Ορτσα τα πανιά

 

 

Τα δεδομένα για την υπερχρέωση των νοικοκυριών δε φέρνουν τίποτα καινούργιο εκτός από το ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα ως τώρα αποτελέσματα της πολιτικής της για να εξασφαλίσει άλλοθι για νέα μέτρα: «δεν πληρώνονται οι φόροι, άρα αυξάνεται το έλλειμμα, άρα χρειάζονται κι άλλα μέτρα»...

Σ' αυτό το παιχνίδι παίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ που αντιγράφει πλέον όλο και περισσότερο την αμερικάνικη συνταγή σύμφωνα με την οποία τα κόμματα που εναλλάσσονται στην κυβερνητική εξουσία έχουν μεν ταυτόσημη τη γενική πολιτική τους, αλλά διαφοροποιούνται κατά καιρούς σε ένα «συν - πλην κάτι ψιλά τοις εκατό» στην επιβολή των φόρων.

Στην ίδια κατεύθυνση, ενώ, δηλαδή, συμφωνούν στη γενική γραμμή, ότι το κράτος πρέπει να αναμορφωθεί ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου, διαφοροποιούνται στο ποιοι πρέπει να πληρώσουν το... μάρμαρο. Σε κάθε περίπτωση μιλάνε για απολύσεις με τον φίλιο Τύπο του καθενός να εστιάζει επιλεκτικά στα επιμέρους.

***

Περισσότερο ενδιαφέρουσες είναι οι ανησυχίες που εκφράζονται όλο και πιο πυκνά στις αναλύσεις των αστών για τον κίνδυνο ο λαός να απηυδήσει. Εδώ, ενώ καταγράφουν τον κίνδυνο, φροντίζουν και να ευνουχίσουν προκαταβολικά την αντίδραση. Την περιορίζουν στα επιμέρους της πολιτικής, καθώς ο πραγματικός φόβος τους είναι ότι οι πολλές επιμέρους αντιδράσεις θα μετατραπούν σε μεγάλο ποτάμι ενάντια στο σύνολο μιας πολιτικής που δουλεύει αποκλειστικά για το κεφάλαιο.

***

Χρησμοί, όπως αυτός της Λαγκάρντ, έχουν προϋπάρξει ιστορικά με μέγιστο το γνωστό «ήξεις αφήξεις, ουκ εν πολέμω θνήξεις», όπου μεταφέροντας το κόμμα κατά μια λέξη, η αισιοδοξία μετατρέπεται σε άγγελμα θανάτου. Ετσι είναι και το «εφόσον η Ελλάδα εκπληρώσει τις δικές της υποχρεώσεις»... Αναγγέλλει βύθιση με φρασεολογία χαράς. Αλίμονο σ' όποιον ελπίζει στους χρησμούς ενός ιμπεριαλιστικού κέντρου.

***

Τρέμετε λαμόγια! Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι το καθεστώς σας τελειώνει. Βέβαια, επειδή έχει γνώση των οργανωτικών καταστάσεων του κόμματός του δε μιλάει προσωποποιημένα για τα λαμόγια, αλλά γενικά για το καθεστώς...

***

Και μιας κι ο λόγος για λαμόγια, ας καταγράψουμε κάτι παράξενα πράγματα: Υποτίθεται ότι τα μέλη της ΕΣΗΕΑ στέκονται στο πλευρό των 2.500 υπό απόλυση της ΝΕΤ. Αυτοί οι 4.500 που έχουν υποβάλει ήδη αίτηση για τις πρώτες 589 θέσεις στη ΝΕΡΙΤ από πού προέρχονται;

***

Οπως ήδη έχουμε μάθει με αφορμή τα περίφημα «Γουίκιλικς» κάθε κίνηση του σύγχρονου ανθρώπου καταγράφεται. Ειδικά ο κρατικός μηχανισμός γνωρίζει λεπτομέρειες από τη ζωή των ανθρώπων που οι ίδιοι έχουν ξεχάσει. Πώς γίνεται, όμως κάθε τρις και λίγο να ζητάει να αποδείξουν οι άνθρωποι ότι δεν είναι ελέφαντες; Ενας ανάπηρος δημόσιος υπάλληλος, για παράδειγμα, έχει περάσει από επιτροπές και κόντρα επιτροπές και κάθε ευρώ που παίρνει επίδομα περνά από τριάντα ελέγχους. Η υπηρεσία του ξέρει ότι είναι ανάπηρος. Γιατί του ζητάνε να αποδείξει ξανά ότι είναι ανάπηρος; Τα στοιχεία ενός πολύτεκνου, άλλο παράδειγμα, τα γνωρίζει κάθε εταιρεία που πουλάει μωρουδιακά. Στην περίπτωση που είναι δημόσιος υπάλληλος γιατί του ξαναζητάνε να αποδείξει ότι είναι πολύτεκνος αφού τα στοιχεία τα διαθέτουν;

Προσπαθούν να δώσουν εικόνα αξιοκρατίας σε μια υπόθεση όπου η προγραφή πάει σύννεφο. Το γεγονός ότι παρουσίασαν, τη δασκάλα που πέθανε στη Λάρισα, μετά θάνατον στις λίστες αυτών που μπαίνουν σε διαθεσιμότητα δηλώνει και το απάνθρωπο της απόφασης και τον εμπαιγμό περί αξιοκρατίας.

***

Η καλή είδηση αφορά στο κάμπινγκ. Για να αποφύγουμε το πρόστιμο των 300 ευρώ το κεφάλι, επικαλούμαστε τη σχετική έρευνα και δηλώνουμε ότι κάνουμε θεραπεία επαναφοράς βιορυθμού. Εκτός κι αν επιβάλουν και στο κάμπινγκ χαράτσι όπως αυτό στα νοσοκομεία, οπότε αν κάθε μέρα παραμονής στο ύπαιθρο υπολογιστεί σαν ξεχωριστή συνεδρία, τότε θα εύχεσαι να είχες μείνει με διαταραγμένους βιορυθμούς. Μια δοκιμή, πάντως, δεν βλάπτει...

 

“Ριζοσπάστης”

Στα όρια οι αυταπάτες

 

 

Η μετοχή της «Air France» ανεβαίνει παράλληλα με τον αριθμό των απολύσεων.

Παρ' όλα αυτά οι Γερμανοί ανταγωνιστές της είναι κάμποσα βήματα μπροστά καθώς έχουν προηγηθεί μια δεκαετία στη μείωση του περίφημου μισθολογικού κόστους.

Κι όμως, παρά την πρωτοπορία τους οι Γερμανοί δεν πάνε καλά. Τα στοιχεία από τη Γερμανία προκαλούν γέλιο με το παράδειγμα που αναφέρεται από το Βερολίνο, αποκαλύπτουν όμως και την ένταση στον ανταγωνισμό. Οι αστυνομικοί της βάρδιας πρέπει να αφήνουν τα αλεξίσφαιρα για τους επόμενους καθώς ο δήμος του Βερολίνου, που πληρώνει τα υλικά της αστυνομίας, χρωστά ούτε λίγο ούτε πολύ 61 δισεκατομμύρια ευρώ, πλησιάζει, δηλαδή, να γίνει Ντιτρόιτ.

Την ίδια στιγμή, ο βιομηχανικός κλάδος στη Γερμανία είχε φέτος 19% λιγότερες παραγγελίες από χώρες της Ευρωζώνης, γεγονός που απομυθοποιεί τα περί ανάκαμψης. «Ελπίζουμε στους Κινέζους», δηλώνουν οι Γερμανοί βιομήχανοι, χωρίς όμως κανείς να γνωρίζει αν το κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στην Κίνα συμμερίζεται τις αγωνίες των Γερμανών.

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα ένα τμήμα της αστικής τάξης με αφορμή τις δηλώσεις Αβραμόπουλου από τις ΗΠΑ πανηγυρίζει γιατί η χώρα επανέρχεται στην αγκαλιά της δύσης (προφανώς εννοούν ότι η Γερμανία ανήκει ήδη στην ανατολή).

Τα σχήματα προσφέρονται για εύκολη προπαγάνδα, δεν μπορούν όμως να κρύψουν ότι το πρόβλημα δεν είναι γεωγραφικό (πότε «δύση - ανατολή» και πότε «βορράς - νότος»), αλλά καθαρά ανταγωνισμού μονοπωλίων, τα οποία όπως ακριβώς ανταγωνίζονται έτσι βρίσκονται και σε απόλυτη σύμφυση, με αποτέλεσμα μέσα στο καθεστώς της γενικής αναρχίας που επικρατεί στην καπιταλιστική παραγωγή, κανείς να μη γνωρίζει ποιος είναι με ποιον κάθε φορά, αλλά και το κύριο: Πότε η κερδοφορία των κεφαλαίων μιας ομάδας καπιταλιστών ανταγωνίζεται την κερδοφορία των κεφαλαίων της ίδιας ομάδας καπιταλιστών που έχουν επενδυθεί σε διαφορετικό τομέα.

Σε ένα τέτοιο ποδοβολητό, για τους λαούς μένει μόνο ο ρόλος του βάτραχου, εκτός κι αν βγουν από το βάλτο. Αλλά αυτό προϋποθέτει, επίσης, εργατικό κίνημα που δε θα διαλέγεται με τους καπιταλιστές τους όρους της σφαγής των εργατών, αλλά θα κάνει καθαρό στην εργατική τάξη ότι μπορεί και χωρίς τους καπιταλιστές. Κάτι που δεν κάνει το εργατικό κίνημα ούτε στη Γαλλία, ούτε στη Γερμανία.

***

Ο κυνισμός με τον οποίο αναφέρονται στις αναλύσεις τους οι αστοί για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας δηλώνει μια αίσθηση υπεροχής που έχουν καθώς δεν νιώθουν στο σβέρκο τους την ανάσα ενός εργατικού κινήματος ικανού να τους πετάξει από το κάρο. Το γεγονός ότι επικαλούνται την ανάγκη των ανέργων ως άλλοθι για την ανασφάλιστη εργασία είναι προς απάντηση από το εργατικό κίνημα, καθώς το σίγουρο επίσης είναι πως κανείς δεν πάει εθελοντής στο σκλαβοπάζαρο.

***

Μια σειρά βουλευτές εμφανίστηκαν να παριστάνουν το λιοντάρι δηλώνοντας ότι οι πλειστηριασμοί δεν θα περάσουν από τη Βουλή. Την απάντηση την δίνουν ήδη στην πράξη οι εφορίες και οι τράπεζες που στέλνουν τις σχετικές ειδοποιήσεις στα σπίτια χωρίς να περιμένουν πότε θα έχουν ένα ακόμα νομοθετικό όπλο στα χέρια τους. Στο σύστημα που ζούμε και με συνταγματική εγγύηση μάλιστα η ιδιοκτησία είναι ισχυρή μόνο ως ισχυρότερη μιας άλλης ιδιοκτησίας. Κι αυτή η ισχυρότερη ιδιοκτησία είναι η ιδιοκτησία των καπιταλιστών στα κεφάλαιά τους, μέρος των οποίων είναι και τα χρήματα του κρατικού ταμείου, το οποίο επίσης είναι δικό τους.

Για τα λαϊκά στρώματα ένα πρέπει να είναι καθαρό: Τίποτα δεν έχουν να περιμένουν απ' όσους καθημερινά νομοθετούν για το κεφάλαιο και μετά παριστάνουν τους λαϊκούς προστάτες. Τους πλειστηριασμούς μπορεί να τους αποτρέψει μόνο η ίδια η λαϊκή πάλη.

***

Με τον μπαμπούλα των «άκρων» η αστική τάξη προσπαθεί να επαναφέρει στο «κέντρο» τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων που είδαν ξανά και ξανά να διαψεύδονται οι ελπίδες τους. Καιρός, λοιπόν, να διαψευστούν και οι ελπίδες της αστικής τάξης. Με τη μόνη επιλογή που έχουν οι εργαζόμενοι. Να ενωθούν σαν τάξη και ως τάξη να αντιμετωπίσουν το αστικό πολιτικό σύστημα όποια λεοντή κι αν φορά. Με φίλτρο την ταξική τους συνείδηση να πετάξουν στα σκουπίδια πολιτικές που τσακίζουν μεροκάματα και δικαιώματα, να προβάλουν τις δικές τους ανάγκες, «μετά γνώσεως» ότι αλλαγή στη ζωή τους χωρίς ανατροπή της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία δεν μπορεί να υπάρχει.

 

“Ριζοσπάστης”

Θέλει και κόπο και τρόπο

 

 

Είναι προφανές: Η καπιταλιστική κρίση περνά σε ανάκαμψη. Τόσο που οι αναλυτές ανακοινώνουν στους Αμερικανούς πολίτες ότι μύθος ήτανε και πάει το περίφημο αμερικάνικο όνειρο, πως ό,τι έζησαν έστω και ως όνειρο, όχι μόνο δε θα το ξαναζήσουν αλλά καλό θα είναι να προετοιμάζονται και για τα χειρότερα.

Λίγο αργά για δάκρυα αλλά ποτέ δεν είναι αργά για στοχασμό. Οχι για τους Αμερικανούς, αυτοί έχουν πάθει μεγάλη ζημιά και θα αργήσουν να συνέλθουν, αλλά για όλους εκείνους που ανακαλύπτουν με καθυστέρηση 500 χρόνων την Αμερική και την πλασάρουν ως το μοντέλο του δημοκρατικού καπιταλισμού.

Και για τους Αμερικανούς και για τους άλλους ισχύει ακριβώς το ίδιο: Είναι ώρα να κοιτάξουν τον καπιταλισμό κατάματα και να επιλέξουν: Μαζί του στη σαπίλα ή κόντρα του για την ανατροπή και κοινωνία άλλη.

Απλά πράγματα, όσο και δύσκολα.

***

Δεν περιμέναμε τον ΟΟΣΑ για να διαπιστώσουμε ότι οι δαπάνες Υγείας βυθίζονται. Οταν οι άνθρωποι καταφεύγουν σε πατέντες ακόμα και για ένα ζευγάρι γυαλιά, όταν οι άρρωστοι γίνονται γιατροί του εαυτού τους και εκτελούν την ιατρική συνταγή με μέτρο τι αντέχει η τσέπη τους, είναι προφανές πως οι δαπάνες Υγείας ακολουθούν στο βυθό την πορεία όλων των κοινωνικού χαρακτήρα δαπανών.

Τον ΟΟΣΑ, βέβαια, δεν τον έπιασε ο πόνος για τη δημόσια Υγεία. Αυτό που μετρά ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός είναι η πτώση των κερδών για τις πολυεθνικές του κλάδου. Και αναζητά τρόπους ώστε οι δαπάνες να αυξηθούν έτσι που να επανέλθουν σε φρενήρη κερδοφορία τα μονοπώλια του κλάδου.

***

Το πρόγραμμα για τις 50.000 θέσεις εργασίας στους δήμους έχει εξαγγελθεί περισσότερο από 10 φορές τους τελευταίους δύο μήνες. Το νέο είναι ότι αυτές τις μέρες τα παιδιά υπογράφουν τις συμβάσεις τους. Κι αυτό που περνά στα ψιλά της είδησης είναι ότι μαζί με την πρόσληψη υπογράφουν και την απόλυσή τους σε πέντε μήνες. Στο μεσοδιάστημα η κυβέρνηση θα διαφημίζει το επόμενο 5μηνο «κοινωφελούς εργασίας» σπρώχνοντας μάζες εργατών να παρακαλάνε για το ψίχουλο αντί για μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα.

***

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Ισχύει και για το χαράτσι που ονομάζεται «εισφορά αλληλεγγύης». Πώς το 'λεγε το ΚΚΕ; Τα μέτρα ήρθαν για να μείνουν.

***

Τέλος και οι αυταπάτες για τις περίφημες «δύο γραμμές» μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως ευθέως δηλώνει ο Παπαδημούλης, μία είναι η γραμμή. Κι αυτή λέει: Ο γέγονε, γέγονε.

Ε, τώρα, όσοι από τους ψηφοφόρους του επιμένουν ότι θα δουν αλλαγή στη ζωή τους αν γίνει κυβέρνηση, «πολίτες» είναι - κατά δήλωσή τους - αυτοί αποφασίζουν για ό,τι πάθουν.

Το θέμα είναι να μην πάθουν και οι υπόλοιποι μαζί τους.

***

Γιατί παραξενεύεται ο αρθρογράφος για τα «λοξά»;

Καθημερινά ο αστικός Τύπος κάνει κιμά τα μυαλά των ανθρώπων. Οταν λένε στον άνθρωπο ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι κάθονται, δεν του λένε ότι αυτοί οι δημόσιοι είναι οι γιατροί του, αυτοί του βγάζουν τη σύνταξη, αυτοί είναι στο «Βοήθεια στο Σπίτι», αυτοί είναι οι σχολικοί φύλακες, αυτοί είναι που μαζεύουν τα σκουπίδια. Λογικό είναι να θέλει να απολυθούν (οι «τεμπέληδες») αντί να ζητά ένα άλλο Δημόσιο, που όμως προϋποθέτει και πάλη για άλλη τάξη στην εξουσία. Ισχύει κι εδώ πως αν δεν βρέξεις τα πόδια σου ψάρι δεν τρως (κομψή απόδοση της λαϊκής φράσης, από το φόβο των Ιουδαίων).

 

“Ριζοσπάστης”

Δεν είναι δικό μας αυτό το κάρο

 

 

Από επίθετα καλά πάμε. «Κόκκινο Οκτώβρη» αναγγέλλει πρωτοσέλιδα ο ένας. Για «Μαύρο Σεπτέμβρη» γράφουν παραμέσα άλλοι. Στο μεταξύ ένας καυτός Αύγουστος διαδέχεται έναν εξίσου καυτό Ιούλη κι αυτό δεν αφορά στις καιρικές συνθήκες. Είναι ό,τι βιώνουν τα λαϊκά στρώματα που δεν ξέρουν από πού τους έρχεται το ένα σκαμπίλι μετά το άλλο.

***

Λένε «δεν θα υπάρχουν άλλα μέτρα» και περιμένουν χειροκρότημα. Και αλήθεια να λένε, για όσα έχουν ήδη αποφασίσει αξίζει η καταδίκη τους.

Πρακτικά και συγκεκριμένα: Να μην περπατήσουν τα μέτρα στη ζωή. Να διατυπωθούν αιτήματα για τις σύγχρονες ανάγκες των ανθρώπων. Να γκρεμιστεί η εξουσία των καπιταλιστών, να ανοίξει δρόμος για αλλαγή τάξης στην εξουσία.

***

Εχει σημασία να διαβάζεις την υπογραφή στο κλάμα. Γράφουν με μελανά χρώματα για τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η κυβερνητική πολιτική και τον κίνδυνο «ανάφλεξης».

Ποιοι είναι αυτοί που κλαίνε; Οσοι έχουν αξιώσει ξανά και ξανά ένα προς ένα τα μέτρα για τα οποία σήμερα χύνουν μαύρο δάκρυ. Με άρθρα καρμπόν με τα κείμενα της κυβέρνησης μιλάνε για τη φοροδιαφυγή και δείχνουν αυτοαπασχολούμενους. Οπως η κυβέρνηση που κυνηγά έξω από τα μικρομάγαζα την τσάντα του πελάτη για να βρει αποδείξεις και την ίδια ώρα νομοθετεί τη μία μετά την άλλη τις φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο.

Εντείνουν την προπαγάνδα για τα ελλείμματα που δήθεν προήλθαν από την «κατανάλωση με δανεικά», ενώ όλο το δημόσιο χρέος είναι γέννημα θρέμμα των καπιταλιστών. Το μαρτυρούν τα κουφάρια εκατοντάδων επιχειρήσεων που χτίστηκαν αποκλειστικά με κρατικό χρήμα και έκλεισαν πολύ πριν το ξέσπασμα της κρίσης, το μαρτυρούν και εκείνα τα εργοστάσια που έκλεισαν πάνω στην κρίση όταν το ποσοστό κέρδους κρίθηκε ασύμφορο από τους ιδιοκτήτες τους.

***

Υπάρχει λόγος να νοιαστεί κάποιος γιατί τα 'χουν βάψει μαύρα στην κυβέρνηση, όπως διατείνονται σχετικά άρθρα; Το κλάμα τους αφορά στο πώς θα πείσουν το λαό ότι είναι άμοιροι ευθυνών, ότι όλα γίνονται γιατί πιέζει η κακή τρόικα. Για ένα προς ένα, όμως, τα μέτρα, έχουν επιχειρηματολογήσει με τη φράση «κι αν δεν υπήρχε η τρόικα, θα έπρεπε να πάρουμε αυτά τα μέτρα». Και δε λένε ψέματα. Τα μέτρα που παίρνονται δεν είναι αποτέλεσμα κακής επιλογής, είναι ανάγκη για τους καπιταλιστές, για να ανακάμψουν από την κρίση. Αυτή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, δειλά - δειλά προς τα εκεί στρέφονται και οι επίδοξοι επόμενοι κυβερνήτες, έχουν κάνει καθαρό ότι θεωρούν προϋπόθεση για κάθε εξέλιξη την ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών.

***

Το κάρο δεν τραβά μπροστά. Καταφεύγουν, έτσι, πάλι στον πατριωτισμό για να ζητήσουν συναίνεση σε μια στρατηγική που όπως ισχυρίζονται με άλλο μείγμα διαχείρισης θα φέρει καλύτερα αποτελέσματα. Ψάχνουν - αν δεν έχει κλειστεί ήδη το κοντράτο - το πολιτικό σχήμα που θα εμφανιστεί ως «πατριωτικό - δημοκρατικό» για να τραβήξει το κάρο μπροστά. Ηδη ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού έχει πετάξει στα σκουπίδια ακόμα και τα θολά που έλεγε προεκλογικά περί κατάργησης των μνημονίων, αυτοπροβάλλεται ως «δημοκρατική - πατριωτική» δύναμη.

Τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν κανένα λόγο να βάλουν πλάτη για να πάει μπροστά το κάρο των καπιταλιστών.

 

“Ριζοσπάστης”

Ωρα για διάβασμα

 

Πάμε καλά! Το βεβαιώνει η είδηση: «Θερμοκήπιο νεοφυών επιχειρήσεων. Μπαίνουν τα θεμέλια για 10 επιχειρηματικές ιδέες, όπως φύκια ως πρώτη ύλη, εκσυγχρονισμός περιβολιού, "πράσινα" βιοκαύσιμα, εκτροφή μυγών για ανακύκλωση απορριμμάτων κτλ»...

Καλά, στα φύκια είναι αυτό που λέμε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Αλλά σ' αυτήν την επιχείρηση με τις μύγες κάτι μας διαφεύγει...

***

Πάντως σίγουρα πάμε καλά. Μόνο σε μια νύχτα η Εφορία έβαλε στο ταμείο 90.000 ευρώ κι αυτά μόνο από ένα μαγαζί. Βάλε τώρα στη σειρά τα νυχτομάγαζα και να το έλλειμμα.

Υπάρχει βέβαια ένα ερώτημα για το από πού βγήκαν εκείνα τα 400.000 ευρώ που έγιναν σαμπάνιες σ' ένα βράδυ, αλλά ας μη χαλάμε τις καρδιές μας έτσι που έχει ανέβει και το θερμόμετρο...

***

Αμα θέλουν οι δημοσιογράφοι γίνονται ευγενικοί και διακριτικοί στο γράψιμό τους: "Τσιμπημένες" λέει, οι τιμές στα εισιτήρια των πλοίων. Τσιμπημένη τιμή είναι 400 ευρώ για μια οικογένεια που θέλει να πάει στην Κρήτη; Που όλο κι όλο τόσο είναι το επίδομα της άδειας; Και 300 ευρώ το πρόστιμο για τη σκηνή που θα βάλεις στην παραλία (για ξενοδοχείο δε γίνεται συζήτηση...) πάει το μηνιάτικο.

Δικαίωμα στις διακοπές, σου λέει...

***

Εχεις και τους μικρέμπορους και κλαίνε γιατί το μειωμένο εισόδημα των νοικοκυριών δεν τους επιτρέπει να έχουν μεγάλους τζίρους. Ούτε που τους περνά από το μυαλό ότι και να 'χανε λεφτά τα νοικοκυριά πάλι χαμένοι θα ήταν οι μικροί καθώς δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα μεγαλομάγαζα που έχουν απέναντι.

***

Οι μεγάλοι, πάντως, στο ύψος τους. Αφού τσάκισαν τα μεροκάματα, τώρα «πάμε γι' άλλα», λένε. Τους φταίει η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος. Εδώ είναι που θα γίνει η σφαγή. Καθώς η αγορά πλέον είναι απόλυτα απελευθερωμένη. Καταλαβαίνουμε ότι έχει βάσανα ο ανταγωνισμός, αλλά αυτό είναι το σύστημα. Κι εδώ που τα λέμε κανένας τους δεν είναι για λύπη.

***

Για την εργατική τάξη άλλες πρέπει να είναι οι έννοιες. Για παράδειγμα πρέπει να ξεμπερδέψει με όρους όπως «το καλό του τόπου». Οπως με τον όρο «έθνος» έτσι και με το «καλό του τόπου» η αστική τάξη έχει βρει μια καλή μηχανή για να ανακατεύει τα κέρδη του καπιταλιστή και τη φτώχεια του εργάτη, να βγάζει μέσο όρο και να ζητά από τον εργάτη να έχει αγωνία για τα κέρδη του καπιταλιστή, για το «καλό του τόπου».

***

Η ανεργία ήρθε για να μείνει, διακηρύσσουν πλέον ανοιχτά οι αναλυτές. «Εκτός και αν», συμπληρώνουν και πάνω στο «αν» φορτώνουν όλα όσα πρέπει να ξεχάσει ο εργάτης για να γυρίσει ενάμιση αιώνα πίσω και να δεχτεί ότι κάθε πρωί θα παζαρεύει με τ' αφεντικό για ένα κομμάτι ψωμί.

***

Αυτό που υπονοούν οι αναλυτές, το λένε καθαρά οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί: μειώστε κι άλλο τους μισθούς!

Γιατί; Γιατί ο ανταγωνισμός είναι αδυσώπητος. Γιατί μόνο έτσι το σύστημα ελπίζει - χωρίς να το 'χει σίγουρο - ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με ό,τι έρχεται. Κι αυτό που έρχεται ονομάζεται νέα μείωση στα ποσοστά κέρδους.

***

Διά ταύτα: Δεν πρόκειται να βγάλεις άκρη όσο κρέμεσαι από τα χείλη όσων αναλύουν τις ευοίωνες προοπτικές του συστήματος.

Μπορείς, όμως, να βρεις το δρόμο σου, αν βγάλεις από τη μέση το εμπόδιο, κι αυτό έχει όνομα: καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Τέτοιες ώρες (με τα μπογαλάκια έτοιμα για την παραλία) τέτοια λόγια, θα πείτε...

Κι όμως, τέτοιες ώρες που έχει την ευκαιρία το μυαλό να ξελασκάρει λίγο από την καθημερινή φουρτούνα, είναι οι πιο κατάλληλες για γόνιμες σκέψεις. Κι αν υπάρχει και ένα βιβλίο από κοντά, ακόμα καλύτερα.

 

“Ριζοσπάστης”

Δεν είναι μονόδρομος

 

Η κυβέρνηση «τα δίνει όλα», προκειμένου να πείσει τη μια κατηγορία εργαζομένων μετά την άλλη ότι δεν την αφορούν τα μέτρα. Ελπίζει ότι με το κλασικό «διαίρει και βασίλευε» η επέλαση στα εργατικά δικαιώματα θα περάσει χωρίς μεγάλες αβαρίες.

Ομως, η καθημερινότητα τόσο πυκνή σε εξελίξεις βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

***

Μια σύντομη καταγραφή δείχνει πως δεν μένει κανένας στο απυρόβλητο.

Σε μια βδομάδα μέσα η κυβέρνηση: Επέκτεινε το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές για να ισχυροποιηθούν ακόμα περισσότερο τα μεγαλομάγαζα του χώρου σε βάρος εργαζομένων και αυτοαπασχολούμενων. Επέβαλε νέους φόρους στα λαϊκά στρώματα που τους εμφανίζει σαν νοικοκύρεμα, ενώ συνεχίζει την παράδοση της φοροελάφρυνσης των επιχειρήσεων. Αποφάσισε την τριχοτόμηση της ΔΕΗ σε όφελος των ανερχόμενων μονοπωλίων του κλάδου και παραδίδει τα Αμυντικά Συστήματα στο ιδιωτικό κεφάλαιο για να εξασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας, δηλαδή η ισχυροποίηση των 2-3 τραστ που ελέγχουν το χώρο. Κλείνει σχολεία, συρρικνώνει νοσοκομεία, απολύει καθηγητές και ποιος ξέρει πόσα ακόμα κρυμμένα στα ψιλά των διαφόρων τροπολογιών που περνούν απ' τη βουλή χωρίς να τις πάρει χαμπάρι μάτι ανθρώπου και που όμως όλα έχουν κοινό παρονομαστή την εμπορευματοποίηση και τη μεταφορά κόστους από το κράτος στην πλάτη των μονίμων υποζυγίων.

***

Οι κυβερνητικές αποφάσεις δίνουν αέρα στα πανιά των καπιταλιστών που εντείνουν την επίθεσή τους. Με καταιγιστικό ρυθμό καταγράφονται φαινόμενα απληρωσιάς σε μεγάλες επιχειρήσεις, με τους εφοπλιστές «πρωτοπόρους» στην καρδιά της σαιζόν να εξασφαλίζουν την κίνηση των πλοίων με δικαστικές αποφάσεις και απλήρωτους ναυτεργάτες, ενώ παράλληλα ο υπουργός τους περνά νύχτα απόφαση για κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Παρ' όλα αυτά, σημάδια ανάκαμψης από την καπιταλιστική κρίση με δυσκολία εμφανίζονται που και που στον ορίζοντα. Κλάδοι ισχυροί όπως η χαλυβουργία παρουσιάζουν εικόνα νεκροταφείου και στα 7 εργοστάσια που λειτουργούν στη χώρα μας, κατάσταση που με τη σειρά της αξιοποιείται από την κυβέρνηση για να σκοτώσει επιχειρήσεις με μονοπωλιακό προϊόν όπως το νικέλιο της Λάρκο.

***

Παρά το γεγονός ότι από σήμερα αρχίζουν και τα μπάνια της κυβέρνησης, η περίοδος δεν προσφέρεται για εφησυχασμό. Το κλείσιμο σχολείων απαιτεί συντονισμό από τώρα (θετικό το παράδειγμα στο Ηράκλειο της Κρήτης). Τα χτυπήματα στα δικαιώματα των ξενοδοχοϋπαλλήλων απαιτούν απάντηση τώρα (τον Σεπτέμβρη θα είναι αργά). Η κατάσταση στο εμπόριο απαιτεί επίσης άμεση κινητοποίηση αυτοαπασχολούμενων και εργατών πριν γίνει καθεστώς το 7 μέρες ανοιχτά. Οι εξελίξεις στα νοσοκομεία δεν αφορούν μόνο τις μονάδες που συγχωνεύονται, αλλά το κύριο πρόβλημα που είναι η εμπορευματοποίηση της Υγείας και στο εσωτερικό του δημόσιου τομέα του κλάδου.

***

Το γεγονός ότι σε σειρά συνδικάτων, όπου κυριαρχούν νέοι και παλιοί εργοδοτικοί και κυβερνητικοί συνδικαλιστές, ο εκφυλισμός έχει πιάσει πάτο, αντί για απογοήτευση πρέπει να γίνει αφορμή για άμεση ανάληψη δράσεων που θα ζωντανέψουν τα συνδικάτα, θα οργανώσουν εργαζόμενους, θα αλλάξουν συσχετισμούς, θα οδηγήσουν σε οργάνωση αγώνων, θα εξασφαλίζουν συμμαχίες απέναντι στον κύριο αντίπαλο τα μονοπώλια και τη στρατηγική τους που υπηρετεί η κυβερνητική πολιτική, θα ανοίγουν δρόμο για αμφισβήτηση της εξουσίας των μονοπωλίων στον πυρήνα της άσκησής της, στην ιδιοκτησία τους στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής.

***

Το μοντέλο από τη Γερμανία με το «ένα ευρώ την ώρα» είναι εικόνα από το κοντινό μέλλον, από μια εργατική τάξη που τη θέλουν στα γόνατα. Κι αυτό δεν είναι μονόδρομος.

 

“Ριζοσπάστης”

Χωρίς αυταπάτες

 

  Δίκαιη η οργή που καταγράφεται σε διάφορες μαρτυρίες. Αλλά και αδιέξοδη όταν ήδη έχεις αφήσει να σου ξηλώσουν το πουλόβερ και διαπραγματεύεσαι αν θα σου αφήνουν μερικές κλωστές να σκεπάζεις τη γύμνια σου.

Η ζημιά έχει γίνει πολύ πριν να υπάρξουν οι άνεργοι στους τρομακτικούς αριθμούς που εμφανίζονται σήμερα. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι η ένταση του εκβιασμού. Αυτό που όμως δεν αντιμετωπίστηκε στην ώρα του είναι η ίδια η εκμετάλλευση.

Αυτό που δεν δείχτηκε με το όνομά του έγκαιρα και αναλυτικά τόσο που να γίνει το κέντρο της αντιπαράθεσης είναι το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης που ποτέ ο εργάτης δεν πρέπει να ξεχνά ότι πρέπει να ανατρέψει, γιατί η εκμετάλλευση δε γιατρεύεται, δε μαλακώνει, όσο κι αν οι αγώνες αμβλύνουν τις γωνίες. Το γεγονός ότι οι κομμουνιστές εστίαζαν πάντα στον πυρήνα του προβλήματος δε σημαίνει ότι και στο σύνολό του το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εστίαζε εκεί. Αντίθετα, χρόνια και χρόνια κυριαρχίας του ρεφορμισμού, πολύ χειρότερα κυριαρχίας του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, έχουν αφήσει βαριά τα σημάδια τους. Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα οι γραφίδες της λεγόμενης «αριστεράς» εγκαλούν τους κομμουνιστές, γιατί καλούν τους εργάτες να γίνουν τάξη για τον εαυτό τους, είναι δηλωτικό της μεγάλης μάχης που έχουν να δώσουν οι εργάτες, για να πετάξουν απ' το σβέρκο τους πρώτα τις βδέλλες που παρουσιάζονται ως φίλοι, ώστε δυνατότεροι να μπορέσουν να δώσουν τη μάχη με τον αντίπαλο.

***

Ο υπουργός Εργασίας παραδίδει μαθήματα στοχοπροσήλωσης: Ανέλαβε να διαλύσει ό,τι έχει απομείνει όρθιο στο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και προχωρά ακάθεκτος. Με στόχο να μείνει από το σύστημα μόνο κάποιο επίδομα φτωχοκομείου και οι ασφαλισμένοι να γίνουν πελάτες στις πολυεθνικές της Ασφάλισης που ελέγχουν παγκόσμια αυτόν τον τομέα, όπου ο καθημερινός ιδρώτας των εργαζομένων που αντανακλάται στις ασφαλιστικές εισφορές λογίζεται ως κεφάλαιο υπερκερδοφόρο.

***

Εξαρχής ήταν καθαρό ότι με τη ρύθμιση για την κατάργηση της Κυριακής αργίας στα εμπορικά άνοιγε ο δρόμος για συνολική κατάργηση του 5ήμερου - 6ήμερου. Με την τροπολογία για τα «φραντσάιζινγκ» η κυβέρνηση έκανε απόλυτα καθαρό ότι νομοθετεί για το μεγάλο κεφάλαιο που ελέγχει τον τομέα των υπηρεσιών.

Η τροπολογία είναι της ίδιας αντίληψης μ' αυτήν που λέει ότι οι γυναίκες δεν είναι ισότιμες αν δεν δουλεύουν όσο οι άντρες κι αν βγαίνουν πιο νωρίς στη σύνταξη.

Η μάχη για την Κυριακή αργία δεν μπορεί να δοθεί με νομικίστικους όρους, όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, που εστίασε χτες στο γεγονός ότι η τροπολογία κατατέθηκε εκπρόθεσμα. Επί της ουσίας, η κυβέρνηση ξηλώνει όλο το ωράριο και όχι μόνο για το εμπόριο. Η μάχη αφορά τους όρους εκμετάλλευσης. Η μάχη αφορά επίσης στην εξαφάνιση των αυταπασχολουμένων. Η πολιτική μάχη σ' ένα τέτοιο πεδίο πρέπει να αντανακλά ανάγκες κοινωνικών δυνάμεων και όχι το νόμο και την τάξη που είναι στα μέτρα των κυρίαρχων.

***

Κανένα «ανοικτό ενδεχόμενο». Η απόφαση για την άρση της απαγόρευσης πλειστηριασμών στην πρώτη κατοικία έχει ήδη παρθεί, περιέχεται στις συμφωνίες με την τρόικα, καταγράφεται ήδη σαν πρακτική στα εξώδικα που φτάνουν σωρηδόν στα σπίτια. Το πότε θα γίνει και πράξη ο ίδιος ο πλειστηριασμός είναι θέμα συσχετισμών.

Το «καμία κατάσχεση» που σήμανε χτες το ΠΑΜΕ, με αφορμή το νέο φορολογικό πρέπει να μετασχηματιστεί σε συγκεκριμένες πράξεις υπεράσπισης των λαϊκών δικαιωμάτων που απειλούνται πλέον στον πυρήνα τους.

***

Μας μπερδεύει η «Καθημερινή» με το άρθρο για τους φόρους. Καλώς ή κακώς επιβλήθηκαν τα «εξωφρενικά»; Κι αν «κακώς», τι σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις έχασαν και γι' αυτό μειώθηκε η φορολογία κερδών; Οτι αυτό πρέπει να αντισταθμιστεί από περισσότερους φόρους σ' όσους πληρώνουν και ξανά πληρώνουν;

Η έντυπη ναυαρχίδα της αστικής τάξης πουλάει συμπόνοια στην εργατική τάξη, για να ζητήσει συμπόνοια για τους καπιταλιστές.

Οι επιχειρήσεις με αυτόν και τον προηγούμενο και κάθε νόμο απλά φοροαπαλλάσσονται. Και στον καινούργιο νόμο αυτό περνάει: Κατασχέσεις για το μισθωτό, ευνοϊκότερες ρυθμίσεις για τη φοροδιαφυγή στις επιχειρήσεις.

Δεν είναι θέμα καλού - κακού. Είναι ταξική επιλογή ενός κράτους που ανήκει σε μια τάξη.

Ενοχλεί αυτό όσους ανακαλύπτουν και πάλι το «έθνος» για να ζητήσουν ομοψυχία, αλλά αυτό είναι το κράτος των καπιταλιστών.

Κι επειδή πολύς λόγος γίνεται για τη δημοκρατία, αυτή δεν είναι μόνο η σχετική άνεση να μιλάς σ' ένα παγκάκι στο Ζάππειο, αλλά πριν απ' όλα η διασφάλιση του ελέγχου από τους από κάτω, το δικαίωμα αυτοί να νομοθετούν. Οσο η πλειοψηφία δημοκρατικά ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια να αναθέτει την εξουσία και η μειοψηφία δημοκρατικά αποφασίζει κάθε μέρα να δένει την εξουσία της, δημοκρατία δεν υπάρχει.

Ναι στην πάλη για κάθε ψήγμα δημοκρατίας, χωρίς αυταπάτες όμως. Η εργατική εξουσία είναι η λύση.

 

“Ριζοσπάστης”

Ψήγματα μιας πολιτικής που ζητά ανατροπή

 

Μέσα στο γενικό χαμό των ανταγωνισμών ξεμείναμε και από πλούσιους!

Αυτό τουλάχιστον λένε τα στοιχεία που δόθηκαν για τη φορολογία.

Μόνο 7.000 άτομα δηλώνουν ένα κάποιο εισόδημα. Εντάξει, είπαμε ότι η κρίση καταστρέφει και κεφάλαια αλλά εδώ όπως φαίνεται τους ξέκανε.

Βέβαια, υπάρχει ένα θέμα: Αφού οι πλούσιοι είναι μόνο 7.000 κι αυτοί φτωχομπατήρηδες των 100 - 150 χιλιάρικων, κι αφού 5,5 εκατομμύρια φορολογούμενοι είναι χαμένοι, πού πήγε το χρήμα που λείπει;

Η εξήγηση ότι όλο το χαρτί το μάζεψε η μπάνκα, είναι μία. Η άλλη είναι η γνωστή παλιά: Το χρήμα είναι εκεί που ήταν πάντα: Στις επιχειρήσεις των καπιταλιστών, καθώς αυτοί μόνο παίρνουν από το δημόσιο ταμείο, ποτέ δε δίνουν. Και φοροαπαλλάσσονται...

***

Μιας και μιλάμε για χρήμα: Τα προβλήματα στα ταμεία των νοσοκομείων δε δημιουργήθηκαν από τα τρωκτικά που πράγματι υπάρχουν και είναι εύκολο να τα χτυπήσεις.

Τα προβλήματα στα νοσοκομεία είναι αποτέλεσμα κύρια της υποχρηματόδοτησης από το κράτος που σπρώχνει έτσι στην εμπορευματοποίηση του τομέα. Το παραμύθι με τους ιδιώτες ελεγκτές ήδη έχει αναδειχθεί σε παγίδα που οδηγεί σε μείωση των παρεχόμενων υπηρεσιών Υγείας για όσους δεν έχουν να πληρώσουν.

***

Στην πρόνοια η κατάσταση είναι ακόμα καλύτερη:

Για να προωθήσει την πολιτική που κόβει επιδόματα η κυβέρνηση λίγες μέρες πριν ξεφούρνισε το παραμύθι ότι από 156 τυφλούς που εξέτασε στην Κάλυμνο βρήκε ότι οι 100 δεν ήταν τυφλοί. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου. Το ανάθεμα έπεσε βαρύ.

Ωσπου χτες η κυβέρνηση δήλωσε ότι τελικά μόνο οι 28 δεν είναι τυφλοί. Οργανώσεις τυφλών επιμένουν πως και γι' αυτούς τους 28 είναι πιθανόν η εξέταση να δείξει ότι είναι τυφλοί. Δεν άλλαξε η κατάστασή τους, αλλά τα κριτήρια που βάζει η κυβέρνηση ώστε να ταιριάζουν στο τι θέλει να κάνει με το ταμείο.

Η λάσπη έχει γίνει ένα από τα βασικά υλικά της κυβερνητικής πολιτικής.

Αφού κοντά ένα χρόνο τρέλανε τον κόσμο με τις περίφημες συντάξεις - μαϊμού, τώρα δηλώνει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία.

Η λάσπη, όμως, έκανε τη δουλειά της.

***

Είναι θέμα αρχής πλέον: Κάθε κυβερνητική ανακοίνωση να αντιμετωπίζεται εξαρχής σαν ψέμα που έχει σκοπό να κάνει ζημιά στην εργατική τάξη.

Ειδικά οι εξαγγελίες που αφορούν στη μόρφωση των παιδιών.

***

Να μιλήσουμε λίγο και για δημοκρατία, μιας και χτες τη γιορτάζανε:

- Στη Χαλκίδα απολύθηκε η πρόεδρος του σωματείου μετά την απεργία.

- Στο Ρέθυμνο, σε φροντιστήριο έγινε μείωση μισθού και στη συνέχεια απόλυση για τον ίδιο λόγο.

- Στα «Ηνωμένα Βουστάσια» επίσης απόλυση τη μέρα της απεργίας.

***

Στη γειτονική Βουλγαρία δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Ηδη καταγράφονται μισθοί μικρότεροι και από αυτούς της Κίνας. Το καταγράφει έρευνα της βουλγαρικής καθημερινής Εφημερίδας «24 Chassa» («24 Ωρες»). Σύμφωνα με την έρευνα, η ελάχιστη μηνιαία αμοιβή στη Βουλγαρία, η οποία αυξήθηκε πρόσφατα σε 310 λεβ, ισοδυναμεί με 206,24 δολάρια ΗΠΑ. Η ελάχιστη μηνιαία αμοιβή στην Κίνα είναι 264 δολάρια και ισοδυναμεί με 397 λεβ. Η ελάχιστη μηνιαία αμοιβή της Βουλγαρίας είναι χαμηλότερη ακόμη και από αυτή στην Ινδονησία (228 δολάρια), Ταϊλάνδη (240 δολάρια), Μαλαισία (297 δολάρια) και Φιλιππίνες (329 δολάρια), ενώ οι τιμές στη Βουλγαρία είναι σημαντικά υψηλότερες απ' ό,τι σε όλες αυτές τις προαναφερόμενες χώρες (πηγή: 902.gr)

***

Για τέλος αφήσαμε το καλύτερο:

Αυτές τις μέρες γίνεται ντόρος με τις περίφημες πεντάμηνες συμβάσεις για την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας. Πρόκειται για συμβάσεις με προνόμιο:

Τα νέα παιδιά θα δουλέψουν πέντε μήνες αλλά θα πληρωθούν μετά το πεντάμηνο. Ποιος τη χάρη τους δηλαδή, θα πάρουν μαζεμένα δύο χιλιάρικα, για να ανοίξουν περίπτερο...

***

Βέβαια, υπάρχουν κι άλλες ειδήσεις για όποιον θέλει να το πάρει ανάποδα, απ' αυτές που δεν παίζουν στον αστικό Τύπο:

- Μια εργαζόμενη σε σύσκεψη των σωματείων επισιτισμού δηλώνει «το ΠΑΜΕ, σας το λέω καθαρά ήταν ασπίδα στο φόβο μας. Εκεί άρχισαν να ανοίγουν οι ορίζοντές μας (...) ευχαριστώ που μου δώσατε τα ψήγματα αυτής της αφύπνισης».

- Μια άνεργη περιγράφει στη λαϊκή επιτροπή τι σημαίνει να ζεις με το κερί στον 21ο αιώνα κι ύστερα καταλήγει: Μάθαμε ότι μόνος του κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

 

“Ριζοσπάστης”

Κρίσιμο ποιος κάνει ταμείο

 

Αν σωστά μεταφράζουμε τα πανηγύρια για την «ορθότητα» της εφαρμοζόμενης πολιτικής, που τώρα, όπως μας λένε, έχει και την υποστήριξη των ΗΠΑ, πρέπει να αναμένουμε μια νέα ένταση στο χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων. Μόλις προχτές, με τον αέρα που του δίνει αυτή η πολιτική, ένας ξενοδόχος απέλυσε την πρόεδρο του σωματείου. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία απόλυση, ορισμένες όμως έχουν το στίγμα της χρονικής στιγμής που γίνονται. Με τον αέρα στα πανιά τους οι καπιταλιστές δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο, αν δεν τους «κοπεί το χέρι από τον ώμο» (μεταφορικά, για να μην παρεξηγηθούμε, τέτοιες μέρες που λογίζεται ποινικό αδίκημα όποια αναφορά στο ιστορικό διά ταύτα της ταξικής πάλης), από ένα εργατικό κίνημα που επείγει να ανασυντάξει τις δυνάμεις του για να περάσει στην αντεπίθεση.

***

Ηδη, ο υπουργός Υγείας καταφεύγει στον «κοινωνικό αυτοματισμό», επικαλούμενος το καλό των ασθενών, που, δήθεν, βλάπτονται από τις κινητοποιήσεις γιατρών και νοσηλευτών. Κρατάει -έτσι νομίζει - στο απυρόβλητο μια πολιτική που έχει φτάσει να λογίζει θεραπεία το θάνατο, στον οποίο σπρώχνει καθημερινά αυτή η πολιτική όποιον αρρωστήσει και δεν έχει τα φράγκα να τα βγάλει πέρα. Αν έχει αντίρρηση ας ρωτήσει να μάθει -αν δεν ξέρει- τι σημαίνει νεφροπαθής τη σήμερον ημέρα, τι σημαίνει άνθρωπος που έχει ανάγκη την πρόνοια.

Οι άρρωστοι δεν ταλαιπωρούνται από μια απεργία στη χάση και στη φέξη, αλλά από την καθημερινή κατάσταση στα νοσοκομεία, που ολοταχώς γίνεται χειρότερη από την επέλαση των εμπόρων που μπάζει στο χώρο της Υγείας και η σημερινή κυβέρνηση.

Η απάντηση πρέπει να δοθεί με όρους κοινωνίας (δηλαδή οι άρρωστοι, οι συγγενείς τους, οι νοσηλευτές, οι γιατροί, οι άνθρωποι του μόχθου, κι όσοι δεν έχουν άμεσα ανάγκη) που επιβάλλεται να υπερασπίσει και να προωθήσει σε υψηλότερα επίπεδα όσα έχουν κατακτηθεί ως δημόσια υγεία με απόλυτο αίτημα το δωρεάν για όλους χωρίς καμία προϋπόθεση.

***

Αν, όντως, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση έχουν στο μυαλό τους μια προεκλογική περίοδο - έστω παρατεταμένη μιας και δεν έχουν καταλήξει ακόμα το πότε - τότε είναι σίγουρο ότι πρέπει να περιμένουμε δηλώσεις του στιλ «και παιδιά θα σας κάνουμε».

Ηδη, ο ανταγωνισμός ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτό το επίπεδο κινείται:

Υπερλούξ νοσοκομεία, one stop εφορίες, δουλειές με το τσουβάλι, υπόσχεται η ΝΔ σε μια πλήρη αντιστροφή των αποτελεσμάτων της πολιτικής της.

«Θα»: Επαναπροσλάβουμε όλους τους απολυμένους, επαναλειτουργήσουμε τα εργοστάσια, φοροελαφρύνουμε τους πάντες, απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ με πλήρη γνώση ότι τα αποτελέσματα της καπιταλιστικής κρίσης δεν αναστρέφονται με πολιτικές αποφάσεις, εκτός και αν γίνει επανάσταση, οπότε μιλάμε και για άλλη οικονομική βάση, όπου οι καπιταλιστές δεν κάνουν κουμάντο. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν υπάρχει στο όνειρο ούτε του πλέον «αριστερούλη» της συνάφειας ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο το κλάμα, αλλά τότε το πουλί έχει ήδη πετάξει.

***

Το καρότο αναδεικνύεται σε πρώτο εργαλείο πολιτικής, για να καλύπτει το μαστίγιο που αναγκαστικά χτυπά καθημερινά.

Η κυβέρνηση καταφεύγει σε μια κλασική αμερικανιά, στο παιχνίδι με τους φόρους. Μειώνει κατά μερικές δεκάρες το φόρο στο σουβλάκι όπου ήδη ο φόρος έχει ενσωματωθεί στην τιμή, γιατί αλλιώς πώς θα τα βγάλουν πέρα οι μικρομαγαζάτορες με την αναδουλειά, και φορτώνει κατά χιλιάδες ευρώ τη φορολογία στο εισόδημα με απειλές για κατασχέσεις του σπιτιού. Λέμε «αμερικανιά», γιατί εκεί έχει γίνει επάγγελμα η πολιτική αντιπαράθεση αποκλειστικά γύρω από το περίφημο «tax» (το φόρο) κι ας καίγεται γύρω ο τόπος. Μόνο που εδώ ακόμα οι άνθρωποι δεν έχουν γίνει ολωσδιόλου αμερικανάκια και ελπίζουμε να μη γίνουν...

***

Δε γνωρίζουμε αν πράγματι οι κροκόδειλοι κλαίνε ψεύτικα, αλλά σίγουρα οι αρθρογράφοι στον αστικό Τύπο έχουν ξεπεράσει τους κροκόδειλους. Το κλάμα για τις φοροεπιβαρύνσεις πάει σύννεφο. Από αυτούς ακριβώς που έχουν γράψει χιλιόμετρα άρθρων για να πείσουν την εργατική τάξη ότι ευθύνεται για το χρέος και άρα πρέπει να πληρώσει την αποπληρωμή του με αύξηση των φόρων που έχουν παρουσιαστεί ως ιστορική αναγκαιότητα.

***

Στο μεταξύ, οι περίφημες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας έχουν γίνει βραχνάς στα νοικοκυριά, που καλούνται να πληρώσουν πολύ ακριβά γερμανικά και αμερικανικά μονοπώλια που προωθούν τη σχετική τεχνολογία, αλλά και τους επιχειρηματικούς ομίλους στην Ελλάδα, που κερδίζουν πουλώντας, ελέω κράτους, ακριβότερα στη ΔΕΗ το «ανανεώσιμο» ρεύμα και αυτό πάνε να βγάλουν με τις αυξήσεις. Το χαράτσι για τις ανανεώσιμες αυξάνεται από τα 9,5 ευρώ στα 20,8 ανά μεγαβατώρα κι αυτό σημαίνει 118% αύξηση, όταν τρία χρόνια πριν που και πάλι ακριβά ήταν, η τιμή ήταν 3 ευρώ ανά μεγαβατώρα.

Αλίμονο σ' όποιον πίστεψε ότι η προστασία της φύσης είναι υπόθεση των μονοπωλίων. Λυμένο από την εποχή του Ενγκελς στο αντίστροφο...

 

“Ριζοσπάστης”

Αγριεύει το πράγμα

 

«Ανησυχεί» την αστική τάξη η εικόνα που παρουσιάζει η Βουλή. Ενώ η δημοκρατία, ως γνωστόν, ρέει από τα μπατζάκια στους τόπους δουλειάς.

Μια νέα εργάτρια απολύθηκε χτες για δεύτερη φορά με την ίδια αιτιολογία: έκανε απεργία. Δούλευε 4ωρο με 298 ευρώ το μήνα και με το αφεντικό της να της λέει ότι της έκανε και χάρη γιατί της έδινε 10 ευρώ το μήνα παραπάνω από τη σύμβαση του Βρούτση. Παλικαράκι, βέβαια, η ίδια, θα συνεχίσει να απεργεί για το δίκιο το δικό της και της τάξης της, αλλά μη μας μιλάνε και για «σοκ» αυτοί που ενώ έχουν μετατρέψει τους τόπους δουλειάς σε κρεματόρια νοιάζονται δήθεν για την εικόνα της δημοκρατίας...

Γιατί, αλήθεια, είναι «σοκ» η πρόταση των καπιταλιστών του εμπορίου να τους δοθούν τζάμπα νέοι εργάτες για τις Κυριακές; Εχουν απόλυτη γνώση ότι δικό τους είναι το κράτος, δική τους η εξουσία και ζητάνε - επιτέλους! - να εφαρμοστεί ο νόμος! Ο νόμος τους! Αυτός που ήδη τους επιτρέπει να έχουν τζάμπα εργάτες. Και ο επόμενος νόμος που συζητιέται την Τρίτη στη Βουλή και ο οποίος θα τους επιτρέπει να ανοίγουν Κυριακές. Αν πρέπει να υπάρχει ένα σοκ, αυτό αφορά στη συνείδηση όποιου διατηρεί αυταπάτες περί λειτουργίας της δημοκρατίας και αταξικού κράτους που υπερίπταται μιας ταξικής αντιπαράθεσης η οποία παίρνει όλο και πιο άγριες διαστάσεις.

***

Οπως το πάνε το πράμα σε λίγο θα διαγραφεί και από τα λεξικά η λέξη «απόλυση».

Θα «φύγουν», λέει, 14.000 εργαζόμενοι από τις τράπεζες. Θα φύγουν; Ταξίδι θα πάνε; Θα αναχωρήσουν από τη χώρα; Θα φύγουν, πάντως, δε θα απολυθούν... Κι έτσι ο επόμενος Βρούτσης θα γράφει στις στατιστικές του για το ισοζύγιο «προσλήψεων και αποχωρήσεων».

***

Στο μεταξύ κόσμος πάει κι έρχεται. Εφυγε ο Σόιμπλε, έρχεται ο Αμερικανός υπουργός οικονομικών, πάει στις ΗΠΑ ο Σαμαράς και όπως εξηγεί ο κύριος που είχε υποδεχτεί και τον Τσίπρα στις ΗΠΑ, όλα αυτά είναι για το καλό της Ελλάδας. Δηλαδή για τον «πλούτο που διαθέτει η Ελλάδα» όπως επί λέξει σημειώνει.

Το ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση είναι πως όλα αυτά κινούνται γύρω από μια ατζέντα: Ενέργεια, Κύπρος, γεωπολιτική θέση. Βάλτε παρονομαστή την καπιταλιστική κρίση που δε δείχνει σημάδια ανάκαμψης και προσπαθήστε να βάλετε στη συνάρτηση ένα λαό που πρέπει να παλέψει για τα πιο απλά, αλλά τρακάρει στον τοίχο που ορθώνουν ηγεσίες οι οποίες παίζουν στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι και αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους σαν πιόνια που τα διατάσσεις στο πεδίο για να διαμορφώσεις αυτούς ή τους άλλους συσχετισμούς.

***

Δε θα χαρακτηρίσουμε επικίνδυνες τις εξελίξεις. Αυτονόητες είναι. Σημειώνουμε μόνο την εξαιρετικά δυσχερή θέση ενός ανθρώπου που περιμένει να μάθει τι του φυλάει η επόμενη μέρα βλέποντας τηλεόραση ή έστω διαβάζοντας μια απο τις «μετατηλεοπτικές» εφημερίδες. Ανάλυση μηδέν, συσχετισμός μηδέν, απόκρυψη απόλυτη. Ωστε όλα να μοιάζουν μονόδρομος. Ωστε ο άνθρωπος να ψάχνει τρόπο να κρυφτεί μη τον βρει καμιά αδέσποτη.

Κι όμως, τώρα είναι η ώρα για τη μέγιστη ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα κι εδώ είναι ξεχωριστός ο ρόλος που καλείται να παίξει ο εργατικός Τύπος.

Από το πιο μικρό (που δεν είναι μικρό, π.χ. όταν σου κόβουν το ρεύμα δεν είναι καθόλου μικρό θέμα) ως τα μεγάλα που συνήθως τα αφήνουμε για τους επαϊοντες (π.χ. τα ενεργειακά).

Ολα είναι θέματα που αφορούν άμεσα τη λαϊκή πάλη. Που για να αναπτυχθεί απαιτεί άλλους όρους, άλλες κουβέντες.

Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: π.χ. όταν την ημέρα της πανελλαδικής απεργίας οι δημοτικοί αστυνομικοί της Αθήνας πάνε στο Δημαρχείο και χτυπάνε κάρτα, δηλαδή δηλώνουν ότι δουλεύουν εκείνη τη μέρα και στη συνέχεια κάνουν μια βόλτα στην Αθήνα... Ε, αυτό δεν είναι εργατικό κίνημα. Οτι τους χρησιμοποιεί ο Μπαλασόπουλος σαν κίνημα και τους παρουσιάζει μάλιστα σαν στρατό του «Συντονιστικού Μετώπου» που έχει στήσει μαζί με άλλους εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, είναι επίσης ένα θέμα που πρέπει να λυθεί.

Επιβάλλεται να λέμε και να γράφουμε ακόμα πιο καθαρά τα πράγματα με το όνομά τους.

Η κατάσταση αγριεύει, πέρα από τα όρια του επικίνδυνου για τα λαϊκά σπίτια. Μια βόλτα στη γειτονιά δείχνει πως πλέον κόβεται το κοινόχρηστο ρεύμα στη μία μετά την άλλη τις πολυκατοικίες. Πέρσι δεν μπορούσαν να πληρώσουν το πετρέλαιο, τώρα τίποτα από τα κοινόχρηστα.

Δεν αρκεί πια το «χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς», χρειάζεται δουλειά πολλή. Η επανάπαυση ότι μπαίνει μπροστά το ΠΑΜΕ, είναι μπροστά οι κομμουνιστές, δε φτάνει. Θέλει κι άλλη δουλειά για πραγματική ταξική ανάταση. Θέλει όλη την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

 

“Ριζοσπάστης”

Επείγει η ανασύνταξη

 

Την ώρα που ο υπουργός Εργασίας διαπιστώνει ανακοπή της ανεργίας και υπογραφή πλήθους συμβάσεων πλήρους απασχόλησης, ομοϊδεάτες του αναλυτές διαπιστώνουν ότι η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Προπαγάνδα κάνει και ο υπουργός και οι αναλυτές. «Αλήθεια» λένε όλοι. Ο καθένας χρησιμοποιεί εκείνα τα στοιχεία που τον βολεύουν για το προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Ο υπουργός θέλει να πείσει ότι οι θυσίες φέρνουν αποτέλεσμα και οι αναλυτές να πιέσουν για νέες θυσίες. Ολοι μαζί δουλεύουν για το σεντούκι των καπιταλιστών.

Καθώς, μέτρο πάντων είναι η πράξη, ό,τι ζούμε γύρω μας είναι το μέτρο για την κατάσταση της εργατικής τάξης, ό,τι κι αν αναφέρουν οι στατιστικές της σκοπιμότητας.

***

Στην πλέον, ίσως, μακρόχρονη καπιταλιστική κρίση, όχι μόνο δεν εμφανίζονται σοβαρά σημάδια ανάκαμψης, αλλά και τα όποια τέτοια ψήγματα εμφανίζονται, κρίνονται από τους κατεξοχήν ενδιαφερόμενους, τους καπιταλιστές, ανεπαρκή για να τροφοδοτήσουν μια κάποια αισιοδοξία.

Για να μπουν, όμως, τα πράγματα στη θέση τους πρέπει να 'ναι καθαρό ότι και τώρα μέσα στην κρίση οι καπιταλιστές κερδίζουν. Από τα δισεκατομμύρια των εργατών που δουλεύουν καθημερινά για το μονοπωλιακό κεφάλαιο αποσπώνται τεράστια ποσά υπεραξίας, δηλαδή απλήρωτης εργασίας. Το πρόβλημα όμως παραμένει. Κι αυτό είναι το περίφημο ποσοστό κέρδους που νομοτελειακά μέσα από την υπερπαραγωγή και την όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ κεφαλαιοκρατών πέφτει, προκαλώντας έτσι ένα μποτιλιάρισμα (υπερσυσσώρευση) κεφαλαίων τα οποία δεν μπορούν να βρουν διέξοδο να επενδυθούν για να συμβάλουν σε έναν νέο κύκλο κερδοφορίας κι έτσι το φίδι είναι υποχρεωμένο να τρώει την ουρά του.

Παρά τα διάφορα ονόματα που της έδωσαν, η καπιταλιστική κρίση νέτη σκέτη προβάλλει σε όλο της το μεγαλείο απειλητική και για τους ίδιους τους καπιταλιστές.

Το γεγονός, όμως, ότι είναι υποχρεωμένοι ορισμένοι εξ αυτών να καταστραφούν δε σημαίνει ότι αμβλύνεται συνολικά η επιθετικότητα του κεφαλαίου. Το αντίθετο: Αυξάνεται η πίεση για την ακόμα μεγαλύτερη μείωση της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης. Σ' αυτό το ράλι καθένας χρησιμοποιεί τα όπλα του.

Κλασικό όπλο για την άρχουσα τάξη της χώρας μας τα διάφορα «εθνικά σύμφωνα».

Το σημερινό τυρί στη φάκα προβάλλει ήδη ως «εθνικό σύμφωνο για την απασχόληση».

Για την αποδοχή του προηγείται μια ξερή παράθεση στοιχείων για την ανεργία, παράθεση που τρομοκρατεί και παραλύει.

Τότε εμφανίζεται το «εθνικό σύμφωνο για την απασχόληση» που στην απλή μετάφρασή του σημαίνει ακόμα πιο λάστιχο εργάτες, ακόμα πιο φτηνούς εργάτες.

***

Πόσο πιο λάστιχο; Τόσο όσο να εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο ο όρος «ημερήσιος σταθερός χρόνος εργασίας».

Πόσο πιο φτηνοί; Τόσο όσο να σέρνονται από μέρα σε νύχτα κι από νύχτα σε μέρα στα σύγχρονα κάτεργα που ονομάζονται «θέσεις απασχόλησης»: 10.000 ξενοδοχοϋπάλληλοι σ' όλη τη χώρα έχουν προσφερθεί από την κυβέρνηση στους ξενοδόχους που δεν πληρώνουν δεκάρα γι' αυτούς τους 10.000 μισθούς, για να στηριχτεί το «θαύμα του τουρισμού». 500 λιγότεροι από πέρσι ξενοδοχοϋπάλληλοι στην Κέρκυρα εξυπηρετούν κάμποσες χιλιάδες περισσότερους από πέρσι τουρίστες.

Ενα εκατομμύριο νοικοκυριά, αυτοαπασχολούμενοι, μικροεπαγγελματίες δεν μπορούν καν να πληρώσουν το ρεύμα. Και από μία μόνο εφορία στα ανατολικά του κέντρου της Αθήνας έχουν έτοιμα προς αποστολή 34.000 κατασχετήρια σπιτιών για χρέη προς την εφορία.

Διά ταύτα; Η κυβέρνηση πατώντας πάνω στο χαλί που της κρατάνε στρωμένο οι εργατοπατέρες, παλιοί και νέοι εργοδοτικοί και κυβερνητικοί συνδικαλιστές δρέπει προς το παρόν δάφνες γιατί πέρασε το πολυνομοσχέδιο από τη Βουλή, και ήδη σπεύδει να περάσει την επόμενη Τρίτη και την κατάργηση της Κυριακής αργίας.

Για το εργατικό κίνημα δεν υπάρχει χρόνος ανάπαυλας. Επείγει η ανασύνταξη.

 

“Ριζοσπάστης”

Στην ανατροπή των συσχετισμών η λύση

 

Η περιγραφή του μηχανισμού με τον οποίο θα καθορίζεται ο κατώτερος μισθός περιλαμβάνει και την αποκάλυψή του: Ενας μηχανισμός μέσα από τον οποίο με κριτήριο τα καπιταλιστικά κέρδη θα αποφασίζεται κάθε φορά ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η αξιολόγηση του ισχύοντος μισθού θα γίνεται με κριτήριο τη συμβολή του στην ανάπτυξη της κερδοφορίας. Και η προσαρμογή του στις «επίκαιρες οικονομικές συνθήκες» σημαίνει επίσης ότι με κριτήριο όσα αναφέρουν ως δυσκολίες οι καπιταλιστές θα αποφασίζεται η καθήλωση του μισθού ή έστω μια συμβολική αύξηση. Για Συλλογική Σύμβαση ούτε λέξη.

Αν τα πράγματα αφεθούν να εξελιχθούν έτσι, θα πρόκειται για επιστροφή σε εποχές όπου ο εργάτης ήταν απόλυτα μόνος απέναντι στο αφεντικό. Με πρόσθετο επιβαρυντικό στοιχείο σήμερα ότι θα έχει απο πάνω του και βαρύ το κράτος του νόμου.

Πέρα από τα ζητήματα που εγείρει η υπόθεση ως προς το μύθο των «ελεύθερων διαπραγματεύσεων» και τα όρια της «δημοκρατίας» όταν την εξουσία την έχουν οι καπιταλιστές, αυτό που αναδεικνύεται σαν στοιχείο που μπορεί να κρίνει την εξέλιξη είναι οι συσχετισμοί.

***

Οι καπιταλιστές και η κυβέρνηση πατάνε στο σημερινό συσχετισμό και θέλουν τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τα σχεδιάζουν.

Η ανατροπή του συσχετισμού, που σημαίνει καλύτερη οργάνωση των εργατών μέσα στους χώρους δουλειάς, είναι το στοιχείο που μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή των σχεδιασμών του κεφαλαίου.

Ανατροπή των συσχετισμών, όμως, σημαίνει ανάληψη και της ατομικής ευθύνης που αντιστοιχεί σε κάθε εργάτη. Σημαίνει επιλογή με ταξικά κριτήρια. Σημαίνει οργάνωση που δε θα έχει καμία σχέση ούτε με τον καπιταλιστή ούτε με την κυβέρνηση.

***

Επιμένουν ορισμένοι να μιλάνε για αποτυχημένο μνημόνιο. Ο αριθμός των λιμοκτονούντων στην Ιταλία που αντιστοιχεί περίπου στον ελληνικό πληθυσμό μαρτυρά πως το πρόβλημα δεν είναι η συνταγή. Η συνταγή είναι επιτυχημένη γιατί με μνημόνιο είτε χωρίς μνημόνιο δημιουργεί προϋποθέσεις ανάκαμψης για τα κέρδη. Η συνταγή κουρελιάζει τα περί ζήτησης, αντίθετα δείχνει ότι το κλειδί βρίσκεται στην κλοπή της υπεραξίας. Αποδεικνύει ότι δεν είναι η διαχείριση το κλειδί αλλά η συνεπής εφαρμογή μιας ταξικής πολιτικής.

Αρα όποιος θέλει διαφορετική συνταγή πρέπει να βρει τρόπο να καταργήσει την αιτία που οδηγεί στην εκμετάλλευση, αντί να δίνει ασπιρίνες διαχείρισης της φτώχειας.

Η κατάργηση, βέβαια, της αιτίας, σημαίνει αναγνώριση του αντίπαλου και σκληρούς αγώνες. Σημαίνει οργάνωση στους χώρους δουλειάς, ανάπτυξη της λαϊκής πάλης παντού. Σημαίνει αδιάλλακτη υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων παντού και στο δρόμο.

Οι ηθικολογίες περί του ανάρμοστου της παρουσίας βουλευτών στις διαδηλώσεις είναι επί της ουσίας κάλεσμα σε συναίνεση. Πατάει στη στρατηγική σύμπλευση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στα κρίσιμα και γι' αυτό ζητάει να υπάρχει «συνεννόηση».

Δεν αφορά ασφαλώς τους βουλευτές του ΚΚΕ, καθώς αυτοί μετέχουν σε όλα τα επίπεδα εξέλιξης της ταξικής αντιπαράθεσης και γνωρίζουν πως αλλαγή προς το συμφέρον των εργατών δε θα προκύψει από την αστική Βουλή, αλλά από την ένταση των ταξικών αγώνων.

***

Ασχετο: Παλιά άλλους έλεγαν χαφιέδες. Τώρα ο χαφιές είναι ο ταχυδρόμος. Οχι, όμως, όποιος κι όποιος, αλλά ο ταχυδρόμος της «Google».

Oτι στην προηγούμενη «Αραβική άνοιξη» η «Google» ήταν εκεί με έναν διευθυντή της να συντονίζει την «εξέγερση» είναι γνωστό. Τώρα γίνεται γνωστό και ότι ο μηχανισμός με τον οποίο η «Google» συσχετίζει κάθε προσωπικό e-mail με τις επαφές του κάθε χρήστη, είναι ίδιος με το μηχανισμό που χρησιμοποιεί για τον ίδιο λόγο η Αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας, η NSA.

Μικρός που είναι ο κόσμος, όσος μια αθώα «υπηρεσία ταχυδρομείου»...

 

“Ριζοσπάστης”

Να εντείνουμε την ανησυχία τους

 

 

Υπάρχει μια ανησυχία στο πολιτικό σύστημα και ειδικά σε κείνο το τμήμα που κατά διαστήματα αναλαμβάνει να εκτονώνει τη λαϊκή οργή πείθοντας ότι το σύστημα λειτουργεί, η δημοκρατία είναι κραταιά.

Τόσες απόχες έχουν στηθεί για να εγκλωβιστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια εντός των τειχών, αλλά και πάλι κάτι τους ξεφεύγει. Ενας αρθρογράφος στο «Εθνος» διαπίστωνε χτες με αγωνία ότι «μια χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνάται επί πολύ με ελάχιστη κοινωνική συναίνεση στην ασκούμενη πολιτική. Είμαστε πλέον βέβαιοι ότι θα ζήσουμε μεγάλες αναστατώσεις, μεγάλα γεγονότα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη».

***

Δε συμμεριζόμαστε την αγωνία του, τη μετράμε όμως καθώς εκφράζει την ανησυχία εκείνων των τμημάτων της αστικής τάξης που ελπίζουν πολλά από την επικράτηση του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου», δηλαδή την πολιτική κυριαρχία εκείνων των δυνάμεων που θα μπορούν να πείσουν την εργατική τάξη ότι δε χρειάζεται να πετάξει από το σβέρκο της τους εκμεταλλευτές, αρκεί να έχει μια κυβέρνηση που θα θεσπίσει κανόνες δημοκρατικής εκμετάλλευσης.

Εχουν, όμως, δίκιο να ανησυχούν. Βράζει ο κόσμος. Και δεν ξέρουν πώς θα ξεσπάσει. Ετσι, πότε ανοιχτά, πότε από το πλάι κουνάνε πάλι τον μπαμπούλα της φασιστικής εκτροπής για να καλέσουν σε δημοκρατικό μέτωπο.

Δίκιο έχει κι ο κόσμος που βράζει. Αλλά και ευθύνη. Οι τραπεζοϋπάλληλοι για παράδειγμα είναι απόλυτα απόντες από κάθε εργατική κινητοποίηση χρόνια και χρόνια. Μεγάλο μέρος τους έχει καταπιεί το παραμύθι του προνομιούχου. Ωσπου έρχεται η ώρα να βρεθούν μερικές χιλιάδες απ' αυτούς στο δρόμο. Στο μεταξύ οι εργατοπατέρες του κλάδου έχουν μετακομίσει σε υπουργικά έδρανα ή βρίσκονται στην αναμονή προς τα κει.

Από δίπλα ο πόλεμος μαίνεται. Πραγματικός πόλεμος κι ας μη γίνεται πάντα με τα κανόνια. Η απόφαση της Ρωσίας να πετάξει εκτός αγοράς την ελληνική ιχθυοκαλλιέργεια τυπικά πατά σε κτηνιατρικού τύπου παραβάσεις, ουσιαστικά αντανακλά πόλεμο επιχειρηματικών ομίλων ανάμεσα στους οποίους και «ελληνικοί».

***

Τι να κρατήσουμε από την «ανησυχία», τα «προνόμια» και τον «πόλεμο»;

Οτι ο τόπος παράγει και του πουλιού το γάλα. Αυτό όμως δεν τρέφει τους παραγωγούς του πλούτου. Γίνεται κέρδος στο σεντούκι του καπιταλιστή - αντικείμενο ανταγωνισμού (πόλεμος). Η λύση της αντίφασης προϋποθέτει λύση της αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας. Κάποιος πρέπει να φύγει από τη μέση κι αυτοί δεν μπορεί να είναι οι εργάτες. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με όρους αστικής δημοκρατίας. Στα πλαίσιά της μπορείς να παλέψεις για την ποιότητα του βαμβακιού που θα σε σφάξουν (αυτό είναι το προνόμιο). Μέχρι εκεί όμως. Η συνείδηση που διαμορφώνεται από τη γνώση αυτού του αδιεξόδου οδηγεί μάζες εργατών σε ανατρεπτικούς δρόμους. Με τη συμβολή των κομμουνιστών αυτοί οι δρόμοι γίνονται συγκεκριμένοι: Αφαίρεση της ιδιοκτησίας των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής από τους καπιταλιστές, ανατροπή της εξουσίας τους, εγκατάσταση εργατικής - λαϊκής εξουσίας (νάτη η ανησυχία).

Αυτό θέλουν να προλάβουν οι ανησυχούντες. Γι' αυτό μαλώνουν τους εργατοπατέρες που δεν τα καταφέρνουν στην ποδηγέτηση της εργατικής τάξης, γι' αυτό και το κλάμα που «δε δυναμώνει η αριστερά» του συμβιβασμού και της υποταγής (γι' αυτήν νοιάζονται κι ας μιλάνε για «ριζοσπαστική και κομμουνιστική»).

Ποιο είναι το εμπόδιο που δεν ομολογούν; Οτι το σύστημα σάπισε, δε σηκώνει μερεμέτια, ο κόσμος το καταλαβαίνει κι ας μην έχει πάει ακόμα τη σκέψη του στη λύση.

 

“Ριζοσπάστης”

Στο μεταίχμιο

 

 

Καταπληκτικό!

Ολοι όσοι πρωταγωνίστησαν για να επιβληθούν τα μέτρα που τσακίζουν την εργατική τάξη, ανακαλύπτουν τώρα, αφού έχουν ήδη επιβληθεί αρκετά από τα μέτρα, ότι είναι λάθος η συνταγή.

Δεν το κάνουν από υποκρισία. Παίρνουν, απλά, θέση, στον ανταγωνισμό μεταξύ ιμπεριαλιστών επιλέγοντας την αμερικάνικη συνταγή διαχείρισης για έξοδο απο την κρίση. Που όμως έχει έναν κοινό παρονομαστή με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή λύση: Το τσάκισμα της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης για την οποία όλοι τους συνεχίζουν να επιχειρηματολογούν ότι είναι το μεγάλο εμπόδιο για την ανάκαμψη.

***

Η απόλυτη ευχή: «να 'χεις την υγεία σου»!

Με τα μέτρα που παίρνονται όποιος δεν έχει γεμάτη τσέπη θα βλέπει γιατρό με το κιάλι. Αυτός που θα καθορίζει το είδος της γιατριάς δε θα 'ναι ο γιατρός αλλά ένας - προϊστάμενος του γιατρού - λογιστής...

***

Στην πλάτη των εργατών το ταμπούρλο του αποπροσανατολισμού συνεχίζεται με παράθεση στοιχείων που περιγράφουν μεν την τραγωδία, για να προτείνουν, όμως, μιαν άλλη διαχείριση. Το πράγμα γίνεται προκλητικότερο όταν γνωρίζεις ότι ο αρθρογράφος έχει χρηματίσει σύμβουλος και του Σημίτη.

***

Μαγικές εικόνες στις πρώτες σελίδες του αστικού Τύπου, όπως αυτοί οι 450.000 που θα βγουν στη σύνταξη από τα 50. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.

Μαγική εικόνα και το πολυνομοσχέδιο. Ο αστικός Τύπος δείχνει ορισμένα μόνο απο τα άρθρα του, αυτά που μιλάνε για την «κινητικότητα» στο Δημόσιο και θάβει το γεγονός ότι το νομοσχέδιο αφορά κύρια τον ιδιωτικό τομέα, με την άγρια φορολογία και την κατάργηση των συμβάσεων, δραστικές περικοπές στην Υγεία. Αφορά κλειστά σχολεία και μαθητές στο δρόμο...

Η μούγκα στα πρωτοσέλιδα δεν είναι από λειψή επαγγελματικότητα των δημοσιογράφων. Είναι συνειδητή επιλογή για να περάσει αμαχητί το νομοσχέδιο. Γιατί τα περιεχόμενά του είναι αποκαλυπτικά για τους σκληρούς αγώνες που απαιτούνται. Κι όλοι αυτοί τρέμουν στην ιδέα ότι οι νόμοι τους θα καταργηθούν στην πράξη από μια εργατική τάξη με συνείδηση του ρόλου της. Που δε θα περιμένει σωτήρες και θα ξέρει πως με τα χέρια της θα σηκωθεί.

***

«Ο μισθός είναι 456 ευρώ καθαρά και θα υπογράψετε ατομική σύμβαση»...

Η ατομική σύμβαση με τα 19 ευρώ μεροκάματο υπογράφηκε χτες σε μεγάλη βιομηχανία του Λεκανοπεδίου και δεν είναι η μόνη. Είναι μια σύμβαση πρότυπο από αυτές που οι βιομήχανοι προωθούν με ταχύτατους μισθούς ώστε μέχρι το τέλος του 2016 να μην έχει μείνει ίχνος συλλογικής σύμβασης. Είναι η σύμβαση που εξηγεί γιατί ο υπουργός Εργασίας βεβαιώνει ότι τα 586 ευρώ θα μείνουν ως το τέλος του 2016, οπότε το 2017 θα ισχύσει το νέο σύστημα καθορισμού κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση.

Η ρύθμιση για τον κατώτερο μισθό που περνά με το πολυνομοσχέδιο και για την οποία κάνουν μούγκα οι θεσμικοί κοινωνικοί εταίροι (από τη ΓΣΕΕ ως τις ομοσπονδίες που ελέγχουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η μετανοημένη ΠΑΣΚΕ) οδηγεί ακριβώς σ' αυτήν την κατάσταση: Δίνει χρόνο στους καπιταλιστές να σπάσουν μία προς μια όλες τις κλαδικές συμβάσεις, να διαλύσουν όλο το μηχανισμό που αφορά στο πώς καθορίζονται οι μισθοί. Δίνει χρόνο ώστε μέσα από μαζικές απολύσεις και ατομικές συμβάσεις να οδηγηθεί το σύνολο των εργαζομένων στον κατώτερο μισθό που τότε, το 2017, θα ορίζεται από την κυβέρνηση με κριτήριο το πώς ο καπιταλιστής θα εξασφαλίζει μέσα από το μηχανισμό του μισθού το μέγιστο ποσοστό κέρδους.

Γι' αυτό και μόνο το άρθρο του πολυνομοσχεδίου αξίζει να έρθουν τα πάνω κάτω.

Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει πράγματι να λιώσουν σόλες. Πρέπει να ενημερωθούν ένας προς έναν οι εργαζόμενοι. Πρέπει να παρθούν μέτρα για την οργάνωσή τους, τη συμμετοχή τους στα σωματεία, πρέπει να γίνουν συζητήσεις, συσκέψεις, συνελεύσεις μέσα στους χώρους δουλειάς, να αξιοποιηθεί κάθε τι που μπορεί να συμβάλει στην οργάνωση των εργατών ώστε οι ίδιοι να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο. Ως την ανατροπή του.

 

“Ριζοσπάστης”

Διάβαζε ανάποδα, κάνε το ίσιο

 

 

Με μία δήλωσή του και μόνο ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης κατόρθωσε να μεταστρέψει το αρνητικό σε βάρος της κυβέρνησης κλίμα.

Στο ρυθμό του τραγουδιού «δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια/σβήνω στο ουίσκι τα δικά σου τα σημάδια», ο υπουργός εξομολογήθηκε στο παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο ότι έχει χάσει τον ύπνο του για τις χιλιάδες απολύσεις που πρέπει να υπογράψει. Και έδειξε ότι η κυβέρνηση δεν είναι ανάλγητη. Μ' όλο το συναίσθημα που, κατά δήλωσή του, τον διακρίνει έκανε καθαρό ότι όλη του η σκέψη αξιοποιείται στην αναζήτηση του «ποιος πρέπει να χάσει τη δουλειά του».

Μετά από μια τέτοια δήλωση και οι πλέον άκαρδοι σπάραξαν, το κλίμα μεταστράφηκε υπέρ της κυβέρνησης, οι υπουργοί της οποίας αναδεικνύονται σε θύματα των εργατών που δε λένε να παραιτηθούν μόνοι τους και αναγκάζουν τους υπουργούς να τραβάνε της ψυχής τους τον τάραχο.

***

Αδικη είναι και η κριτική που γίνεται στον Βρούτση. Δεν έκανε τίποτα πρωτότυπο στο μαγείρεμα των στοιχείων για την ανεργία. Ολοι μα όλοι οι υπουργοί Εργασίας κάνουν ακριβώς το ίδιο. Οσο αυξάνεται η ανεργία τόσο αυτοί ανακοινώνουν αύξηση των ευκαιριών απασχόλησης.

Δεν είναι από κακία. Πράγματι, όσο αυξάνεται η ανεργία τόσο περισσότεροι είναι οι διαθέσιμοι που για ένα κομμάτι ψωμί πιάνουν δουλειά έστω και για μια ώρα τη βδομάδα κι αυτό καταγράφεται σαν αύξηση των ευκαιριών απασχόλησης. Δηλαδή, οι υπουργοί δε μαγειρεύουν τα στοιχεία. Πολιτική εφαρμόζουν. Αυτήν που μετατρέπει έναν εργαζόμενο με πλήρη δικαιώματα σε απασχολήσιμο. Οταν έρχεται η ώρα να μιλήσει η στατιστική, πράγματι και η ανεργία αυξάνεται και οι απασχολήσιμοι αυξάνονται.

***

Εξάλλου, δεν είναι μόνο οι Ελληνες υπουργοί που εφαρμόζουν αυτήν την πολιτική. Η είδηση από τη Ρουμανία μάς δείχνει το καρμπόν, με το οποίο εφαρμόζεται η ίδια πολιτική απ' άκρου σ' άκρου στην ΕΕ. Αυτό, βέβαια, δημιουργεί ένα πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ που έχει αναλάβει εργολαβικά να υπερασπίζει την ΕΕ από κάθε κακόβουλη κριτική, αλλά η ζημιά είναι μικρή. Εξάλλου, πληθαίνουν οι φωνές μέσα κι έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ που λένε πως δεν είναι προς θανάτου το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αντικαπιταλιστική γραμμή. Οτι το κύριο για να κυβερνήσει είναι να καθησυχάσει τα μικροαστικά στρώματα και να αξιοποιήσει τους τρομοκρατημένους ανέργους.

Το μήνυμα σαφές: Διατηρήστε την τάξη πραγμάτων. Οπως σ' αυτό το μικρο νησάκι, τη Δοκό, απέναντι από την Υδρα. Οπου η «παρωχημένη» αντίληψη περί προστασίας της κληρονομιάς δίνει τη θέση της στη σύγχρονη άποψη περί εμπορικής αξιοποίησης των πάντων. Αμφιβάλλει κανείς ότι και στη Δοκό θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας; Αυτό προβάλλεται ως κυρίαρχη αλήθεια.

Η αλήθεια, βέβαια, πολλές φορές δεν είναι αυτό που φαίνεται, αλλά ποιος νοιάζεται για την αλήθεια; Το διεθνές πρακτορείο διακινεί μια είδηση, αυτή είναι η αλήθεια που θα διαβάσουν την επομένη εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη. Λίγοι θα προσέξουν ότι μια διαδήλωση 2.500 ατόμων στο Ρίο ντε Τζανέιρο ισοδυναμεί με συνάντηση φίλων σε συνοικία επαρχιακής πόλης της χώρας μας. Ακόμα πιο λίγοι θα μπορέσουν να ψάξουν τις θέσεις με τις οποίες έγινε η όποια διαδήλωση. Κι έτσι δε θα διαπιστώσουν την ομοιότητα των δικών μας εργατοπατέρων με τους Βραζιλιάνους. Ψιλά γράμματα κι άντε να τα ψάχνεις μέσα στην κάψα, παραμονή μιας πανεργατικής απεργίας στη δική μας χώρα, όπου ήδη οι εργατοπατέρες έχουν ανοίξει πανιά για άλλες θάλασσες.

Το γεγονός ότι θα λιώσουν σόλες οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να οργανωθεί και να γίνει τελικά η γενική απεργία δε δίνει άλλοθι σε κανέναν άλλο.

 

“Ριζοσπάστης”