Μάθε την αλήθεια - Οι διεθνείς εξελίξεις μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

 

Η διαμόρφωση των μεταπολεμικών εξελίξεων, ο συσχετισμός δύναμης που προέκυψε με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν το αντικειμενικό έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε η ταξική πάλη, η σύγκρουση ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό τις επόμενες δεκαετίες. Η μελέτη των εξελίξεων αυτών και της κατάστασης που διαμορφώθηκε μπορεί να δώσει χρήσιμα συμπεράσματα στο σημερινό αγώνα για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης, για την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Με αφορμή, άλλωστε, τις εξελίξεις αυτής της περιόδου σήμερα επιχειρείται να συκοφαντηθεί ο σοσιαλισμός, η κοινωνία που κατάργησε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
 

Η Διάσκεψη της Γιάλτας (Φλεβάρης 1945)

Στις 6 και 9 Αυγούστου του 1945 οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν με δύο ατομικές βόμβες τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Ο απολογισμός τραγικός. 300.000 νεκροί και βαριά τραυματισμένοι και ακρωτηριασμένοι, δύο πόλεις στα ερείπια. Οι ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία έχουν καταγραφεί σαν ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών κατά της ανθρωπότητας.

Οδεύοντας προς τη λήξη του πολέμου, πραγματοποιήθηκε το Φλεβάρη του 1945 η διάσκεψη της Γιάλτας, στο πρώην Ανάκτορο Λιβάντια, στη Γιάλτα της Κριμαίας. Στη Διάσκεψη συμμετείχαν οι Ι. Β. Στάλιν, Πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτροπών του Λαού της ΕΣΣΔ, Φ. Ρούσβελτ, Πρόεδρος των ΗΠΑ, και ο Ου. Τσώρτσιλ, πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας. Η Διάσκεψη πραγματοποιήθηκε ενώ ο Κόκκινος Στρατός είχε πετύχει σημαντικές νίκες και προέλαυνε περίπου 100 χλμ. έξω από το Βερολίνο. Η Σοβιετική αντιπροσωπεία στη Γιάλτα, αξιοποιώντας τη θετική για την ΕΣΣΔ συγκυρία, προσπάθησε να αποτρέψει μία σειρά επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών.
Η Διάσκεψη αυτή έχει γίνει στοιχείο αστικής και οπορτουνιστικής προπαγάνδας για δεκαετίες. Ποιος δεν έχει ακούσει ότι η ΕΣΣΔ πήρε μέρος μαζί με την Αγγλία και τις ΗΠΑ στο “μοίρασμα του κόσμου” σε σφαίρες επιρροής; Κάτι τέτοιο βέβαια ουδέποτε έγινε. Αυτή η προπαγάνδα στόχο έχει την εξίσωση της ΕΣΣΔ με τα ιμπεριαλιστικά κράτη, να πλήξει το αυξημένο κύρος που κέρδισε η ίδια και τα κομμουνιστικά κόμματα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, να δικαιολογήσει το δόγμα του “Ψυχρού Πολέμου” και τις μεταπολεμικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο σοσιαλιστικό σύστημα. Να κατοχυρωθεί στη συνείδηση ότι το μέλλον το φτιάχνουν οι “ισχυροί”, ότι ο αγώνας των λαών είναι μάταιος.
Τα όσα ακολούθησαν τη Διάσκεψη της Γιάλτας αποδεικνύουν ότι το “μοίρασμα του κόσμου” με τη συμμετοχή της ΕΣΣΔ αποτελεί ένα μύθο. Ενδεικτικά:

• Μόλις ένα μήνα μετά τη Γιάλτα, ΗΠΑ και Μ. Βρετανία ήρθαν σε μυστικές διαπραγματεύσεις με τη ναζιστική Γερμανία, με αποτέλεσμα οι κύριες δυνάμεις της Βέρμαχτ να μεταφερθούν απ’ το Δυτικό στο Ανατολικό Μέτωπο.
• Έξι μήνες μετά τη Γιάλτα οι ΗΠΑ διέπραξαν το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας με τη ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Στόχος; Η τρομοκράτηση της ΕΣΣΔ και των λαών όλου του κόσμου. Αν όντως ήταν μοιρασμένος κόσμος και με συμμετοχή της ΕΣΣΔ, γιατί να προέβαιναν σε μία τέτοια ενέργεια οι ΗΠΑ;
• Στην τάχα "μοιρασμενη" Ελλάδα ο λαός μας συγκρούστηκε ένοπλα με την αστική εξουσία και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό την περίοδο 1946-1949. Στον τάχα μοιρασμένο κόσμο σε μια σειρά χώρες οι λαοί ανέτρεψαν το σύστημα της εκμετάλλευσης.
• Αυτά τα χαρακτηριστικά ιστορικά γεγονότα και άλλα (συνεργασία των καπιταλιστικών χωρών με ναζιστές αμέσως μετά τον πόλεμο, διώξεις των ΚΚ σε Γαλλία, Ιταλία κ.ά.) απορρίπτουν το προπαγανδιστικό επιχείρημα για “μοίρασμα του κόσμου”.

Πώς διαμορφώθηκε ο συσχετισμός δυνάμεων μεταπολεμικά;

Με το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη συγκροτήθηκε ο βασικός πυρήνας του σοσιαλιστικού συστήματος, τον οποίο αποτελούσαν οι χώρες που με την απελευθέρωσή τους από τον Άξονα με την καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού, αποσπάστηκαν από το καπιταλιστικό σύστημα (Αλβανία, Βουλγαρία, το ανατολικό τμήμα της Γερμανίας-ΓΛΔ, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Πολωνία, Ρουμανία και Γιουγκοσλαβία).
Τον Οκτώβρη του 1949 η Κίνα, ύστερα από πολύχρονο ένοπλο αγώνα του κινεζικού λαού εναντίον των μεγαλογαιοκτημόνων, της αστικής τάξης και των ξένων ιμπεριαλιστών με καθοδηγητή το ΚΚ Κίνας, ανακηρύχτηκε σε Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Δύο ακόμα χώρες προχώρησαν στο δρόμο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και η Λαοκρατική Δημοκρατία του Βορείου Βιετνάμ. Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, μετά τη νικηφόρα έκβαση του ένοπλου αντιδικτατορικού και εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στην Κούβα (1959), ακολουθήθηκε ο δρόμος την οικοδόμησης του σοσιαλισμού, με άμεση υλική βοήθεια της ΕΣΣΔ.
Η ΕΣΣΔ, που ο ρόλος της στη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών ήταν καθοριστικός, είχε και τις μεγαλύτερες απώλειες στον πόλεμο, ανθρώπινες και υλικές. Αυτές οι εκτεταμένες καταστροφές στην ΕΣΣΔ και στα κράτη της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης επέδρασαν σημαντικά στην όξυνση των προβλημάτων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Μετά τη λήξη του πολέμου, στην ΕΣΣΔ έπρεπε ουσιαστικά να χτιστούν από την αρχή πόλεις, εργοστάσια, ένα ολόκληρο τμήμα της χώρας που αποτέλεσε το βασικό θέατρο διεξαγωγής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι και έγινε. Η μεταπολεμική οικονομική ανόρθωση της ΕΣΣΔ ήταν ένας ακόμα άθλος της σοβιετικής εξουσίας.
Από την άλλη μεριά, οι ΗΠΑ κατοχύρωσαν την πρωτοκαθεδρία τους στον καπιταλιστικό κόσμο. Βασικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι στον πόλεμο υπέστησαν πολύ μικρές απώλειες, ενώ η πολεμική βιομηχανία τους γνώρισε σημαντική ανάπτυξη.
Η καπιταλιστική ανασυγκρότηση στη Δυτική Ευρώπη, που έγινε και με τη στήριξη των αμερικανικών κεφαλαίων, έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών οικονομιών, ιδιαίτερα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αλλά και της Ιαπωνίας.
Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος, με τις καταστροφές παραγωγικών δυνάμεων στις καπιταλιστικές οικονομίες, λειτούργησε όπως μια γιγάντια κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Δηλαδή αποκατέστησε τις ανισορροπίες της καπιταλιστικής οικονομίας που συγκλονιζόταν σχεδόν όλη τη δεκαετία του ’30 και “καθάρισε” το έδαφος για την αναζωογόνηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Παρά τη βελτίωση που είχε συντελεστεί υπέρ του σοσιαλισμού στον μεταπολεμικό συσχετισμό δυνάμεων με την απόσπαση σημαντικού τμήματος της υφηλίου από το καπιταλιστικό στρατόπεδο και το σπάσιμο της περικύκλωσης της ΕΣΣΔ, ο συσχετισμός δυνάμεων παρέμενε υπέρ του συστήματος.

Τον Απρίλιο του 1949 ιδρύεται το ΝΑΤΟ (North Atlantic Treaty Organization – Οργανισμός Βορειατλαντικού Συμφώνου) από τις εξής χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής: ΗΠΑ, Βέλγιο, Μεγάλη Βρετανία, Γαλία, Δανία, Ισλανδία, Ιταλία, Καναδάς, Λουξεμβούργο, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία. Η Ελλάδα γίνεται μέλος αυτού του ιμπεριαλιστικού οργανισμού το 1952, όπως και η Τουρκία, ενώ το 1955 προσχωρεί στο ΝΑΤΟ και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Σήμερα το ΝΑΤΟ αριθμεί 28 κράτη μέλη από όλον τον κόσμο (φωτογραφία από την ιδρυτική διάσκεψη του ΝΑΤΟ).

Μεταπολεμική σοβιετική αφίσα ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα

 

Τα εγκλήματα του καπιταλισμού συνεχίστηκαν

Το γεγονός ότι την περίοδο του πολέμου οι ΗΠΑ και η Βρετανία ήταν "σύμμαχοι" της ΕΣΣΔ, δεν αναιρεί ούτε τον κοινό τους στόχο για την ανατροπή του σοσιαλισμού, ούτε την επιθυμία τους να αρπάξουν περισσότερες αγορές, περισσότερα εδάφη.
Χαρακτηριστικό είναι ότι οι ΗΠΑ, τον Αύγουστο του 1945, προχώρησαν στη ρίψη δύο ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Διέπραξαν το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η ενέργεια αυτή δεν υπαγορευόταν από καμία πολεμική αναγκαιότητα και στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Έτσι οι ΗΠΑ “δήλωσαν” την πρωτοκαθεδρία τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Τι απέγιναν οι ναζί μετά τον πόλεμο;
Επίσης χαρακτηριστική είναι και η γρήγορη αναδιάταξη των συμμαχιών στο καπιταλιστικό στρατόπεδο, μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.Πολύ γρήγορα, ο πρότερος αντίπαλος, η Γερμανία, έγινε ο νέος σύμμαχος και αντίστροφα ο προηγούμενος “σύμμαχος”, η ΕΣΣΔ, έγινε ξανά αντίπαλος.
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε δύο παραδείγματα. Με τις ευλογίες των ΗΠΑ:
- επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του δυτικού τμήματος της Γερμανίας τέθηκε ο Ρέινχαρντ Γκέλεν, που ήταν Ναζί και είχε καταδικαστεί ως εγκληματίας πολέμου.
- ο Αδόλφος Χοΐσινγκερ, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Βέρμαχτ (σ.σ. του στρατού των Ναζί), διορίστηκε Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ενώ στη συνέχεια τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Μόνιμης Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ!
 

"Σιδηρούν παραπέτασμα" και δόγμα Τρούμαν

«Οι “τιμωρημένοι” Ναζί ή πως ξαναπετάνε τα ψάρια μέσα στο νερό». Σοβιετική αφίσα του 1947 που σατιρίζει την αξιοποίηση των πρώην στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος από τα ιμπεριαλιστικά κράτη.

Το ιμπεριαλιστικό σύστημα πήρε υπόψη τη νέα παγκόσμια κατάσταση, οργάνωσε και μεθόδευσε καλύτερα την επίθεσή του κατά του σοσιαλιστικού συστήματος. Κινήθηκε στη γραμμή του “ψυχρού πολέμου”, που επισημοποιήθηκε με την ομιλία του Βρετανού πρωθυπουργού Ου. Τσώρτσιλ στις 5 Μαρτίου 1946, στις ΗΠΑ, όπου μεταξύ άλλων είπε: «Θα ήταν λάθος και απερισκεψία να εμπιστευτούμε στην παγκόσμια οργάνωση (σ.σ. ΟΗΕ) τη μυστική γνώση ή την πείρα περί της ατομικής βόμβας, που τώρα μοιράζονται μεταξύ τους οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς [...]. Από το Στετίνο στη Βαλτική έως στην Τριέστη στην Αδριατική έχει απλωθεί ένα σιδηρούν παραπέτασμα πάνω από την Ήπειρο.»
Στις 12 Μαρτίου 1947 εξαγγέλθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Χ. Τρούμαν το ομώνυμο δόγμα, δηλαδή η επιδίωξη για την εξαγωγή της αντεπανάστασης και την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας κυριαρχίας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο αξιοποίησε πολλές μεθόδους για την επίτευξη αυτού του στόχου, όπως την άμεση επιθετικότητα, τη διάσπαση του σοσιαλιστικού συστήματος, την οικονομική αποδυνάμωσή του, την αποδυνάμωση και ενσωμάτωση του εργατικού και λαϊκού κινήματος στις καπιταλιστικές χώρες.

• Αλήθειες και Ψέματα για το Σοσιαλισμό, 3. Για την παραχάραξη της Ιστορίας, ΚΣ της ΚΝΕ
• Κομμουνιστική Επιθεώρηση, Τεύχος 1, 2010. «Γιάλτα: Μία ακόμα σύγκρουση σοσιαλισμού καπιταλισμού»
• Κομμουνιστική Επιθεώρηση, Τεύχος 1, 2010. «Η παγκόσμια σύγκρουση μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού όπως εκφράστηκε στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία και στο Bερολίνο»
• Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1968, Β’ Τόμος
• Απόφαση 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό

Η ίδρυση του ΝΑΤΟ (1949)

Τον Απρίλη του 1949 ιδρύθηκε το βορειοατλαντικό σύμφωνο, το ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ από την ιδρυτική του πράξη κιόλας ξεκαθάριζε ότι βασικός σκοπός του ήταν η αντιμετώπιση του “κομμουνιστικού κινδύνου”.
Η συγκρότηση του ΝΑΤΟ εξέφρασε την ένωση καπιταλιστικών κρατών και τη συντονισμένη δράση τους ενάντια σε αυτό που τους τρόμαζε, την Σοβιετική Ένωση και τις χώρες που οικοδομούσαν σοσιαλισμό. Τους τρόμαζε γιατί η ΕΣΣΔ ήταν φάρος για τους λαούς όλου του κόσμου. Έχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, οι λαοί στις χώρες που οικοδομούσαν το σοσιαλισμό ζούσαν με ευημερία, με πραγματική ελευθερία, χωρίς ανεργία, φτώχεια και κρίσεις, με πρωτοφανή δικαιώματα στη μόρφωση, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό. Ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ, σε όλη του την ιστορία μέχρι σήμερα, έχει σφαγιάσει δεκάδες λαούς όπου γης. Έχει ενορχηστρώσει ιμπεριαλιστικούς πολέμους, πραξικοπήματα και επεμβάσεις με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλίων.
Απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια του καπιταλισμού που οργανωνόταν για να υπονομεύσει το σοσιαλισμό η ενιαία πάλη των κομμουνιστών όλου του κόσμου αδυνάτισε. Καθοριστική ήταν η απουσία ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου, καθώς η Κομμουνιστική Διεθνής είχε αυτοδιαλυθεί από το 1943. Χαλάρωση της λειτουργίας της είχε εμφανιστεί πολλά χρόνια πριν την αυτοδιάλυσή της.
Η διάλυση της ΚΔ, παρά τα προβλήματα ενότητας που αυτή είχε και ανεξάρτητα από το αν μπορούσε να διατηρηθεί ή όχι, στέρησε από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα τη δυνατότητα συντονισμένα να επεξεργαστεί ενιαία στρατηγική απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ως ενιαίο καθήκον που αφορούσε το κάθε Κομμουνιστικό Κόμμα στις συνθήκες της δικής τους χώρας.
ΚΝΕ – Μάθε την Αλήθεια (70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών)

Μάθε την αλήθεια Τα εγκλήματα του καπιταλισμού

 

Ο Β’ Παγκόσμιος Ιμπεριαλιστικός Πόλεμος ήταν από μόνος του ένα έγκλημα του καπιταλισμού. Ήταν ο μεγαλύτερος ως προς την έκταση, τη διάρκεια, τα ερείπια που άφησε, τις υλικές καταστροφές και τους θανάτους (50.000.000 νεκροί) στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αμέτρητες είναι οι θηριωδίες και τα εγκλήματα των φασιστών - ναζιστών και των συνεργατών τους σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Οι ναζιστές, οδηγούμενοι απ’ την εγκληματική ιδεολογία τους, το φυλετικό μίσος, εξόντωσαν εκατομμύρια ανθρώπους σε ολοκαυτώματα.

 

Στρατόπεδα “εργασίας” των ναζί:
Το απόγειο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο

 

"Μέσα από την πάλη και το θάνατο στη νίκη": Αυτό το σύνθημα έγραψαν δίπλα στο Μπούχενβαλντ οι οικοδόμοι του Σοσιαλισμού στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ) τιμώντας τους 240.000 δεσμώτες από 32 χώρες που κρατήθηκαν από το 1937 έως το 1945 στο συγκεκριμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί, 60.000 κρατούμενοι εκτελέστηκαν ή έχασαν τη ζωή τους από την πείνα, τις αρρώστιες και τις κακουχίες. Ανάμεσά τους ο Ερνστ Τέλμαν, πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας την περίοδο 1924-1933, ο κομμουνιστής ηγέτης, “ο γιος της τάξης τους”, όπως τον χαρακτήρισαν οι Γερμανοί εργάτες, που δολοφονήθηκε από τους ναζί στις 18 Αυγούστου του 1944.

Οι χιτλερικοί ίδρυσαν εκατοντάδες στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την Ευρώπη, τα οποία αποτέλεσαν αποκορύφωμα της ταξικής εκμετάλλευσης: Υποχρεωτική εργασία μέχρι να επέλθει ο θάνατος από τις κακουχίες ή την ασιτία. Αδιανόητες στιγμές φρίκης εκτυλίχθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αούσβιτς, του Νταχάου, του Μπούχενβαλντ. Απάνθρωπα ήταν τα βασανιστήρια. Χιλιάδες και χιλιάδες έγιναν “πειραματόζωα”, εξοντώθηκαν καιόμενοι σε φούρνους, σε θαλάμους αερίων κ.ά. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρξαν τα μεγαλύτερα συγκροτήματα εξόντωσης ανθρώπων. Εκατομμύρια Εβραίοι, Σλάβοι, Τσιγγάνοι εξοντώθηκαν ως “υπάνθρωποι”. Την ίδια τύχη είχαν κομμουνιστές και αντιστασιακοί από τη Σοβιετική Ένωση, την Ελλάδα, την Πολωνία, τη Γαλλία και πολλές άλλες χώρες. Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους: Καθένα από τα μεγάλα στρατόπεδα περιελάμβανε μέχρι 40.000 κρατούμενους, τους οποίους ανάγκαζαν να δουλεύουν 17-20 ώρες. Υπολογίζεται ότι πάνω από 15.000.000 άτομα πέρασαν από τα διάφορα στρατόπεδα. Μόνο στο στρατόπεδο του Άουσβιτς πέθαναν περίπου 4.000.000 κρατούμενοι. Όσοι επέζησαν είχαν τα κορμιά τους γεμάτα πληγές και είχαν καταντήσει σκελετοί.

Οι ναζί διατηρούσαν από τα χρόνια πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αμέτρητα (μικρά και μεγάλα) στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, με σκοπό από τη μία να τροφοδοτούν τα γερμανικά μονοπώλια με δωρεάν εργατικά χέρια και από την άλλη να εξοντώνουν τους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές, αργότερα Εβραίους και Τσιγγάνους. Ο Χίτλερ, από το 1932 ήδη, δηλαδή πριν αναλάβει την καγκελαρία, είχε υποσχεθεί σε τριακόσιους εκπροσώπους μονοπωλίων «να ξεριζώσει το μαρξισμό στη Γερμανία». Μονοπώλια όπως “Krupp”, “Rheinmetall-Borsig”, “Bochumer Verein”, “IGFarben”, “Junkers” και “BMW” τον στήριξαν ενεργά και όλα αυτά τα χρόνια έκαναν χρυσές δουλειές βγάζοντας τεράστια υπερκέρδη, τόσο με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των κατεχόμενων από τη φασιστική Γερμανία χωρών, όσο και με την καταναγκαστική εργασία χιλιάδων δεσμωτών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στα κολαστήρια αυτά οι κομμουνιστές έγραψαν σελίδες ανυπέρβλητου ηρωισμού κατά τον 20ο αιώνα. Ανάμεσά τους, ο Έρνστ Τέλμαν, ΓΓ του ΚΚ Γερμανίας, που δολοφονήθηκε στο Μπουχεβάλντ και ο τότε Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, που φυλακίστηκε στο Νταχάου.

Κάθε γωνιά της Ελλάδας ποτισμένη με αίμα

 

Το μέγεθος των εγκλημάτων και η απανθρωπιά της βάρβαρης ναζιστικής μηχανής είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ο φόρος αίματος που πλήρωσαν οι λαοί ήταν βαρύς. Στην Ουκρανία, στη χαράδρα του Μπάμι Γιαρ έξω από το Κίεβο εξοντώθηκαν δεκάδες χιλιάδες. Στο χείλος της χαράδρας απλώνονταν σε ατελείωτες σειρές, δολοφονούνταν με μια σφαίρα στο κεφάλι και ρίχνονταν, πεθαμένοι ή ημιθανείς, κάτω στον γκρεμό, για να πάρουν τη θέση τους οι επόμενοι μελλοθάνατοι. Περίπου 150.000 άτομα -Μπολσεβίκοι, στελέχη του Σοβιετικού κράτους, Εβραίοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά- σκοτώθηκαν με τον τρόπο αυτό στα 1941, οι 33.800 από αυτούς, οι Εβραίοι του Κιέβου, σε δύο μόλις ημέρες, στις 29 και 30 Σεπτέμβρη του 1941.

Από το 1941 οι ναζιστές κατακτητές μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους, προκειμένου να υποτάξουν τον λαό μας, άρχισαν τις ομαδικές συλλήψεις, τους βασανισμούς και τις εκτελέσεις.

Η ορμητική άνοδος του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, η συνεχώς αυξανόμενη επιρροή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ προκάλεσαν σοβαρή ανησυχία στους φασίστες κατακτητές και τους Έλληνες συνεργάτες τους. Όσο φούντωνε η πάλη του λαού στις πόλεις, τόσο εντείνονταν τα τρομοκρατικά μέτρα των φασιστών.

Στη χώρα μας, τα χρόνια της κατοχής οι φασίστες ίδρυσαν 36 στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα πιο φοβερά ήταν του Χαϊδαρίου, της Λάρισας, του Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη. Βέβαια, και τα κρατητήρια της Γκεστάπο, της ιταλικής καραμπινιερίας και των “ελληνικών” υπηρεσιών Ασφαλείας υπήρξαν άντρα απάνθρωπων βασανιστηρίων. Βασικός τόπος εκτέλεσης αγωνιστών, κομμουνιστών ήταν το Σκοπευτήριο της Καισαριανής στην Αθήνα. Οι εκτελεσμένοι έφτασαν τις 48.000 και οι όμηροι ήταν πάνω από 100.000. Δεκάδες χιλιάδες ήταν οι Έλληνες όμηροι που στάλθηκαν σε διάφορα γερμανικά στρατόπεδα και χιλιάδες αυτοί που εξοντώθηκαν στα γερμανικά κρεματόρια.

Το ΚΚΕ στάθηκε ο αιμοδότης του λαϊκού αγώνα. Δεκάδες χιλιάδες μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά του ελληνικού λαού, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Ανάμεσα στις εκατόμβες των κομμουνιστών και των αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης, ξεχωριστή θέση κατέχει η ομαδική εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 αγωνιστών κομμουνιστών, που τους πήραν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου την Πρωτομαγιά του 1944.

 

Τόποι θυσίας και μαρτυρίου στην Ελλάδα

 

Ανάμεσα στους χιλιάδες “επώνυμους” και “ανώνυμους” κομμουνιστές, η Ηλέκτρα Αποστόλου με τη ζωή, τη δράση και τη θυσία της κατέχει μια ξεχωριστή θέση. Η Ηλέκτρα Αποστόλου, στέλεχος του ΚΚΕ, βασανίστηκε μέχρι θανάτου από την Ασφάλεια τον Ιούλη του 1944, με τα πιο φρικιαστικά και απάνθρωπα βασανιστήρια. Όταν μαθεύτηκε ο θάνατος της Ηλέκτρας, ο ΕΛΑΣ έβγαλε ειδική απόφαση που διαβάστηκε σε όλες τις αντάρτικες μονάδες και καλούσε σε εκδίκηση.

Παράλληλα με τις εκτελέσεις ή σε συνδυασμό μ’ αυτές, οι χιτλερικοί με τους ντόπιους συνεργάτες τους έκαναν πολλές επιδρομές και μπλόκα σε συνοικίες πόλεων και σε χωριά. Έκαψαν συθέμελα ολόκληρα χωριά, ξεκλήρισαν εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες σε ολόκληρη την Ελλάδα και στο διάβα τους έπραξαν φρικαλεότητες που δεν χωρά ο ανθρώπινος νους.

Η μαζικότερη σφαγή που διέπραξαν οι ναζί κατακτητές στην Ελλάδα ήταν η σφαγή των Καλαβρύτων. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας που οργάνωσαν οι Γερμανοί στην επαρχία των Καλαβρύτων από τις 5 ως 13 του Δεκέμβρη 1943 εκτέλεσαν 1.100 άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Μόνο μέσα στην πόλη των Καλαβρύτων εκτέλεσαν 776, από τους οποίους ο μικρότερος ήταν μόλις 12 χρόνων. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση της Βασιλικής Κυριακοπούλου, μιας από τις γυναίκες των εκτελεσμένων στα Καλάβρυτα, στις 13 Δεκέμβρη του ‘43: «Μας έκλεισαν στο Σχολείο. Όταν άνοιξε η πόρτα, όρμησα μαζί με τα παιδιά μου προς το σπίτι μας, που ‘ναι στο ύψωμα της Αγίας Βαρβάρας. Σαν έφτασα, είχε λαμπαδιάσει για καλά. Ρίχνω μια ματιά γύρω μου και το μάτι πέφτει στο χωράφι του Καππή. Κοκκίνιζε ο τόπος γύρω του.[...] Περπατούσα μες στο αίμα. Έψαξα πολύ και βρήκα τον άνθρωπό μου. Τον σήκωσα, τον έβαλα στην πλάτη μου και μοιρολογώντας τον κατέβασα στο νεκροταφείο. Το θέαμα στο νεκροταφείο ήταν ανατριχιαστικό. Έβλεπε κανείς στούς κορμούς των κυπαρισσιών στοιβαγμένα πτώματα. Σωριασμένες οικογένειες».

Επίσης, στην ιστορία έχει μείνει το ολοκαύτωμα του Διστόμου από τους χιτλερικούς, στις 10 Ιούνη του ‘44. Να πώς περιγράφει το μακελειό η V ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, σε ειδική έκθεσή της: «Σκότωσαν αδιάκριτα, γέρους, μωρά, εξαμηνίτικα, γριές, τα παιδιά του σχολείου (όλα στην αίθουσα του σχολείου) κι αυτόν τον παπά. Βρέθηκαν όλες σχεδόν οι γυναίκες σχισμένες με ξίφος ή μαχαίρι [...]. Ολόκληρες οικογένειες σφαγιάστηκαν... Όλα τα σπίτια ληστεύτηκαν... Πολλοί κάτοικοι τρελάθηκαν και υπάρχουνε πολλοί τραυματισμένοι...».

Οι θηριωδίες αυτές των κατακτητών και τα ολοκαυτώματα του ελληνικού λαού μεγάλωναν ακόμα περισσότερο τη λαϊκή αγανάκτηση, δυνάμωναν την ορμή της πάλης για εθνική απελευθέρωση.

 

Τάγματα στην υπηρεσία της αστικής τάξης και των χιτλερικών

Στο πλευρό των ναζί κατακτητών, στο "έργο" εξόντωσης του ελληνικού λαού και αντιμετώπισης του αντιστασιακού κινήματος και του ΚΚΕ συνέδραμαν και οργανώσεις όπως η Χ, η ΠΑΟ κ.ά.

Μεγάλο ρόλο έπαιξαν και τα λεγόμενα “τάγματα ασφαλείας”, που δημιουργήθηκαν από την κατοχική κυβέρνηση του Ι. Ράλλη, το 1943. Τα “Τάγματα”, που ο λαός μας ονόμασε απαξιωτικά “Γερμανοτσολιάδες”, δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν την περιφρούρηση της αστικής εξουσίας. Η ίδρυσή τους έγινε σε συνεννόηση με τους Άγγλους ενώ ρόλο στη συγκρότησή τους έπαιξαν διάφοροι παράγοντες του αστικού πολιτικού κόσμου, όπως ο Θ. Πάγκαλος και ο Σ. Γονατάς.

Τα τάγματα αυτά χρηματοδοτήθηκαν από Έλληνες μεγαλοβιομήχανους και μαυραγορίτες, ενώ τμήματά τους χρησιμοποιήθηκαν και εναντίον του λαού της Αθήνας απ’ την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, τον Δεκέμβρη του ’44, όταν δηλαδή είχαν φύγει οι Γερμανοί.

Τα “Τάγματα Ασφαλείας” ορκίζονταν να υπακούν “απολύτως” στον Αδόλφο Χίτλερ, κατέσφαξαν και κατέκαψαν τον λαό μας. Απ’ τα εγκλήματά τους σε βάρος του λαού μας ας αναφέρουμε μονάχα ένα: το ολοκαύτωμα του Χορτιάτη. Στις 2 Σεπτέμβρη του 1944 ισχυρές δυνάμεις του γερμανικού στρατού, συνοδευόμενες από ογδόντα περίπου ταγματασφαλίτες της μονάδας του Σούμπερτ, σκότωσαν βρέφη, βίασαν γυναίκες, εκτέλεσαν εν ψυχρώ, έκαψαν και λεηλάτησαν. Στη συνέχεια, συγκέντρωσαν όσους κατοίκους δεν είχαν εγκαταλείψει το χωριό στο φούρνο του Γκουραμάνη και το σπίτι του Νταμπούδη και τα έκαψαν, μετατρέποντάς τα σε νέα κρεματόρια. Ο απολογισμός εξοντωτικός: 149 νεκροί. Από αυτούς οι 51 ήταν ανήλικα παιδιά, 36 κάτω από δέκα χρονών και μερικά βρέφη.

 

Τότε ταγματασφαλίτες, τώρα χρυσαυγίτες,

όπλο το συστήματος είναι οι φασίστες

«Μα το δείχνει η ιστορία, σαν θελήσει ο λαός και το φίδι το τσακίζει και όσους κλώσησαν το αυγό»

Τον φασισμό μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να τον αντιμετωπίσει. Ο λαός που θα βάλει στόχο να παλέψει για την ανατροπή του συστήματος που τους γεννάει, τους συντηρεί και τους θρέφει, να βάλει τέρμα στην εξουσία των μονοπωλίων.

Οι φασίστες, όπως έχει αποδείξει η ίδια η Ιστορία, τον δάσκαλό τους θα τον βρουν μόνο από τον οργανωμένο λαό που παλεύει για τα δικά του συμφέροντα.

Σήμερα, οι φασίστες χρυσαυγίτες υμνούν όσους αιματοκύλησαν τον λαό μας, τους Γερμανούς και Ιταλούς φασίστες και τους συνεργάτες τους την περίοδο ‘40-’44. Τους ταγματασφαλίτες που την περίοδο της κατοχής έκαιγαν, έσφαζαν ολόκληρες πόλεις και χωριά, δολοφονούσαν αγωνιστές που πάλευαν για να διώξουν τους ναζί και για μια καλύτερη ζωή. Υμνούν τα φασιστικά καθεστώτα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους βασανιστές αγωνιστών και κομμουνιστών. Από αυτά τα κατακάθια της ιστορίας κρατάει η σκούφια των χρυσαυγιτών.

Η εγκληματική τους δράση δεν έρχεται από το πουθενά. Οι ιδέες του εθνικοσοσιαλισμού-ναζισμού εκφράζονται με εγκληματικές πράξεις, με τρομοκρατία, με δολοφονικές επιθέσεις. Ο φασισμός δεν αποτελεί κάποια ξεχωριστή “ιδεολογία”. Ενσωματώνει ό,τι πιο αντιδραστικό έχει παραχθεί στην αστική ιδεολογία και πολιτική: τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον σκοταδισμό, τον φανατισμένο αντικομμουνισμό, το μίσος απέναντι στον αλλόχρωμο, τον αλλόθρησκο, το μίσος απέναντι στον άνθρωπο και την κοινωνική πρόοδο.

Γι’ αυτό ισχύουν στο ακέραιο τα λόγια του Γερμανού κομμουνιστή διανοητή, Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός». Αυτό είναι το σύστημα που τους γέννησε. Το αυγό που γεννάει το ναζιστικό φίδι είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της ανεργίας. Γι’ αυτό οι φασίστες επιτίθενται στους φτωχούς, σε μετανάστες και Έλληνες εργάτες, γιατί υπερασπίζονται τους πλούσιους, τα αφεντικά. Αυτούς που ζουν από τη φτώχεια των πολλών.

ΚΝΕ – Μάθε την Αλήθεια (70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών)

Μάθε την αλήθεια - Ό,τι γράφτηκε με αίμα δεν σβήνει με βρώμικο μελάνι

 

Σήμερα, περίπου 25 χρόνια μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) και τις υπόλοιπες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, διεξάγεται συντονισμένη επίθεση στη συνείδηση της νεολαίας. Κομμάτι αυτής της επίθεσης είναι και η παραχάραξη της Ιστορίας, που ενισχύει την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων. Η λογική της ταύτισης φασισμού-κομμουνισμού αφενός εξυπηρετεί την αθώωση του καπιταλισμού και αφετέρου την συκοφάντηση του σοσιαλισμού, μέσω της επίθεσης στην ΕΣΣΔ, του πρώτου εργατικού κράτους στην Ιστορία που κατάργησε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι επομένως καθήκον μας η αποκάλυψη της αλήθειας που κρύβεται πίσω από την παραχάραξη της Ιστορίας.

Παρακάτω, θα αναφερθούμε σε δύο από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας, τα οποία τα συναντάμε σε σχολικά βιβλία αλλά και στην επίσημη προπαγάνδα του συστήματος που χρησιμοποιεί για να τεκμηριώσει δήθεν την ταύτιση φασισμού-κομμουνισμού.

 

Ποια είναι η αλήθεια για το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ;

 

Σοβιετική αφίσα για την ιμπεριαλιστική συμφωνία του Μονάχου. Ο Ν. Τσάμπερλεν και ο Εντ. Νταλαντίε, Πρωθυπουργοί της Αγγλίας και της Γαλλίας αντίστοιχα προσφέρουν την Τσεχοσλοβακία στο στόμα του ναζιστικού λύκου ενώ στην πλακέτα που κρατούν αναγράφεται: «Προς την ανατολή!»

«Ο Χίτλερ στην επιλογή του υπέρ του πολέμου ενισχύθηκε και από την υπογραφή, στις 23 Αυγούστου 1939, της Συνθήκης μη Επίθεσης με τη Σοβιετική Ένωση (Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ), η οποία συνοδευόταν και από μυστικό πρωτόκολλο με αναφορά στο ενδεχόμενο διαμελισμού της Πολωνίας» (από το βιβλίο Ιστορίας Γενικής Παιδείας Γ’ Λυκείου)

Αυτά ακούγονται στις σχολικές αίθουσες λοιπόν και μπολιάζουν το μυαλό των νέων σήμερα.

Έχει αξία να δούμε τις ιστορικές συνθήκες στις οποίες υπογράφτηκε το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο:

Καταρχάς, η ΕΣΣΔ, πριν την υπογραφή του συμφώνου, είχε επανειλλημένα προσπαθήσει να συνάψει διπλωματικές συμφωνίες με τα μη φασιστικά καπιταλιστικά κράτη στην Ευρώπη (Αγγλία, Γαλλία), χωρίς επιτυχία. Για παράδειγμα, τον Μάρτιο του ‘39 η ΕΣΣΔ πρότεινε σε Γαλλία, Βρετανία, Πολωνία, Ρουμανία και Τουρκία την οργάνωση διάσκεψης με θέμα την αντιμετώπιση μιας ενδεχόμενης επίθεσης από την Γερμανία, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της άρνησης της Βρετανίας. Όπως και η πρόταση προς την Γαλλία και την Βρετανία στις 27 Μαϊου για την κατοχύρωση αμοιβαίας βοήθειας εναντίον κάθε επιθετικής ενέργειας στην Ευρώπη, επίσης δεν απέδωσε καρπούς. Επίσης, η ΕΣΣΔ είχε απορρίψει μια σειρά από προτάσεις της Γερμανίας για τη σύναψη συμφωνίας, που είχαν ξεκινήσει από τον Μάη του ‘39.

Ταυτόχρονα, η Σοβιετική Ένωση βρισκόταν ουσιαστικά ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση, καθώς η Ιαπωνία είχε ήδη ξεκινήσει επιθετικές ενέργειες εναντίον της.

Επίσης, είχε διαφανεί η επιδίωξη των μη φασιστικών καπιταλιστικών κρατών να “σπρώξουν” την Γερμανία να επιτεθεί προς την ΕΣΣΔ. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του υπουργού εξωτερικών της Αγγλίας Λόρδου Χάλιφαξ μετά από συνάντησή του με τον Χίτλερ τον Νοέμβρη του ‘37 πως η Γερμανία είναι “το προπύργιο της Δύσης ενάντια στον μπολσεβικισμό”. Να προσθέσουμε επίσης οτι λίγους μήνες μετά την υπογραφή του συμφώνου, το χειμώνα του 1939 ξέσπασε ο σοβιετοφινλανδικός πόλεμος με τους κατά τ’ άλλα εμπόλεμους - από το Σεπτέμβρη - Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία να στηρίζουν τη Φινλανδία ενάντια στην ΕΣΣΔ.

Η Σοβιετική Ένωση, υπογράφοντας το Σύμφωνο μη Επίθεσης, κατόρθωσε να εξασφαλίσει 21 πολύτιμους μήνες πολεμικής προετοιμασίας ιδιαίτερα για τις αμυντικές της γραμμές, αξιοποίησε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και επιπλέον δημιούργησε τριγμούς στις δεδομένες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, αποδυναμώνοντας έτσι το κοινό μέτωπο των υπόλοιπων δυνάμεων εναντίον της.

 

Μας λένε: «Το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ ενίσχυσε τον Χίτλερ»

Αυτό που πραγματικά ενίσχυσε τον Χίτλερ, ήταν η “πολιτική κατευνασμού” των μη φασιστικών κρατών, δηλαδή μια στάση ανοχής έως και ενεργού στήριξης των επιθετικών ενεργειών από πλευράς Γερμανίας, όπως έγινε με την προσάρτηση της Αυστρίας από την Γερμανία, για παράδειγμα, τον Μάρτη του ‘38. Κορύφωση αυτής της πολιτικής ήταν η ιμπεριαλιστική Συμφωνία του Μονάχου, που υπογράφτηκε στις 29-30 Σεπτέμβρη 1938 από Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία. Με την συμφωνία αυτή, παραχωρήθηκε τμήμα της Τσεχοσλοβακίας, χώρας με στρατηγική θέση στην Ευρώπη και ιδιαίτερα αναπτυγμένη πολεμική βιομηχανία, στα χέρια των ναζί.

Όσον αφορά το... διαμελισμό της Πολωνίας, χρειάζεται να έχουμε υπόψη τα εξής:

Μετά το τέλος του σοβιετοπολωνικού πολέμου το 1921, εδάφη της ΕΣΣΔ πέρασαν στην κατοχή της Πολωνίας. Όταν λοιπόν την 1η Σεπτέμβρη του ‘39 η Γερμανία επιτέθηκε στην Πολωνία, απειλώντας τα σύνορα της ΕΣΣΔ και ενώ την ίδια ώρα η πολωνική κυβέρνηση είχε πάψει ουσιαστικά να λειτουργεί επί πολωνικού εδάφους, η ΕΣΣΔ πέρασε τα σύνορα, φράζοντας τον δρόμο στα ναζιστικά στρατεύματα. Μάλιστα, είχε προηγηθεί η επανειλλημένη άρνηση της Πολωνίας για την προσφορά οποιασδήποτε βοήθειας από την ΕΣΣΔ. Οι περιοχές της Πολωνίας, που ο Κόκκινος Στρατός απέσπασε από αυτήν το 1939, ήταν εδάφη στην περιοχή της δυτικής Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, που ακόμα και σήμερα δεν αποτελούν πολωνικό έδαφος.

Με το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, αυτό που πραγματικά έγινε ήταν ότι κερδήθηκε πολύτιμος χρόνος για την πολεμική προετοιμασία της ΕΣΣΔ για να τσακίσει τους ναζί.

Ο Αμερικανός γερουσιαστής Μάντεν παραλαμβάνει από τον Γκαίμπελς τα "έγγραφα" της προβοκάτσιας για το Κατίν (Σοβιετικό σκίτσο).

 

Η ναζιστική θηριωδία στο δάσος του Κατίν:

οι στρατιώτες… φαντάσματα και η στημένη προβοκάτσια

Ένα ιδιαιτέρως προσφιλές θέμα που αξιοποιείται στην υπόθεση της παραχάραξης της Ιστορίας, είναι η σφαγή χιλιάδων Πολωνών στρατιωτών στο δάσος του Κατίν (στο Σμόλενσκ της Λευκορωσίας) το ‘41, που η ναζιστική προπαγάνδα αποδίδει στον Κόκκινο Στρατό.

Τον Απρίλη του 1943, ανακαλύφθηκαν τα πτώματα 3000 Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν, σε περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Γερμανίας, μετά την επίθεση της εναντίον της ΕΣΣΔ τον Μάη του 1941. Τα πτώματα βέβαια με το πέρας του χρόνου έγιναν περίπου 25.000 αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Σύμφωνα με τη ναζιστική προβοκάτσια, το έγκλημα διέπραξε η Σοβιετική Ένωση.

Για να προσδώσουν μάλιστα και το απαραίτητο δήθεν επιστημονικό υπόβαθρο στα «ευρήματα», οι ναζί συνέταξαν μια «Διεθνή Επιτροπή» για να ερευνήσει τα στοιχεία της υπόθεσης. Τα μέλη της επιτροπής ανήκαν σε χώρες συμμάχους της ναζιστικής Γερμανίας, ενώ τα «επιστημονικά πορίσματα» βασίστηκαν σε αναλύσεις μόλις 9 πτωμάτων, τα οποία είχαν ήδη προεπιλεχθεί από τους ναζί. Να σημειώσουμε εδώ ότι την περίοδο εκείνη, κανένας δεν αποδεχόταν ως αληθές το ναζιστικό κατασκεύασμα. Μέχρι και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ δήλωνε τότε σχετικά με την έρευνα ότι «θα ήταν απάτη και τα συμπεράσματα της προϊόν τρομοκρατίας».

 

Η αποκάλυψη της αλήθειας

Μετά την απελευθέρωση της Πολωνίας από τον Κόκκινο Στρατό το ‘43, με ευθύνη της ΕΣΣΔ, συστάθηκε επιστημονική επιτροπή για την περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης, με επικεφαλής τον καθηγητή Ν. Μπουρντένκο. Η έρευνα διήρκεσε για ενάμιση περίπου χρόνο και ολοκληρώθηκε το Γενάρη του 1944. Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας που αποδεικνύουν την πλαστότητα των στοιχείων που παρουσιάστηκαν από τους ναζί, ήταν τα εξής:

- Ο χρόνος εκτέλεσης των Πολωνών στρατιωτών, σύμφωνα με την ιατροδικαστική εκτίμηση, τοποθετείται περίπου στο φθινόπωρο του ’41, περίοδο που η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή.

- Δεκάδες μάρτυρες υποστήριξαν ότι είχαν δει τους Πολωνούς εν ζωή μετά την άνοιξη του ’40, οπότε και τοποθετείται σύμφωνα με τους ναζί η εκτέλεσή τους. Μάλιστα, πολλοί απ’ αυτούς που οι ναζί τους είχαν συγκαταλέξει στους καταλόγους με τους νεκρούς, ήταν ζωντανοί.

- Στα άψυχα σώματα των θυμάτων βρέθηκαν έγγραφα με ημερομηνίες μεταγενέστερες της γερμανικής εισβολής και της άνοιξης του ΄40.

- Αξίζει να παραθέσουμε και τη δήλωση του Αμερικανού πρέσβη Χάριμαν, που βασίστηκε στα συμπεράσματα της αμερικανικής αποστολής που παρίστατο στην έρευνα, σύμφωνα με την οποία «σε κάθε περίπτωση, από τα αποδεικτικά στοιχεία, η σφαγή πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς».

Φόρμες, σφραγίδες και άλλα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την πλαστογράφηση των "ντοκουμέντων" για το Κατίν

 

Η νίκη της αντεπανάστασης ξαναφέρνει στο φως τα "απόρρητα" έγγραφα

Η υπόθεση του Κατίν ξανάρθε στο φως τα τελευταία χρόνια, μετά την ανάρτηση από τις αρχές της στο διαδίκτυο ψηφιακών αντιγράφων “απόρρητων εγγράφων” που υποτίθεται ότι αποδεικνύουν την ενοχή των σοβιετικών. Ωστόσο:

Μια σειρά από ιστορικούς και ερευνητές έχουν εκφράσει τις αμφιβολίες τους σχετικά με τη γνησιότητα των εγγράφων. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε:

- Τέτοια ντοκουμέντα (όπως αυτά που παρουσιάζονται σαν αποδεικτικά ενοχής των Σοβιετικών), ακολουθούσαν αυστηρό πρωτόκολλο και συγκεκριμένους “τύπους” στον τρόπο γραφής τους. Μία σειρά τέτοιων χαρακτηριστικών απουσιάζουν από τα “ντοκουμέντα” που έχουν παρουσιαστεί (όπως σφραγίδες, διακριτικά γνωρίσματα) ή κάποια από τις συνήθεις ενδείξεις για τέτοιου είδους έγγραφα (π.χ. εμπιστευτικό, απόρρητο κ.λπ.).

- Επίσης, ανεξάρτητη εγκληματολογική ανάλυση, που ξεκίνησε το Νοέμβρη του ’07 και ολοκληρώθηκε στις 31 Μάρτη του ’09, έδειξε πως στα έγγραφα αυτά είχαν “δουλέψει” διαφορετικές γραφομηχανές, ενισχύοντας σημαντικά την εκδοχή της πλαστογραφίας.

Την ίδια ώρα που όσοι μιλάνε για τα εγκλήματα του Κόκκινου Στρατού αναμασούν όσα έλεγαν οι χιτλερικοί, νέα στοιχεία έρχονται στο φως που ενισχύουν την απόψη περί ναζιστικής προβοκάτσιας:

- Το 2005, Ρώσοι ιστορικοί που μελετούσαν τα Κεντρικά Αρχεία του Υπουργείου Άμυνας, ανακάλυψαν την ύπαρξη ενός αρχείου καταθέσεων από Γερμανούς στρατιώτες που είχαν πάρει προσωπικά μέρος στην σφαγή των Πολωνών στο Κατίν.

- Το 2010, ένας από τους πλαστογράφους των “ντοκουμέντων” που προαναφέραμε, ήρθε σε επαφή με τον Β. Ιλιούχιν, βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ). Για την επιβεβαίωση της μαρτυρίας του, προσκόμισε στοιχεία όπως φύλλα χαρτιού του ’40, πλαστές σφραγίδες και διάφορα έντυπα του ΚΚ, που αξιοποιήθηκαν για την πλαστογραφία.

Γιατί όλα αυτά δεν αναφέρονται στον Τύπο ή τα ιστορικά βιβλία τουλάχιστον για τα προσχήματα;

Η απάντηση είναι πως η ιστορική αλήθεια δεν απασχολεί ούτε τους “επιστήμονες”, ούτε όσους απλώς δημοσιολογούν έναντι αδρής αμοιβής. Η ναζιστική προπαγάνδα, που αρχικά είχε αποκαλυφθεί η σκοπιμότητά της, γρήγορα υιοθετήθηκε από τα “δημοκρατικά“ καπιταλιστικά κράτη, γιατί εξυπηρετούσε την ανιστόρητη θεωρία “των δύο άκρων”. Η υπόθεση του Κατίν έγινε ακόμα ένα “όπλο” στην παραχάραξη της Ιστορίας, στη συκοφάντηση του σοσιαλισμού.

 

Η ΕΕ πρωτεργάτης στην παραχάραξη της Ιστορίας και τον αντικομμουνισμό

 

Λετονός Ντυμένος με τη στολή των S-S παραδίδει μαθήματα σε νήπια!!!

ΚΝΕ - Μάθε την Αλήθεια (70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών)

 

 

Μάθε την αλήθεια - To KKE νους, ψυχή και αιμοδότης της αντίστασης στους φασίστες κατακτητές

 

Tην 28η Οκτώβρη ‘40 η φασιστική Ιταλία επιτέθηκε στη χώρα μας. Ο ελληνικός λαός απάντησε στην επίθεση αυτή με το “ΟΧΙ” στον φασισμό-ναζισμό και την ηρωική του πάλη στα βουνά της Πίνδου. Ακολούθησε η εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων και η τριπλή κατοχή της Ελλάδας από τους Ιταλούς, Γερμανούς και Βούλγαρους φασίστες.
Καθ’ όλη τη διάρκειά της κατοχής, από το 1941 ως το 1944, το ΚΚΕ στάθηκε νους, ψυχή και αιμοδότης της αντίστασης στον κατακτητή. Αυτό δεν αναιρεί τις στρατηγικές αδυναμίες που υπήρξαν και δεν του επέτρεψαν να οδηγήσει το λαό μέχρι την τελική νίκη, την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Το παραπάνω συμπέρασμα δεν ακυρώνει την καθοριστική και ηρωική προσφορά του ΚΚΕ. Εκείνα τα χρόνια ο ελληνικός λαός, μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) και του Εθνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (ΕΠΟΝ) και τις άλλες οργανώσεις που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, έγραψε χρυσές σελίδες στην ιστορία του.
 

Η στάση της ελληνικής αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων στον πόλεμο και την κατοχή

Έλληνες στρατιώτες στο αλβανικό μέτωπο

O πόλεμος βρήκε την Ελλάδα υπό τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά, που είχε επιβληθεί την 4η Αυγούστου του ’36. Η δικτατορία ήταν επιλογή της αστικής τάξης και είχε τη στήριξη του Παλατιού, της Αγγλίας και όλων των αστικών κομμάτων που της έδωσαν και ψήφο εμπιστοσύνης ή ανοχής. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου ενίσχυσε ακόμα παραπέρα την πλουτοκρατία, εξαθλίωσε το λαό, τσάκισε το εργατικό-λαϊκό κίνημα, χτυπώντας πρώτα απ’ όλα το ΚΚΕ. Το “όχι” του Μεταξά στο τελεσίγραφο που του επέδωσε ο Ιταλός πρεσβευτής τα ξημερώματα της 28ης Οκτώβρη ’40 εξέφραζε τα συμφέροντα του συντριπτικά μεγαλύτερου κομματιού της ελληνικής αστικής τάξης, που τότε συνδεόταν με τη Βρετανία. Ένα μικρότερο τμήμα του ελληνικού κεφαλαίου προσανατολίζονταν σε συμμαχία με τη Γερμανία, εκτιμώντας, πέρα από τα οικονομικά συμφέροντα, ότι η Γερμανία, και όχι η Αγγλία και η Γαλλία, ήταν σε θέση να συντρίψει την ΕΣΣΔ. Παρά το γεγονός ότι ο Μεταξάς ήταν ένας κατ’ εξοχήν γερμανόφιλος αστός πολιτικός, λειτούργησε με βάση τα συμφέροντα της αστικής τάξης στο σύνολό της.

 

Καμία “εθνική ενότητα” δεν υπήρξε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο

Οι αστικές δυνάμεις στην Ελλάδα ακολουθούν την “πεπατημένη” όλων των αστικών τάξεων. Κρύβουν το γεγονός ότι ο πόλεμος είναι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής που ακολουθείται σε καιρό ειρήνης, αλλά στον πόλεμο ακολουθείται με τα όπλα. Από τη στιγμή που η πολιτική των κυβερνήσεων συντείνει και υπερασπίζεται την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι φυσικό επακόλουθο και ο πόλεμος, στον οποίο θα πάρει μέρος η αστική τάξη, είτε αμυνόμενη είτε επιτιθέμενη, να είναι πόλεμος ληστρικός, εκμεταλλευτικός, άρα και ξένος προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Καμιά εθνική ενότητα δεν υπήρξε στον ιταλοελληνικό πόλεμο. Υπήρξαν ασφαλώς αυταπάτες στις λαϊκές μάζες, όχι όμως και πραγματική εθνική ενότητα, γιατί αυτή είναι ανύπαρκτη σε μια ταξική κοινωνία. Στο τέλος του ιταλοελληνικού πολέμου φάνηκε δραματικά ποια ήταν η πραγματικότητα.
 

Μετά τη συνθηκολόγηση

Ο Μεταξάς ηγούνταν ενός φασιστικού δικτατορικού καθεστώτος και ήταν ένας κατ' εξοχήν γερμανόφιλος αστός πολιτικός. Παρ' όλα αυτά, λειτούργησε με βάση α συμφέροντα της αστικής τάξης στο σύνολό της, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας συνδεόταν στενά με την Αγγλία

Με την έναρξη της κατοχής, ένα τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης και του αστικού πολιτικού κόσμου παρέμεινε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε ανοιχτά με τις δυνάμεις κατοχής. Ήταν οι γνωστοί δωσίλογοι, που σχημάτισαν τις κατοχικές κυβερνήσεις, επάνδρωσαν στις νέες συνθήκες το αστικό κράτος που συνέχισε να λειτουργεί, που έφτιαξαν ολόκληρες περιουσίες από την εκμετάλλευση και την πείνα του λαού. Έφτιαξαν με τους Χιτλερικούς και σε συνεννόηση με τους Άγγλους τα “Τάγματα Ασφαλείας” (αυτά που σήμερα υμνούν οι απόγονοί τους, οι χρυσαυγίτες) που κατέσφαξαν και κατέκαψαν τον λαό μας.
Όσον αφορά το αγγλόφιλο τμήμα της αστικής τάξης, ένα κομμάτι του εγκατέλειψε τη χώρα αρπάζοντας τα κρατικά αποθέματα σε χρυσό και εγκαταστάθηκε μαζί με το Παλάτι στη Μέση Ανατολή. Εκεί, υπό την αιγίδα των Βρετανών αλλά και σε διαπλοκή με τους συνεργάτες των κατακτητών, ραδιουργούσαν και σχεδίαζαν για την “επόμενη μέρα” πώς θα διατηρήσουν την αστική εξουσία, ενώ ήταν οι απόντες του αγώνα. Ένα άλλο κομμάτι, που ανέλαβε να διεξάγει αντικατοχικό αγώνα, συνεργαζόταν στην πλειοψηφία του και με τους κατακτητές, για να χτυπηθούν οι ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ. Παρά τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις, όλοι αυτοί εξυπηρετούσαν σταθερά τα ταξικά τους συμφέροντα και δεν είχαν κανένα πρόβλημα να ενωθούν αργότερα ενάντια στον πραγματικό τους εχθρό, δηλαδή το ένοπλο λαϊκό κίνημα και το ΚΚΕ.
 

Το ΚΚΕ οργανώνει την αντίσταση

O ελληνικός λαός πολέμησε τόσο τον Ιταλό εισβολέα, όσο και τους Γερμανούς κατακτητές από τελείως διαφορετικό μετερίζι από αυτό των αστών. Οι αστοί ενδιαφέρονταν για τα κέρδη τους και δρούσαν αναλόγα με το πώς αυτά εξυπηρετούνται καλύτερα. Οι εργάτες, οι αγρότες, οι απλοί φαντάροι, πολεμούσαν για να υπερασπιστούν τα σπίτια τους, τις δουλειές τους και τις οικογένειές τους. Αυτή η αντίθεση εκφράστηκε και αργότερα, την περίοδο της κατοχής, όταν οι εργοστασιάρχες και οι εφοπλιστές έκαναν μπίζνες με τον κατακτητή, την ίδια ώρα που ο λαός πέθαινε από την πείνα στις πόλεις και τα χωριά.

 

Το ΚΚΕ στον πόλεμο

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Ο πόλεμος βρήκε το ΚΚΕ σοβαρά τραυματισμένο και χτυπημένο από τη μεταξική δικτατορία, με χιλιάδες μέλη του στις φυλακές και τις εξορίες. Παρόλ’ αυτά, από την πρώτη στιγμή σάλπισε την αντίσταση στον εισβολέα. Με το πρώτο γράμμα του από τη φυλακή, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης, κάλεσε τον ελληνικό λαό να δώσει όλες του τις δυνάμεις στον αγώνα ενάντια στους Ιταλούς. Ακολούθησαν ακόμα δύο γράμματα του Ν. Ζαχαριάδη, με τα οποία σωστά χαρακτήριζε τον πόλεμο “ιμπεριαλιστικό” και καλούσε λαό-στρατό να ανατρέψει την κυβέρνηση και να πάρει στα χέρια του την υπεράσπιση των συνόρων με στήριξη στη Σοβιετική Ένωση. Αυτά τα γράμματα δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας, γιατί έπεσαν στα χέρια της ασφάλειας. Οι φυλακισμένοι κομμουνιστές από την πρώτη στιγμή ζήτησαν να αποφυλακιστούν για να πολεμήσουν στο μέτωπο, κάτι το οποίο αρνήθηκε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου, η οποία στη συνέχεια τους παρέδωσε στους Γερμανούς κατακτητές. Το ΚΚΕ έδωσε όλες του τις δυνάμεις για να οργανωθεί η αντίσταση στον κατακτητή. Υπήρξε ο νους, η ψυχή και ο κύριος αιμοδότης του αγώνα.

 

Οι δυσκολίες δε λυγάνε τους κομμουνιστές

Στελέχη του Κόμματος δραπετεύουν απ’ τις φυλακές και τις εξορίες και μαζί με όσους βρίσκονται στην παρανομία οργανώνουν την αντίσταση. Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ δημιουργήθηκε η Εθνική Αλληλεγγύη, το Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ) και στη συνέχεια το ΕΑΜ, ο Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ), το Εθνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Ναυτικό (ΕΛΑΝ) και η Οργάνωση Προστασίας του Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ). Στις 23 Φλεβάρη 1943, μετά από πρόταση της ΟΚΝΕ, ιδρύθηκε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων, η θρυλική ΕΠΟΝ, που έγραψε απαράμιλλες σελίδες ηρωισμού στα χρόνια της κατοχής, αλλά και αργότερα. Έδωσε σε φοβερά δύσκολες συνθήκες τη μάχη ενάντια στον κατακτητή, αλλά και για τα δικαιώματα της νεολαίας στο ψωμί, στη δουλειά, στον πολιτισμό, ενάντια στα ναρκωτικά. Από τις γραμμές της πέρασαν 600.000 νέοι, από τους οποίους ένα μεγάλο ποσοστό εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Σε 1.300 υπολογίζονται οι ΕΠΟΝίτες αντάρτες που έπεσαν στα πεδία των μαχών, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός αυτών που έπεσαν στις διαδηλώσεις των πόλεων, που εκτελέστηκαν, που πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

 

Ο λαός μας, με καθοδηγητή το ΚΚΕ, τσάκισε τους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους

Με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο -με απεργίες, συλλαλητήρια, σαμποτάζ, με το χωνί, τον παράνομο Τύπο, με το όπλο στο χέρι- και με ηρωισμό, ο λαός μας τσάκισε τους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, απελευθέρωσε την Ελλάδα. Χάρη στη δράση του ΕΑΜ δε στάλθηκε ούτε ένας εργάτης να δουλέψει στα γερμανικά εργοστάσια, με εξαίρεση αυτούς που είχαν συλλάβει ως ομήρους οι Γερμανοί, δε στάλθηκε ούτε ένας να πολεμήσει κατά της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ ο ΕΛΑΣ καθήλωσε 8 έως 12 ναζιστικές μεραρχίες. Το ΕΑΜ δημιούργησε φύτρα εξουσίας στις απελευθερωμένες περιοχές (Αυτοδιοίκηση, Λαϊκή Δικαιοσύνη). Στις 10 Μάρτη 1944 ορκίστηκε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), το κεντρικό πολιτικό όργανο διοίκησης των απελευθερωμένων περιοχών. Μετά από εκλογές (23 Απρίλη 1944), που έγιναν στις συνθήκες της Κατοχής, εκλέχτηκε το “Εθνικό Συμβούλιο”. Στις εκλογές αυτές ψήφισαν 1.800.000 ψηφοφόροι, δίχως να υπολογίζονται τα αποτελέσματα της Κρήτης, της Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης και των νησιών του Αιγαίου (σημειώνεται ότι στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1936 είχαν πάρει μέρος 1.000.000 ψηφοφόροι), ενώ ψήφισαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι γυναίκες και οι νέοι από 18 χρόνων.
Τεράστιο ήτανε το κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Δεκάδες χιλιάδες ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες, κομμουνιστές και κομμουνίστριες βασανίστηκαν, στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκτελέστηκαν ή έπεσαν στη μάχη με τους ξένους φασίστες και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Μόνο η Κομματική Οργάνωση Αθήνας είχε 5.000 νεκρούς. Για το έπος που έγραψε ο λαός μας με καθοδηγητή το ΚΚΕ την περίοδο της κατοχής έχουν γραφτεί τόμοι ολόκληροι και προφανώς δεν αρκούν λίγες σελίδες. Παρόλ’ αυτά, ξεχωρίζουμε κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές αυτής της ηρωικής περιόδου.

 

“Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ την πείνα”:

Η μάχη του λαού της Αθήνας και του Πειραιά για την επιβίωση

Το 1941, σε συνθήκες κατοχής, η παραγωγή είχε σχεδόν εκμηδενιστεί, το ίδιο και οι μισθοί. Τα τρόφιμα που δίνονταν ημερησίως με το δελτίο περιείχαν μόλις 300-400 θερμίδες. Η κατάσταση αυτή οδήγησε σε έναν τρομερό λιμό. Υπολογίζεται ότι το χειμώνα του 1941-1942 πέθανε πάνω από το 10% των κατοίκων της Αθήνας και του Πειραιά. Ο ελληνικός λαός ξεσηκώθηκε, με την καθοδήγηση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, σε μεγάλους και αποφασιστικούς αγώνες για την επιβίωση. Οι κομμουνιστικοί πυρήνες στα εργοστάσια οργανώνουν παραστάσεις διαμαρτυρίας στους εργοδότες. Ένα από τα πρώτα θετικά αποτελέσματα ήταν η οργάνωση λαϊκών συσσιτίων που πέτυχαν τα εργατικά σωματεία και οι σύλλογοι των φοιτητών.
Λίγο μετά από αυτόν το φοβερό χειμώνα, στις 12 Απρίλη 1942, ξεσπά η πρώτη απεργία σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη. Στην απεργία αυτή πήραν μέρος πάνω από 50.000 εργαζόμενοι στο δημόσιο, με μπροστάρηδες τους λεγόμενους "τριατατικούς" (δηλαδή τους εργαζόμενους στην Τηλεφωνία, την Τηλεγραφία και το Ταχυδρομείο). Αφορμή στάθηκε η λιποθυμία από την πείνα ενός διανομέα στο Κεντρικό Ταχυδρομείο. Τα έκτακτα μέτρα της επιστράτευσης, οι συλλήψεις και οι απειλές δεν πτόησαν την αποφασιστικότητα των απεργών, οι οποίοι πέτυχαν τελικά μικρή αύξηση στους μισθούς τους. Ανάμεσά τους και ο μετέπειτα ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Χαρίλαος Φλωράκης.

 

Οι 10 ήρωες ΕΠΟΝίτες της Οδού Μπιζανίου

Λιθογραφία για το κάστρο της οδού Μπιζανίου.

Στις 23 Ιούλη του 1944 τα μηχανοκίνητα του ταγματασφαλίτη Μπουραντά με ισχυρές δυνάμεις Γερμανών και διοίκηση χιτλερικών αξιωματικών, κύκλωσαν την Καλλιθέα, με σκοπό να διαλύσουν τα ένοπλα τμήματα του ΕΛΑΣ που δρούσαν στην περιοχή και να μαζέψουν εργάτες για τα εργοστάσια της χιτλερικής Γερμανίας. Αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία από τμήματα του 1ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, που ύστερα από πολύωρη μάχη τους ανάγκασαν να φύγουν με σοβαρές απώλειες.
Την επομένη, 1.500 περίπου Γερμανοτσολιάδες ξαναγύρισαν και έζωσαν για δεύτερη φορά την Καλλιθέα. Σήμανε αμέσως συναγερμός. Το "χωνί" κάλεσε το λαό σε συναγερμό. Τμήματα του ΕΛΑΣ έφτασαν για ενισχύσεις. Δέκα ανταρτοΕΠΟΝίτες από το λόχο Χαροκόπου οχυρώθηκαν σε σπιτάκι στην οδό Μπιζανίου 10, που ήταν και έδρα του φρουραρχείου. Ο οπλισμός τους: 3 αυτόματα, 7 ντουφέκια, 10 χειροβομβίδες και λίγα πυρομαχικά. Κλείνουν τα μαγαζιά και οι τροχιοδρομικοί κατεβαίνουν σε απεργία, που σε λίγο μετατρέπεται σε γενική. Τα τμήματα του ΕΛΑΣ καθηλώνουν τους Γερμανοτσολιάδες. Το σπιτάκι δέχεται καταιγισμό πυρών από τις γύρω ταράτσες, που όμως αποκρούονται. Μέσα στο σπιτάκι υπάρχει μια μάνα με τα δυο παιδιά της. Ένας από τους ΕΠΟΝίτες βγαίνει με άσπρη σημαία και φυγαδεύει τους ενοίκους του σπιτιού. Όμως μια σφαίρα τον ρίχνει νεκρό.
Πέντε ώρες κράτησε η πολιορκία. Όταν, μετά από πέντε ώρες, οι ηρωικοί ΕΠΟΝίτες καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν σωτηρία, αυτοκτονούν για να μην πέσουν στα νύχια των εχθρών, περνώντας έτσι στην αθανασία. Το σπιτάκι - κάστρο της οδού Μπιζανίου έπεσε, μα οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν για να τελειώσουν με τη νίκη των τμημάτων του ΕΛΑΣ, νίκη που στάθηκε αποφασιστική στη ματαίωση των σχεδίων του εχθρού για την επιστράτευση που σχεδίαζε.
 

Τα μπλόκα στις ΕΛΑΣοκρατούμενες περιοχές της Αθήνας

Χαρακτικό του Α. Τάσσου για το μπλόκο της Κοκκινιάς

Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, με την ηρωική τους δράση και τη στήριξη από το λαό της Αθήνας, είχαν καταφέρει προς το τέλος της κατοχής να ελέγχουν ολόκληρες συνοικίες της πρωτεύουσας. Από τις "απελευθερωμένες" αυτές συνοικίες, οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους δεν μπορούσαν ούτε να περάσουν. Για να τις θέσουν ξανά υπό τον έλεγχό τους οργάνωναν δολοφονικές στρατιωτικές επιχειρήσεις που έμειναν στην ιστορία ως "μπλόκα".
Μια από αυτές τις περιοχές ήταν η ηρωική Κοκκινιά. Ο Ριζοσπάστης στις 30 Αυγούστου 1944 έγραψε για το μπλόκο της Κοκκινιάς: «Στις 17 Αυγούστου στις 2 το πρωί κυκλώνουν την Κοκκινιά. Χιλιάδες είναι οι Γερμανοί, οι τσολιάδες, οι χωροφύλακες της Ειδικής. Δύο συνεχείς ώρες την βαράνε με πυροβολικό, με όλμους, με πολυβόλα. Κι έπειτα μπαίνουν. Μαζεύουν τον κόσμο στην Οσία Ξένη. Διαλέγουν 74 και τούς τουφεκίζουν μπροστά στον κόσμο. Καίνε ύστερα τα Αρμένικα, κάπου 50 σπίτια και τουφεκίζουν άλλους 41. Ες-Ες, τσολιάδες, χωροφύλακες σπρώχνουν στα σπίτια που πυρπολούν, άντρες, γυναίκες, γέρους, γριές, παιδιά και τούς καίνε ζωντανούς.[...] Ο κόσμος μαζεύει τα πτώματα αυτά την άλλη μέρα. Πρόσωπα πελιδνά, μέτωπα συνοφρυομένα, δόντια και γροθιές σφιγμένα, μάτια βουρκωμένα βλέπεις παντού.[...] Οχτώ χιλιάδες είναι κείνοι που λείπουν απ’ την Κοκκινιά ύστερ’ απ’ την επιδρομή της 17/8. Τούς πήραν μαζί τους τα Ες-Ες, οι τσολιάδες οι “Ειδικοί”».

 

Ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει την Ελλάδα

Το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ. Στην πρώτη σειρά διακρίνονται ο Άρης Βελουχιώτης και Στέφανος Σαράφης.

Το Φθινόπωρο του 1944, η ζυγαριά του πολέμου έχει πια γύρει υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Την ίδια περίοδο, ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει τη μια μετά την άλλη τις πόλεις της Ελλάδας. Το Σεπτέμβρη απελευθερώνει την Καρδίτσα, τον Πύργο, την Καλαμάτα, την Αλεξανδρούπολη. Τον Οκτώβρη την Κόρινθο, την Αθήνα, τη Θήβα, τη Λάρισα και τη Θεσσαλονίκη. Ταυτόχρονα δίνει μάχες για τη διάσωση των υποδομών της χώρας, που οι χιτλερικοί προσπαθούσαν να καταστρέψουν καθώς αποχωρούσαν.
Στις 12 Οκτώβρη 1944, όταν απελευθερώθηκε η Αθήνα, χιλιάδες λαού πλημμύρισαν τους δρόμους και χαιρετούσαν τους ηρωικούς μαχητές του Α' Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ. Έγραψε ο Ριζοσπάστης για κείνη τη γιορτινή μέρα: «Χάθηκε το βρωμερό κουρέλι του φασισμού απ’ την Ακρόπολη. Τούτο το σύνθημα περίμενε η Αθήνα (…). Απ’ τον εξώστη του Μετοχικού ακούγεται η φωνή του ΚΚΕ. Χιλιάδες είναι ο κόσμος που κρέμεται απ’ τα χείλια του ομιλητή. Ατέλειωτες ζητωκραυγές σκεπάζουν το λόγο του. Μα κανείς δε φεύγει. Όλοι περιμένουν να τους μιλήσει ακόμη το Κόμμα τους, το Κόμμα του λαού, που πρώτο σήκωσε τη σημαία της αντίστασης, της ενότητας και της λευτεριάς, που στάθηκε πάντα μπρος, έδωσε αμέτρητα τα θύματά του κι οδήγησε το λαό στη Νίκη.»
Την επόμενη μέρα, τμήμα του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πειραιά, μαζί με τη βάρδια του εργοστασίου Ηλεκτρισμού, που ήταν ένοπλο τμήμα του ΕΛΑΣ, ύστερα από σκληρή μάχη με τμήμα καταστροφών του γερμανικού στρατού, κατόρθωσε να αποτρέψει την καταστροφή του εργοστασίου της ηλεκτρικής, των αερομύλων της ΣΕΛ, της Στάνταρ και άλλων βιομηχανικών επιχειρήσεων. Οι απώλειες του εχθρού ήταν 56 νεκροί και 21 αιχμάλωτοι και του ΕΛΑΣ 14 νεκροί.

Οι μεταπολεμικές εξελίξεις στην Ελλάδα

Οι στρατηγικές αδυναμίες του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος και του ΚΚΕ

Μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

O πόλεμος διαμόρφωσε συνθήκες μεγάλης όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων στο εσωτερικό πολλών χωρών, όμως η αντιφασιστική πάλη οδήγησε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας μόνο σε χώρες της Kεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, χάρη στην καθοριστική υποστήριξη των λαϊκών κινημάτων από τον Κόκκινο Στρατό, γενικότερα από την ΕΣΣΔ. Γενικότερα, στην καπιταλιστική Δύση, τα ΚΚ δεν διαμόρφωσαν στρατηγική μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου ή του απελευθερωτικού αγώνα σε πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας. Οι στρατηγικές αυτές αδυναμίες δεν αφορούσαν μόνο το κάθε ΚΚ ξεχωριστά, αλλά αντανακλούσαν γενικότερες αδυναμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τμήμα της οποίας ήταν και το ΚΚΕ.
Όπως σημειώνεται στη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου και την μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών: «Το ΚΚΕ, παρά την προσφορά του, δεν ήταν επαρκώς στρατηγικά - πολιτικά προετοιμασμένο να θέσει το ζήτημα της κατάκτησης της εργατικής εξουσίας ως αποτέλεσμα της αντιστασιακής πάλης και έπαθλο του λαϊκού αγώνα. Δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις μιας πορείας που μπορούσε, τουλάχιστον από την άποψη του υποκειμενικού παράγοντα, να οδηγήσει στη νίκη, στην εργατική εξουσία».
 

Βγάζουμε συμπεράσματα από την ένδοξη ιστορία του ΚΚΕ, προετοιμαζόμαστε για τις μάχες που έρχονται

Σήμερα το ΚΚΕ, μελετώντας και βγάζοντας συμπεράσματα από την ένδοξη ιστορία του και έχοντας διαμορφώσει σύγχρονο Πρόγραμμα, είναι πιο ώριμο να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του ως επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης. Όπως αναφέρεται στη Διακήρυξη: «Εβδομήντα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τα διδάγματα από αυτόν ενισχύουν τη θεωρητική θέση ότι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα η μόνη εναλλακτική λύση είναι ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός. Είναι η απαλλαγή της εργατικής τάξης από την εκμετάλλευση, η θεμελίωση των νέων κοινωνικών σχέσεων, της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού, της ενεργητικής συμμετοχής των εργαζομένων στην οργάνωση - διεύθυνση της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών (...). Η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, είναι αναπόσπαστη από την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα θα ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας».

Ο "Ριζοσπάστης" και τα δεκάδες έντυπα της αντίστασης, που έβγαιναν τότε με κίνδυνο της ζωής των συντακτών και των τυπογράφων τους, έπαιξαν το δικό τους αναντικατάστατο ρόλο στην οργάνωση και την ενημέρωση του λαού και της νεολαίας. Την ίδια στιγμή, πολλές αστικές εφημερίδες συνέχισαν την έκδοσή τους υπερασπιζόμενες τις κατοχικές κυβερνήσεις. Αριστερά: Ο "Ριζοσπάστης" στις 25 Φλεβάρη 1943 γράφει για τη μεγαλειώδη διαδήλωση του λαού της Αθήνας που έγινε την προηγούμενη μέρα, ενάντια στα σχέδια των Γερμανών να μεταφέρουν Έλληνες στο ανατολικό μέτωπο για να πολεμήσουν την ΕΣΣΔ. Στο κέντρο: Τα "Αντάρτικα Νειάτα", όργανο της 1ης Μεραρχίας της ΕΠΟΝ Δεξιά: Η "Καθημερινή" στις 5 Μαϊου 1941 ενημερώνει τους αναγνώστες της πως «η Γερμανία ουδέποτε έτρεφεν εδαφικάς βλέψεις» στην Ελλάδα.

ΚΝΕ - Μάθε την Αλήθεια (70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών)