή, σαν η τελευταία ελπίδα των εργαζόμενων μαζών όλου του κόσμου, μπήκε σε ισχύ, αποδείχτηκε τεράστια νίκη για μας. Προτού ακόμη μπει σε ισχύ, έλεγαν: Δεν μπορεί μια χώρα σαν τη Γερμανία να μην μπει κάτω από ειδικές συνθήκες. Οταν θα γίνει η συμφωνία, θα δείτε πόσο καλά θα πάνε τα πράγματα. Και όταν δημοσιεύτηκε η συμφωνία, οι λυσσαλέοι εχθροί του μπολσεβικισμού υποχρεώθηκαν να την αποκηρύξουν! Οταν η συμφωνία μπήκε σε ισχύ, έβαλαν μια ελάχιστη ομάδα από τις πλούσιες χώρες, αυτή τη "μεγάλη τετράδα" - τον Κλεμανσώ, τον Λόιντ Τζορτζ, τον Ορλάνδο και τον Ουίλσον να καθιερώσουν νέες σχέσεις! Οταν έβαλαν σε ενέργεια τη μηχανή της συμφωνίας, η μηχανή έφερε την ολοκληρωτική αποσύνθεση!

Αυτό το είδαμε στους πολέμους ενάντια στη Ρωσία. Η αδύνατη, η κατεστραμμένη, η τσακισμένη Ρωσία, η πιο καθυστερημένη χώρα παλεύει ενάντια σε όλα τα έθνη, ενάντια στη συμμαχία των πλούσιων, των ισχυρών δυνάμεων που κυριαρχούν πάνω σε όλη τη Γη, και βγαίνει νικήτρια. Δεν μπορούσαμε να αντιπαραθέσουμε έστω και κάπως ίσες δυνάμεις, και όμως βγήκαμε νικητές. Γιατί; Γιατί ανάμεσά τους δεν υπήρχε ούτε ίχνος ενότητας, γιατί η μια δύναμη ενεργούσε ενάντια στην άλλη. Η Γαλλία ήθελε να της πληρώσει η Ρωσία τα χρέη και να είναι μια απειλητική δύναμη ενάντια στη Γερμανία. Η Αγγλία ήθελε το μοίρασμα της Ρωσίας, η Αγγλία προσπαθούσε να αρπάξει τα πετρέλαια του Μπακού και να κλείσει συμφωνία με τα ακρινά κράτη της Ρωσίας. Και στα επίσημα αγγλικά ντοκουμέντα υπάρχει ένα βιβλίο, όπου απαριθμούνται με εξαιρετική ευσυνειδησία όλα τα κράτη (14 τον αριθμό) που υποσχέθηκαν πριν από ένα εξάμηνο, το Δεκέμβρη του 1919, να καταλάβουν τη Μόσχα και την Πετρούπολη. Πάνω στα κράτη αυτά η Αγγλία στήριζε την πολιτική της, τους έδινε εκατομμύρια και εκατομμύρια δάνεια. Τώρα, όμως, όλοι αυτοί οι υπολογισμοί χρεοκόπησαν και όλα τα δάνεια πάνε περίπατο.

H διέξοδος στην «αναταραχή»

Να ποια είναι η κατάσταση που δημιούργησε η Κοινωνία των Εθνών. Η κάθε μέρα ύπαρξης αυτής της συνθήκης είναι η καλύτερη προπαγάνδα υπέρ του μπολσεβικισμού. Γιατί οι πιο ισχυροί οπαδοί της καπιταλιστικής "τάξης πραγμάτων" δείχνουν πως σε κάθε ζήτημα βάζουν τρικλοποδιές ο ένας στον άλλο. Για το μοίρασμα της Τουρκίας, της Περσίας, της Μεσοποταμίας, της Κίνας τρώγονται λυσσαλέα η Ιαπωνία, η Αγγλία, η Αμερική και η Γαλλία. Ο αστικός Τύπος αυτών των χωρών είναι γεμάτος από τις πιο λυσσαλέες επιθέσεις, από την πιο μανιασμένη αρθρογραφία ενάντια στους "συνεταίρους" τους, γιατί αρπάζουν τη λεία από το στόμα τους. Βλέπουμε απόλυτη αποσύνθεση στην κορυφή αυτής της χούφτας των μετρημένων στα δάχτυλα του χεριού πλουσιότατων χωρών. Τα 1.250 εκατομμύρια των ανθρώπων δεν μπορούν να ζουν υποδουλωμένα, όπως το θέλει ο "προηγμένος" και πολιτισμένος καπιταλισμός, και αυτά τα εκατομμύρια αποτελούν βλέπετε τα 70% του πληθυσμού της Γης. Και η μηδαμινότατη χούφτα των πλουσιότατων δυνάμεων, η Αγγλία, η Αμερική, η Ιαπωνία (η Ιαπωνία είχε τη δυνατότητα να ληστέψει τις ανατολικές, ασιατικές χώρες, όμως καμιά αυτοτελή οικονομική και στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να έχει, χωρίς την υποστήριξη άλλης χώρας), οι 2-3 αυτές χώρες δεν είναι σε θέση να ρυθμίσουν τις οικονομικές τους σχέσεις και κατευθύνουν την πολιτική τους στο τορπίλισμα της πολιτικής των κρατών που είναι μέλη και συνεταίροι τους στην Κοινωνία των Εθνών. Από δω πηγάζει η παγκόσμια κρίση. Και οι οικονομικές αυτές ρίζες της κρίσης αποτελούν τη βασική αιτία που εξηγεί, γιατί η Κομμουνιστική Διεθνής σημειώνει λαμπρές επιτυχίες.

Σύντροφοι! Τώρα πλησιάσαμε στο ζήτημα της επαναστατικής κρίσης, που αποτελεί τη βάση της επαναστατικής μας δράσης. Και εδώ πρέπει πρώτα πρώτα να σημειώσουμε δυο διαδομένα λάθη. Από το ένα μέρος, οι αστοί οικονομολόγοι παρουσιάζουν αυτή την κρίση σαν μια απλή "αναταραχή", σύμφωνα με τη λεπτή έκφραση των Αγγλων. Από το άλλο μέρος, οι επαναστάτες προσπαθούν μερικές φορές να αποδείξουν πως η κρίση δεν έχει καμιά διέξοδο.

Αυτό είναι λάθος. Τελείως αδιέξοδες καταστάσεις δεν υπάρχουν. Η αστική τάξη ενεργεί σαν ληστής που αποθρασύνθηκε και έχασε το λογικό του, κάνει βλακείες πάνω στις βλακείες, οξύνοντας την κατάσταση, επιταχύνοντας το χαμό της. Ολα αυτά είναι σωστά. Δεν μπορεί όμως "να αποδείξουμε" πως δεν υπάρχει καμιά απολύτως δυνατότητα να αποκοιμίσει κάποια μειοψηφία εκμεταλλευομένων με κάποιες υποχωρήσεις, να πνίξει κάποιο κίνημα ή εξέγερση κάποιας μερίδας καταπιεζομένων και εκμεταλλευομένων. Η προσπάθεια να αποδείξουμε από τα πριν πως δεν υπάρχει "καμιά" διέξοδος θα ήταν μια ανόητη στενοκεφαλιά ή ένα παιχνίδι με τις έννοιες και τα λογάκια. Στο ζήτημα αυτό και σε άλλα παρόμοια μόνο η πρακτική μπορεί να αποτελέσει πραγματική "απόδειξη". Το αστικό καθεστώς περνάει σε όλο τον κόσμο μεγάλη επαναστατική κρίση. Η πράξη των επαναστατικών κομμάτων πρέπει "να αποδείξει" τώρα πως αυτά έχουν αρκετή συνειδητότητα, οργανωτική ικανότητα, σύνδεση με τις εκμεταλλευόμενες μάζες, αποφασιστικότητα, δεξιοτεχνία για να εκμεταλλευτούν αυτήν την κρίση για μια επιτυχημένη και νικηφόρα επανάσταση.

Και για την προετοιμασία αυτής της "απόδειξης" συγκεντρωθήκαμε, κυρίως, στο σημερινό συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς».

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 19 Ιούλη 2015

Περήφανοι γιατί το ΚΚΕ ήταν και είναι έτοιμο για κάθε θυσία για το λαϊκό συμφέρον

Αποσπάσματα από την ομιλία του Κ. Παρασκευά σε εκδήλωση για την ΕΑΜική Αντίσταση στη νότια Καρυστία

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε, στα τέλη του Ιούνη, η εκδήλωση τιμής και μνήμης προς τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης από την περιοχή της νότιας Καρυστίας (για την προετοιμασία και το περιεχόμενο της οποίας είχαμε γράψει στο «Ρ» στις 20 Ιούνη).

Η αίθουσα του «Γιοκαλείου Ιδρύματος» στην Κάρυστο αποδείχτηκε μικρή για να χωρέσει τον κόσμο που συνέρρευσε για να τιμήσει τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης, στην εκδήλωση όπου κεντρικός ομιλητής ήταν ο Κώστας Παρασκευάς, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Μετά την ομιλία, ακολούθησε παρουσίαση με θέμα «ΕΑΜικό κίνημα και λαϊκοί αγωνιστές στη νότια Καρυστία», στην οποία συμμετείχε και μουσικό συγκρότημα.

Αναδείχτηκε η δράση των λαϊκών αγωνιστών, καθώς και στιγμές από την ιστορία της ΕΑΜικής Αντίστασης στην περιοχή της νότιας Καρυστίας.

Συγκινησιακά φορτισμένες ήταν οι στιγμές της αναφοράς στους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα και ιδιαίτερα κατά την ανάγνωση του τελευταίου γράμματος του ηρωικού Γραμματέα της ΚΟ Καρύστου του ΚΚΕ, Λυκούργου Ζούμπερη.

Κατά την εκδήλωση, λειτουργούσε επίσης έκθεση φωτογραφιών και ντοκουμέντων της ΕΑΜικής Αντίστασης.

Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία του Κ. Παρασκευά.

***

«Τιμάμε σήμερα τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τα άξια παιδιά του λαού μας. Αυτούς που όταν όλα "τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά", αψήφησαν το φόβο, τη φασιστική, ιμπεριαλιστική τρομοκρατία. Υψωσαν το φλάμπουρο του αγώνα για τη λευτεριά του λαού από τους κατακτητές και τους ντόπιους δυνάστες. Για την κοινωνική πρόοδο, για να γίνει ο λαός ο νοικοκύρης στον τόπο του.

Τιμάμε όλους όσοι δεν έσκυψαν το κεφάλι. Αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους στις μάχες, στα ματοβαμμένα βουνά, στις βασανισμένες πόλεις.

Τιμάμε αυτούς που στάθηκαν όρθιοι μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Αυτούς που πέρασαν από τις υγρές σκοτεινές φυλακές των κατακτητών και των ντόπιων δημίων. Αυτούς που πέρασαν από τα φοβερά στρατόπεδα συγκέντρωσης, της Μακρονήσου, της Γυάρου, του Αη Στράτη.

Δεν κάνουμε μνημόσυνο.

Εκπληρώνουμε ένα χρέος, να αναδείξουμε αυτή τη λαμπρή περίοδο της ιστορίας του τόπου μας. Είμαστε υπερήφανοι, γιατί και ο δικός μας τόπος, χάρη σ' αυτούς τους αγωνιστές, είχε τη δική του συμβολή σ' αυτό τον τιτάνιο αγώνα του λαού μας. Είμαστε ευγνώμονες για την αγωνιστική κληρονομιά που μας αφήνουν, διδασκόμαστε και εμπνεόμαστε απ' το παράδειγμά τους.

Η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση υπήρξε, γιατί προϋπήρξε το ΚΚΕ, που ήταν εμπνευστής, καθοδηγητής και αιμοδότης του αγώνα. Το ΚΚΕ μπόρεσε, μέσα σε απερίγραπτες δύσκολες συνθήκες πριν τον πόλεμο του '40, στη διάρκεια του πολέμου, της Κατοχής, να ηγηθεί αυτού του αγώνα. Γιατί πρέσβευε και πίστευε σε ανώτερα ιδανικά, αυτά της απελευθέρωσης ανθρώπου από άνθρωπο, στο νέο κόσμο, το σοσιαλισμό, δίκαιο και ανθρώπινο.

Γιατί στην πάλη γι' αυτά τα ιδανικά, σφυρηλάτησε ισχυρούς δεσμούς αίματος με την εργατική τάξη, τη φτωχή αγροτιά, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του. Γι' αυτό άντεξε και ηγήθηκε του λαϊκού αγώνα μέσα στη δίνη του Παγκοσμίου Πολέμου.

Από την έκθεση φωτογραφιών και ντοκουμέντων της ΕΑΜικής Αντίστασης στην περιοχή

Η συμβολή του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ ήταν καθοριστική στην έκβαση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, στη δημιουργία των φύτρων της νέας εξουσίας. Ωστόσο, η εργατική τάξη και η αγροτιά, που αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού και συσπειρώνονταν στο ΕΑΜ, δεν κατάφεραν να κατακτήσουν την εξουσία».

Διδασκόμαστε από την ιστορία μας, πολεμάμε τη λαθολογία

«Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι το Κόμμα μας, παρά την τεράστια συνεισφορά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του, δεν μπόρεσε να διαμορφώσει τη στρατηγική που θα οδηγούσε προς την επαναστατική επίλυση του προβλήματος της πολιτικής εξουσίας και τότε ακόμη, ιδίως μετά το 1943, που οι συνθήκες επέβαλαν να θέσει το ζήτημα της επαναστατικής κατάκτησης της εργατικής εξουσίας. Δε διαμόρφωσε τις υποκειμενικές προϋποθέσεις μιας πορείας, που, ανάλογα και με άλλους παράγοντες, μπορούσε να οδηγήσει στη νίκη.

Το ΚΚΕ εξετάζει την ιστορία του βγάζοντας διδάγματα, είναι όμως ταυτόχρονα φανατικός πολέμιος της λαθολογίας, του μηδενισμού. Είναι περήφανο γιατί κάθε πέτρα που σηκώνεις σε αυτόν τον τόπο, είναι ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων κομμουνιστών, που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά, για την πάλη ενάντια στον κατακτητή και τους ντόπιους συνεργάτες του, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας. Και τα λάθη μας, ακόμη και τα λάθη στρατηγικής σημασίας που κόστισαν στον αγώνα, μέσα στην πάλη τα κάναμε και είμαστε περήφανοι γιατί δεν τα διπλώσαμε ποτέ, ήμασταν και είμαστε έτοιμοι για κάθε θυσία που αφορά το συμφέρον της εργατικής τάξης, της φτωχολογιάς. Είμαστε περήφανοι γιατί μέσα από τις φυλακές, απομονωμένοι, με παράσημα τα καθημερινά βασανιστήρια, η τότε ηγεσία του Κόμματος ύψωσε τη φωνή της αντίστασης, προσπάθησε να διαμορφώσει γραμμή που να βοηθήσει το λαό μας να δώσει τη μάχη ενάντια στον ξένο κατακτητή».

Τιμάμε τη βαριά κληρονομιά των αγωνιστών, συνεχίζουμε μέχρι τη νίκη του λαού

Κατάμεστη η αίθουσα του «Γιοκαλείου Ιδρύματος»

«Εμείς, σήμερα, με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι αυτή η πάστα των αγωνιστών, που συνδυάζουν την ακλόνητη πίστη στα ιδανικά και στη γνώση της ιδεολογίας, στην αγάπη για τον εργαζόμενο λαό, μπορούν να περιφρονήσουν και να εξευτελίσουν το θάνατο, όπως ο ηρωικός Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Καρύστου του ΚΚΕ και καπετάνιος λόχου του ΕΛΑΣ, Λυκούργος Ζούμπερης. Σε ένα απ' τα τελευταία γράμματα, πριν στηθεί μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, γράφει προς την αγωνίστρια γυναίκα του Τασία:«Μη νομίζεις ότι ο θάνατος είναι τόσο βαρύς που φαίνεται, όταν πεθαίνεις για ανώτερα ιδανικά νομίζεις ότι πηγαίνεις σε καμιά γιορτή, σε κάποιο μαγικό πανηγύρι. Πεθαίνω με το μέτωπο ψηλά και τραγουδώντας...».

Αυτή η πάστα των αγωνιστών, που έβαλε το συλλογικό συμφέρον πάνω από το ατομικό ακόμα και μπροστά στην ύστατη ώρα, είναι που μας άφησε αυτή τη βαριά κληρονομιά.

Μια υπόσχεση έχουμε να δώσουμε! Οτι αυτή την κληρονομιά την τιμάμε, συνεχίζοντας τον αγώνα μέχρι τη νίκη του λαού.

Στο δρόμο που χάραξαν οι λαϊκοί αγωνιστές της γενιάς της ΕΑΜικής Αντίστασης, πορευόμαστε αταλάντευτα μέχρι οι θυσίες τους να δικαιωθούν».

"Ριζοσπάστης" Παρασκευή 17 Ιούλη 2015

1977: Η απεργία των 250 ημερών στα Μεταλλεία Μαδέμ - Λάκο (β' μέρος)

Στο προηγούμενο τετρασέλιδο (9/7/2015), ο «Ριζοσπάστης» παρουσίασε το πρώτο μέρος ενός σύντομου ιστορικού, για τη μεγάλη απεργία που έγινε το 1977 στα Μεταλλεία Μαδέμ - Λάκο στη Χαλκιδική, με βασικά αιτήματα αυξήσεις στους μισθούς και επαναπρόσληψη των απολυμένων. Στη διάρκεια της απεργίας, που κράτησε σχεδόν 250 μέρες, οι εργαζόμενοι και όσοι στάθηκαν στο πλευρό τους, βρέθηκαν πολλές φορές αντιμέτωποι με τη λύσσα της εργοδοσίας και του κράτους της, που προσπάθησαν με κάθε μέσο να καταστείλουν τον αγώνα τους. Η παρουσίαση αυτής της απεργίας συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο σημερινό τετρασέλιδο του «Ριζοσπάστη». Η εξιστόρηση των γεγονότων στο σημερινό β' μέρος ξεκινάει με τις μαρτυρίες απεργών και ανθρώπων που στάθηκαν στο πλευρό τους, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν με τη βία από τις δυνάμεις καταστολής.

***

Σε φύλλο του «Ριζοσπάστη» δημοσιεύονται δύο ζωντανές μαρτυρίες. Η μία προέρχεται από μάνα μεταλλωρύχου που περιγράφει πώς δέχθηκαν επίθεση ενώ πήγαιναν στα μεταλλεία, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους απεργούς: «Ξεκινήσαμε από τη Μεγάλη Παναγιά 300 άτομα και γίναμε 2.000 μέχρι να φτάσουμε, άλλοι με τρακτέρ, άλλοι με αγροτικά αυτοκίνητα, άλλοι με τα πόδια. Μπροστά βάδιζαν οι μικρομάνες με τα νήπια στην αγκαλιά.

Κοντά στα μεταλλεία, κρυμμένοι οι χωροφύλακες. Σε μια στιγμή έγινε κόλαση ο τόπος μπροστά μας. Αρχισαν να σκάνε δίπλα μας φωτοβολίδες, έπεφταν τα δακρυγόνα βροχή και τα γκλομπς σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια μας. Μερικοί χωροφύλακες άρχισαν να σπάζουν με το γκλομπς τα φανάρια των αγροτικών μας αυτοκινήτων για να μη μπορούν να κυκλοφορήσουν τη νύχτα».

Η άλλη μαρτυρία ήταν ενός νεαρού μεταλλωρύχου που περιέγραψε πώς κλείστηκαν στις γαλαρίες: «Εξω από τα μεταλλεία της Ολυμπιάδας στεκόμασταν 100 περίπου άτομα. Οι 50 ήταν μέσα στο δάσος και κόβανε ξύλα για να ανάψουμε φωτιά να ζεσταθούμε και οι υπόλοιποι ήμασταν ξαπλωμένοι κοντά στην είσοδο του μεταλλείου και συζητούσαμε. Ξαφνικά βλέπουμε να έρχονται τα πούλμαν με χωροφύλακες, ενώ οι δικοί μας άρχισαν να φωνάζουν από το δάσος: "Παιδιά φύγετε μας πιάνουν".

«Ελεύθεροι Πολιορκημένοι οι μεταλλωρύχοι» γράφει ο «Ριζοσπάστης» της εποχής

Εκείνη την ώρα ορμήσανε πάνω μας από παντού με τα γκλομπς ενώ παράλληλα μας έριχναν δακρυγόνα. Σε ένα αυτοκίνητο με καρότσα που πάνω του κοιμόντουσαν άνθρωποι σκεπασμένοι με κουβέρτες έπεσε ένα δακρυγόνο και άρπαξαν φωτιά οι κουβέρτες. Ευτυχώς που προφθάσαμε και τη σβήσαμε... Είμασταν κυκλωμένοι από όλες τις μεριές.

Κάποια στιγμή καταφέραμε να σπάσουμε τον κλοιό και μπήκαμε μέσα στις γαλαρίες. Ολη τη νύχτα την περάσαμε στο πόδι σε βάθος μεγαλύτερο από 1.500 μέτρα και φυλάγαμε από παντού να μη μπούνε μέσα χωροφύλακες. Δεν ξέραμε τι γινόταν απ' έξω. Τελικά, αποφασίσαμε να βγούμε, όταν μάθαμε ότι βρίσκονταν από έξω δημοσιογράφοι. Βγαίνοντας έξω πάλι φάγαμε ξύλο, ενώ είχαν πει ότι δεν θα μας πείραζαν».

Κράτος και κεφάλαιο απέναντι στους απεργούς

Στα μέσα Απρίλη η εργοδοσία προσπαθεί να στρατολογήσει απεργοσπάστες από τα χωριά της περιοχής, χωρίς όμως επιτυχία.

Στα τέλη Απρίλη είναι πια φανερό ότι απέναντι στους απεργούς της Μαδέμ-Λάκο αλλά και σε αυτούς της ΛΑΡΚΟ που είχαν ξεκινήσει απεργία από τα τέλη Γενάρη δεν βρίσκεται μόνο ο Μποδοσάκης, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης των δύο επιχειρήσεων. Είναι, όπως ήδη έχει φανεί, το αστικό κράτος και σύσσωμο το κεφάλαιο.

Ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων απαίτησε από την κυβέρνηση την «εκδήλωση ενεργότερης συμπαραστάσεώς της», ενώ η αστική εφημερίδα «Βραδυνή» απαιτεί «να βρεθεί ένας οποιοσδήποτε τρόπος, ώστε να αντιληφθούν οι πάντες ότι η χώρα δεν είναι "ξέφραγο αμπέλι" μέσα στο οποίο μπορούν να παίζουν το πολιτικό και ιδεολογικό παιχνίδι τους, αυτοί οι κύριοι (οι απεργοί)».

Τις μέρες εκείνες, ενώ τα τμήματα χωροφυλακής ενισχύονται (επιπλέον 300 περίπου άντρες και οκτώ αύρες από Θεσσαλονίκη) ο διοικητής Χωροφυλακής Χαλκιδικής Δημήτριος Καρυδάκης έβγαλε διαταγή απαγόρευσης δημόσιων συγκεντρώσεων, πορείας ή διαδήλωσης έξω ή μέσα στα εργοτάξια του Μποδοσάκη από τις 26 έως τις 30 Απρίλη, όπως επίσης και στη διαδρομή Θεσσαλονίκης - Ουρανούπολης και γενικά σε όλη τη Β. Χαλκιδική για λόγους «δημοσίας ασφαλείας και τάξης».

Η δίκη των μεταλλωρύχων που συνελήφθησαν στο Νεοχώρι

Ο ίδιος έβγαλε νέα διαταγή στις αρχές Μάη για απαγόρευση των συγκεντρώσεων μέχρι τις 15 Μάη. Εκτιμάται ότι πλέον οι δυνάμεις της χωροφυλακής έφθαναν τους 1.000 άντρες και τις 18 αύρες.

Ο «Ριζοσπάστης» σημειώνει ότι έχουν ξαμοληθεί ασφαλίτες στα μαντεμοχώρια που παρακολουθούν τη ζωή των κατοίκων. Ο ανταποκριτής του «Ριζοσπάστη» σημειώνει: «Στη διάρκεια της επίσκεψής μας στα χωριά του Μαδέμ-Λάκο χωροφύλακες με πολιτικά και στολή, είχαν γίνει η μόνιμη σκιά μας, ακόμα και την ώρα του φαγητού».

Η παρουσία αυτών και των διάφορων στρατιωτικών μονάδων, στόχο είχαν να καλλιεργήσουν τον τρόμο. «Το πρωί της Κυριακής -έγραφε ο "Ριζοσπάστης"- μονάδες ΤΕΑτζήδων γυμνάζονταν με όπλα και πολυβόλα μέσα στο χωριό Μεγάλη Παναγιά, που βρίσκεται η έδρα των απεργών (...) την κατάσταση πολιορκίας, που γνωρίζει η περιοχή, έρχονται να επιτείνουν οι ασκήσεις, που κάνει μια βδομάδα τώρα, στην περιοχή των μεταλλείων μεταξύ Ολυμπιάδος και ΜΑΔΕΜ-ΛΑΚΟ, μια μονάδα άνδρες του ΛΟΚ».

Με προβοκάτσιες εξαπέλυσαν νέα επίθεση

Η τρομοκρατία εντείνεται, με το διοικητή χωροφυλακής να βγάζει συνεχώς αποφάσεις απαγόρευσης των συγκεντρώσεων. Παράλληλα, γίνονται διάφορες προβοκατόρικες ενέργειες που στόχο είχαν να δημιουργήσουν ένταση και να προκληθεί η επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων.

Απολυμένοι μεταλλωρύχοι στους δρόμους της Χαλκιδικής

Ετσι στις αρχές Ιούνη, απεργοσπάστης εμφανίστηκε στην αστυνομία για να δηλώσει ότι κινδυνεύει η ζωή του, ενώ λίγες μέρες μετά μπήκε φωτιά σε ξύλινη αποθήκη απεργοσπάστη, η οποία κάηκε μαζί με τα ζώα που είχε μέσα.

Τελικά, στις 5 Ιούνη ύστερα από νέα προβοκάτσια η αστυνομία εξαπέλυσε νέα επίθεση στο Νεοχώρι, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν πολλοί απεργοί και να συλληφθούν 17. Ο «Ριζοσπάστης» κατέγραψε τις καταγγελίες που αποκάλυπταν την προβοκάτσια: «Εκατοντάδες απεργοί αναγκάστηκαν να καταφύγουν όλη τη νύχτα στα βουνά για να αποφύγουν τον ξυλοδαρμό και τις συλλήψεις. Οι προκλήσεις που από μέρες μεθοδεύει η εργοδοσία έφτασαν στο αποκορύφωμά τους την Κυριακή το απόγευμα όταν μια ομάδα απεργοσπάστες με επικεφαλής τον Καραντώνα, περίμεναν στο Νεοχώρι, με σφραγισμένα τα κυνηγετικά τους όπλα, την απεργιακή επιτροπή.

Με απειλές και προτεταμένα τα όπλα επιτέθηκαν στα μέλη της απεργιακής επιτροπής και τους άλλους απεργούς που είχαν συγκεντρωθεί. Ενας μάλιστα απεργοσπάστη πυροβόλησε τους απεργούς και τραυμάτισε στο κεφάλι με τα σκάγια του όπλου του, τον απεργό Μιλτιάδη Κατράνη».

Το γεγονός αυτό προκάλεσε τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας Νεοχωριτών και «ακριβώς εκείνη τη στιγμή έκαναν την εμφάνισή τους οι αύρες, οι κρανοφόροι, που επιτέθηκαν με απερίγραπτη μανία στους κατοίκους».

Της επίθεσης ακολουθεί τις αμέσως επόμενες μέρες ανθρωποκυνηγητό. Οπως αναφέρει ο «Ριζοσπάστης», «...σε όλα τα σταυροδρόμια που οδηγούν στα χωριά των μεταλλωρύχων έχουν εγκατασταθεί μπλόκα με "αύρες" και εκατοντάδες χωροφύλακες ελέγχουν τους περαστικούς και τις ταυτότητές τους, αναζητώντας απεργούς για να τους συλλάβουν».

Η δίκη των 16 από τους συλληφθέντες έγινε λίγες μέρες μετά. Τόσες μέρες κρατούνταν σε ένα κελί 2 επί 2,5 μέτρα. Στην αίθουσα της δίκης υπήρχαν 50 χωροφύλακες και μόνο 15 άτομα ακροατήριο. Η πολιτική αγωγή ήταν δικηγόροι της εταιρείας. Τελικά αθωώθηκαν οκτώ και σε έξι επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4-8 μηνών.

Τις μέρες εκείνες άνθρωποι του Μποδοσάκη γυρνούσαν στα χωριά και πίεζαν τους απεργούς να επιστρέψουν στη δουλειά. Εγιναν καταγγελίες ότι σε πολλές περιπτώσεις τους συνόδευαν χωροφύλακες που δήλωναν ότι αν δε γυρνούσαν θα τους συλλάβουν γιατί η απεργία είναι παράνομη.

Η λήξη της απεργίας

Στις αρχές Ιούλη, 130 απεργοί είχαν μεταβεί στη Θεσσαλονίκη για να πάνε στο υπουργείο Β. Ελλάδας. Με τη συνδρομή της τροχαίας, εγκλωβίστηκαν σε περιοχή που ενέδρευε ισχυρή δύναμη ροπαλοφόρων. Τους απείλησαν ότι θα τους χτυπήσουν αν συνεχίσουν με κατεύθυνση το υπουργείο.

Στις αρχές Αυγούστου ο δικηγόρος της εταιρείας έστειλε εξώδικες προσκλήσεις στο σύνολο σχεδόν των απεργών που έμεναν σε σπίτια ιδιοκτησίας της εταιρείας και τους κάλεσε να φύγουν σε τρεις μέρες. Η απεργία έχει φθάσει μέχρι τον Οκτώβρη με τον Μποδοσάκη να έχει επιδοθεί σε πλήθος απολύσεων.

Κάτω από το βάρος των εξελίξεων, η απεργία έληξε. Αποτιμώντας τον πολύμηνο αγώνα, η Τοπική Επιτροπή Χαλκιδικής της ΕΣΑΚ-Σ στεκόταν, ανάμεσα σε άλλα, στη στάση της διοίκησης του σωματείου, που συνέδραμε τον εκφυλισμό του αγώνα. Να σημειωθεί ότι από το σύνολο των 1.320.000 δραχμών που δόθηκαν σαν ενίσχυση στους απεργούς τις μέρες της απεργίας, τα 1.100.000 ήταν αποτέλεσμα της δράσης της ΕΣΑΚ-Σ...

"Ριζοσπάστης" Πέμπτη 16 Ιούλη 2015