Ο λαός θα πληρώσει το άθλιο μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Από το μεγάλο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ την περασμένη Τετάρτη

Σήμερα, αντί για την καθιερωμένη «Ανασκόπηση», δημοσιεύουμε εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη συζήτηση στη Βουλή για το 3ο μνημόνιο:

«Το 2010, από το "λεφτά υπάρχουν" του κ. Γιώργου Παπανδρέου, φτάσαμε στο βάρβαρο μνημόνιο 1. Το 2012, από το πρόγραμμα του Ζαππείου του κ. Σαμαρά και την καταψήφιση του πρώτου μνημονίου, φτάσαμε στο μνημόνιο 2. Σήμερα, το 2015, από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και το "θα σκίσουμε όλα τα μνημόνια" του κ. Τσίπρα, φτάσαμε στο μνημόνιο 3.

Για όλους έρχεται κάποια στιγμή η ώρα της αλήθειας. Αυτή η ώρα έφτασε για εσάς κ. Τσίπρα. Η δημαγωγία, η συνειδητή εξαπάτηση έφτασε στα όριά της. Ολα όσα μας είπατε για τα μνημόνια που θα σκίζατε, για τα νταούλια που θα χτυπάγατε και θα χόρευαν οι αγορές, δυστυχώς τώρα δεν προκαλούν γέλιο. Γιατί ο λογαριασμός που καλείται να πληρώσει ο λαός είναι πολύ πικρός, πολύ βαρύς και ασήκωτος. Ο λαός θα πληρώσει το άθλιο μνημόνιο Τσίπρα.

Παραμύθια τέλος! Αποκαλύφτηκε ότι η ΕΕ είναι μία αντιδραστική, ιμπεριαλιστική συμμαχία, η οποία δεν αλλάζει με δημοψηφίσματα. Αποκαλύφτηκε ότι καμία αστική - ούτε με αριστερό πρόσημο - κυβέρνηση δεν μπορεί να βαρά τα νταούλια σε αυτούς που κρατούν τα κλειδιά της οικονομίας, στους μονοπωλιακούς ομίλους. Αποδείχτηκε ότι οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστικών κέντρων, η διαπάλη της Γερμανίας με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ δεν αφορά στην προστασία των λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά στα κέρδη τους, τα κέρδη του κεφαλαίου.

Η λυκοσυμμαχία της ΕΕ, στην οποία υποκλίνεστε, δεν υπήρξε ποτέ μια Ενωση της ειρήνης, της ισοτιμίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αντικομμουνιστές, λυσσασμένοι εχθροί της Σοβιετικής Ενωσης και του εργατικού κινήματος ήταν οι ιδρυτές της, ο Αντενάουερ και ο Σούμαν που θαυμάζετε. Γι' αυτό και η ΕΔΑ χαρακτήριζε πριν από τη χούντα την τότε ΕΟΚ ως "λάκκο των λεόντων" και τους ιδρυτές της, τους οποίους εσείς υμνείτε.

Την ίδια ώρα που λέγατε ότι σας εκβιάζει η τρόικα, παρουσιάζατε ως μονόδρομο την παραμονή μας σε αυτήν τη φυλακή των εκβιαστών. Υπογράψατε τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και δεν προετοιμάσατε, ούτε παρουσιάσατε στο λαό καμιά εναλλακτική λύση. Μια μέρα μετά το δημοψήφισμα, βρεθήκατε αγκαλιά με τους ηγέτες του ΝΑΙ, να παρουσιάζετε την υπογραφή νέας συμφωνίας ως μοναδική επιλογή, με τα ίδια επιχειρήματα, τον ίδιο εκφοβισμό που ακούμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια.

Περήφανοι για το τσάκισμα του λαού

Είστε υπερήφανοι για το τσάκισμα του λαού. Αποτελεί θράσος να μιλάτε ακόμη και σήμερα για τη σκληρή, περήφανη μάχη που τάχα δώσατε απέναντι στους δανειστές.

Αισθάνεστε περήφανος: Για τη νέα μείωση του εισοδήματος των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων και των συνταξιούχων; Για το πάγωμα - δηλαδή στην ουσία - το κόψιμο των συντάξεων; Για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης; Για τους άδικους έμμεσους φόρους; Τις αυξήσεις του ΦΠΑ στα τρόφιμα, που πλήττουν εξίσου άνισα εισοδήματα; Αισθάνεστε περήφανος για την ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων; Την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας; Το χτύπημα των αγροτών; Τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις; Την αύξηση της φοροαφαίμαξης των αυτοαπασχολούμενων, επαγγελματιών και εμπόρων;

Πείτε καθαρά στο λαό: Σε ποια χέρια θα βρεθούν τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης των εγχώριων υδρογονανθράκων, μετά την έγκριση του ανεξάρτητου Ταμείου, στο οποίο θα μεταφερθούν ελληνικά περιουσιακά στοιχεία μεγάλης αξίας!!!

Απαντήστε: Ποιες πραγματικές εγγυήσεις μπορείτε να δώσετε για τις λαϊκές καταθέσεις, αφού εγκριθεί σε επίπεδο εθνικού Δικαίου η κοινοτική οδηγία - πλαίσιο για την ανάκαμψη και εξυγίανση των εγχώριων πιστωτικών ιδρυμάτων (πράγμα που σε απλά ελληνικά σημαίνει κούρεμα καταθέσεων).

Νέοι αντιλαϊκοί μύθοι

Φτιάχνετε νέους αντιλαϊκούς μύθους. Ο νέος μύθος με τον οποίο συνοδεύετε το τερατώδες μνημόνιο, έχει δύο συστατικά στοιχεία:

Το ΠΡΩΤΟ είναι η περιβόητη δικαιότερη κατανομή των βαρών. Εχετε ξεπεράσει κάθε όριο βρώμικης προπαγάνδας. Τι λέτε στον εργαζόμενο, στον αγρότη, στο συνταξιούχο; Να ξεχάσει όσα βάρη έχει ήδη φορτωθεί στην πλάτη του από τα δύο προηγούμενα αντιλαϊκά μνημόνια. Να αποδεχτεί ότι όλοι οι προηγούμενοι αντιλαϊκοί νόμοι, που θα τους καταργούσατε τάχα με ένα άρθρο, ήρθαν για να μείνουν αιώνια. Να αποδεχτεί στην πλάτη του και το νέο βουνό των αντιλαϊκών μέτρων. Και επιπλέον, να θεωρήσει ότι όλα αυτά αντισταθμίζονται, επειδή θα αυξηθεί η φορολογία των επιχειρήσεων με κέρδη έως 50.000 ευρώ, που φυσικά δεν είναι οι μονοπωλιακοί όμιλοι...

Για τα μονοπώλια, δεν υπάρχει πρόσθετη φορολογική επιβάρυνση, ενώ συνεχίζονται οι προκλητικές φοροαπαλλαγές. Μιλάτε προκλητικά για τη δυνατότητα αναδιανομής, την ώρα που οι εφοπλιστές συνεχίζουν να πληρώνουν ως ετήσιο φόρο τα ναύλα λίγων ημερών. Μιλάτε για δίκαιη αναδιανομή, την ώρα που ο υπουργός σας, κ. Κουρουμπλής, σχεδίαζε ν' αυξήσει τις τιμές στα γενόσημα που παράγει η εγχώρια φαρμακοβιομηχανία. Γι' αυτά τα θέματα και για τις πολεμικές δαπάνες δεν υπογράφατε τις αρχικές προτάσεις Γιούνκερ, για να ικανοποιήσετε τα φιλαράκια σας, κάποιους εφοπλιστές και κάποιους φαρμακοβιομήχανους.

Το ΔΕΥΤΕΡΟ βασικό στοιχείο του εμπορίου ελπίδας, το οποίο προκλητικά συνεχίζετε, είναι η προοπτική επιστροφής στην καπιταλιστική ανάπτυξη, με το επενδυτικό πακέτο Γιούνκερ και τις υποσχέσεις αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους. Ούτε λίγο - ούτε πολύ εμφανίζετε την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων, ως δρόμο που οδηγεί στη λαϊκή ευημερία.

Ποιον κοροϊδεύετε; Η ισχυρή θέση του τουριστικού κλάδου οδήγησε τάχα σε ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι του κλάδου τα χρόνια της κρίσης; Μπορεί να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου, χωρίς να αυξηθεί το ξεζούμισμα των εργαζομένων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης; Οι εργαζόμενοι ξέρουν την απάντηση, τη βιώνουν καθημερινά. Ολοι θυμούνται ότι η προηγούμενη αναδιάρθρωση του χρέους, το μεγάλο κούρεμα που έγινε τότε, συνοδεύτηκε με κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα.

Διαπάλη που την πληρώνει ο λαός

Στην πλάτη του ελληνικού λαού οξύνεται η διαπάλη μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας για το μέλλον της Ευρωζώνης, καθώς και μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας για την ηγεμονία στην Ευρώπη. Γι' αυτό, το Grexit δεν μπορεί να αποκλειστεί το επόμενο διάστημα, αργότερα, παρά την προσωρινή συμφωνία.

Ομως, δεν αποτελεί εναλλακτική λύση για το λαό η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής. Κι ας τη δούμε λίγο αυτή τη λύση της δραχμής, η οποία αφελώς υιοθετείται από ορισμένους. Εμείς επιμένουμε ότι δεν αποτελεί διέξοδο για το λαό η λύση της δραχμής, που επιθυμούν ο Σόιμπλε, η Λεπέν, ο Σόρος, οι Βρετανοί ευρωσκεπτικιστές, καθώς και διάφορα άλλα φασιστοειδή στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Οι μόνοι κερδισμένοι στην Ελλάδα απ' τη συγκεκριμένη λύση θα ήταν ορισμένοι μονοπωλιακοί όμιλοι της ναυτιλίας, της φαρμακοβιομηχανίας, της ενέργειας, του εμπορίου όπλων. Ο λαός, όμως, θα συνεχίσει να θυσιάζει τις ανάγκες του στο βωμό της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, που θα εξακολουθούν να κρατούν στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας. Ο λαός θα πληρώσει και πάλι, με άλλο τρόπο, με τη μεγάλη άνοδο του πληθωρισμού, τη μαύρη αγορά, τις ακριβές εισαγωγές κ.λπ. Γι' αυτό έχει μεγάλες ευθύνες η πλευρά του κ. Λαφαζάνη, του κ. Λαπαβίτσα, άλλων ομάδων εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Αφού στήριξαν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή της την πορεία και συνέβαλαν στον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος, τώρα προτείνουν μια κάλπικη διέξοδο, για να συνεχίσουν το ρόλο τους ως δεκανίκια μιας αδιέξοδης πολιτικής, ξένων για το λαό συμφερόντων.

Διέξοδος στη ρήξη με την ΕΕ

Υπάρχει η πραγματική διέξοδος της ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Φτάνει ο λαός να πιστέψει στη δύναμή του και να οργανώσει την αντεπίθεσή του. Υπάρχει ο δρόμος που καταργεί πραγματικά τις δεσμεύσεις της ΕΕ για την εγχώρια παραγωγή, απ' το κρέας και τη ζάχαρη μέχρι τα ναυπηγεία και άλλους τομείς της οικονομίας. Υπάρχει ο δρόμος που ξεριζώνει το καπιταλιστικό κέρδος ως βασικό κριτήριο της παραγωγής και θέτει ως γνώμονα τις κοινωνικές, τις λαϊκές ανάγκες. Αυτός ο δρόμος θα επιτρέψει, για παράδειγμα, να βγούμε απ' την κρίση στον κλάδο των κατασκευών και να καλυφθούν οι ανάγκες σε έργα υποδομής, καθώς και οι στεγαστικές ανάγκες χιλιάδων νέων που ζουν σήμερα αναγκαστικά με τους γονείς τους. Υπάρχει ο δρόμος που θα επιτρέψει να συναφθούν αμοιβαία επωφελείς διεθνείς συμφωνίες για την εισαγωγή τροφίμων και φαρμάκων, ενέργειας, αφού η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας θα έχει σπάσει τα δεσμά και τις αλυσίδες, με τις οποίες είναι χειροπόδαρα δεμένη από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Για ν' ανοίξει αυτός ο δρόμος, πρέπει άμεσα, τώρα να οργανωθεί και ενωθεί ο λαός, να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα αμέσως, να αποκτήσει σαφή αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, στη βάση των βασικών αιτημάτων διεκδίκησης, να αναπτυχθεί η κοινωνική λαϊκή συμμαχία του με τα υπόλοιπα λαϊκά κινήματα που έχουν έναν προσανατολισμό ενάντια στα μονοπώλια, να δυναμώσει η συμπαράταξη με το ΚΚΕ, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές και επιφυλάξεις.

Είναι η μόνη ελπίδα πλέον για το λαό, τη νεολαία, για την έξοδο από την κρίση σε όφελος της λαϊκής ευημερίας. Να μην μπει ο λαός κάτω από ξένες σημαίες. Η σημαία της εργατικής τάξης, των αγώνων του λαού μας, η βαμμένη με το κόκκινο αίμα των παιδιών του, η γαλανόλευκη σημαία των ηρώων αυτής της πατρίδας, θα κυματίζουν πραγματικά περήφανα, όταν ο ίδιος ο λαός μας αποφασίσει να τις πάρει στα χέρια του και να τις σηκώσει ακόμα ψηλότερα...».

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 19 Ιούλη 2015

Ναρκοθετημένη πορεία σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων

Μιάμιση βδομάδα πριν, η κυβέρνηση ζητούσε να μετρηθούν όσοι από το λαό είναι στο πλευρό της. Οργάνωσε το δημοψήφισμα με ένα κάλπικο ερώτημα, αρνούμενη να βάλει τη δική της θέση σε κρίση. Το ΚΚΕ κάλεσε το λαό να ακυρώσει το ψευτοδίλημμα, να πει «όχι» και στην πρόταση των δανειστών και στην κυβερνητική πρόταση που ήταν αντίγραφο της πρότασης των δανειστών. Η κυβέρνηση πανηγύριζε μετά το δημοψήφισμα για τις 3,5 εκατομμύρια ψήφους του «όχι» και έσπευσε να δηλώσει ότι αυτές οι ψήφοι δίνουν εντολή για «νέα συμφωνία». Μετέτρεψε, δηλαδή, στη στιγμή το «όχι» σε «ναι» στα μνημόνια. Το παζάρι με τους εταίρους της έφερε ήδη αποτέλεσμα: Η πρόταση Γιούνκερ ονομάστηκε πρόταση ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας ουκ ολίγες αντιδράσεις ανάμεσα στους ίδιους τους ψηφοφόρους του κυβερνητικού κόμματος. Γεγονός που ανάγκασε προχτές την «Αυγή» να ζητήσει να μετρηθούν όσοι από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν να στηρίζουν την κυβέρνηση την ώρα που υπογράφει νέο μνημόνιο.

Πολλοί εμφανίστηκαν να πέφτουν από τα σύννεφα. Δεν έχουν δίκιο. Η κυβέρνηση κινήθηκε ακριβώς στα πλαίσια που είχε ορίσει. Εντός της ΕΕ, εντός των συμμαχιών με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, και κυρίως εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Από την 1η του Ιούλη η «Αυγή» με τον πρωτοσέλιδο τίτλο της δήλωνε «το "όχι" καταλύτης για νέα συμφωνία». Επιβεβαίωνε, δηλαδή, ότι η κυβέρνηση επεδίωκε να υπογράψει ένα νέο πρόγραμμα, μέσα στο «λάκκο των λεόντων» της ΕΕ, αυτήν τη φορά και με την υπογραφή του λαού.

Η κυβέρνηση ήταν συνεπής στις επιλογές της: Κυβερνά πέντε μήνες και δεν έκανε τίποτα για να καταργήσει τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους όπως υποσχόταν. Αντίθετα, έδειξε ιδιαίτερο ζήλο στην εφαρμογή των νόμων που υλοποιούν τα μνημόνια. Στην ίδια ρότα και οι σημερινές επιλογές της κινούνται εντός των πλαισίων που ορίζουν οι θεσμοί, στους οποίους εξάλλου μετέχει με τα μπούνια.

Ο ίδιος ο Τσίπρας σε επιστολή του στην τρόικα έγραψε: «... με τις στοχευμένες νέες προτάσεις της η Αθήνα επιδιώκει συμφωνία, χωρίς να αμφισβητεί το κείμενο Γιούνκερ, χωρίς όμως και να ταυτίζεται με αυτό»! Κι αυτό ακριβώς έκανε. Εφερε ένα ακόμα, το τρίτο, μνημόνιο.

Χρειάστηκαν λιγότεροι από πέντε μήνες για να κονιορτοποιηθεί η προπαγάνδα, με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτησε το λαό, αποσπώντας του την ψήφο με ψεύτικες υποσχέσεις και φρούδες ελπίδες για καλυτέρευση της ζωής του: Οτι θα τα καταργήσει τα μνημόνια δίχως αμφισβήτηση, σύγκρουση και ρήξη με τις αιτίες που τα γεννούν. Οτι θα συγκροτήσει συμμαχίες ικανές να επιδράσουν στην αλλαγή στρατηγικής της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Οτι μπορεί να εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική εντός της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Δεσμεύεται με όρκους πίστης

Η όλη εξέλιξη επιβεβαιώνει την εκτίμηση του ΚΚΕ ότι καμία κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, της εξουσίας της αστικής τάξης και των συμμαχιών με τις οποίες αυτή έχει συνδέσει τα συμφέροντά της, δεν μπορεί να χαράξει φιλολαϊκή πορεία.

Αντικειμενικά και ανεξαρτήτως προθέσεων θα πρέπει να ακολουθήσει συγκεκριμένες απαιτήσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, θα πρέπει να κινηθεί στο πλαίσιο της συγκεκριμένης νομιμότητας, των δεσμεύσεων και της συνέχειας του αστικού κράτους. Σ' αυτήν τη νομιμότητα έχει δώσει όρκους ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτήν τη νομιμοφροσύνη του έκφρασε με δεκάδες κυβερνητικές πράξεις, από τις δεσμεύσεις στα αποθεματικά δημόσιων οργανισμών, από τον «κοινωνικό διάλογο» που έστησε με εργοδότες και εργατοπατέρες για τις εργασιακές σχέσεις, τις διευκολύνσεις προς το κεφάλαιο με τη διαγραφή και ρύθμιση χρεών, την αποδοχή όλου του μνημονιακού αντιλαϊκού πλαισίου, ως το αντιλαϊκό πακέτο - πρόταση των 47+ σελίδων που κατέθεσε στους δανειστές και τώρα με την τελική πρόταση για το τρίτο μνημόνιο.

Διαπραγμάτευση για το κεφάλαιο

Η πορεία αυτή ήταν προδιαγεγραμμένη. Διαπραγμάτευση υπέρ των λαών δεν μπορεί να υπάρξει όταν είναι το κεφάλαιο αυτό που ορίζει το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης, στην οποία η κυβέρνηση προέτρεψε το λαό να εναποθέσει ελπίδες. Σήμερα, αποδεικνύεται ότι η διαπραγμάτευση αφορά για μεν το λαό τους όρους σφαγής όσων δικαιωμάτων του απέμειναν, για δε την αστική τάξη όρους ανάκαμψης της κερδοφορίας και τόνωσης της ανταγωνιστικότητάς της. Την ώρα που συντάξεις, μισθοί ξαναμπαίνουν στην προκρούστεια κλίνη, την ώρα που νέα φοροεπιδρομή βρίσκεται προ των πυλών, η κυβέρνηση διεκδικεί τη διευθέτηση του χρέους, του αναπτυξιακού πακέτου, την εξασφάλιση δηλαδή ζεστού χρήματος για το κεφάλαιο.

Ηδη οι διεθνείς σύμμαχοι της κυβέρνησης που τους προβάλει σαν φίλους του λαού καλούν τους εργαζόμενους να δεχτούν νέες επώδυνες αναδιαρθρώσεις, νέες περικοπές δικαιωμάτων. Απ' τον Ομπάμα και τον Ολάντ έως τον Ρέντσι και το ΔΝΤ. Το ίδιο άλλωστε ισχύει για τον ΟΟΣΑ και το Διεθνή Οργανισμό Εργασίας, που ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να εμφανίζει ως «τάγματα αγγέλων». Αλλωστε, όλοι στα κράτη τους εφαρμόζουν με πυγμή σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, αφού αυτό αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση στην προσπάθειά τους να στηρίξουν την αναθέρμανση των καπιταλιστικών οικονομιών τους.

Η διαπραγμάτευση ανάμεσά τους αφορά τις διαφορές των δικών τους συμφερόντων, τη διαπάλη ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, ανάμεσα σε καπιταλιστικές χώρες. Συνδέεται άμεσα με τη διαπάλη για χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής, για αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας, για επανεξέταση του Σχεδίου Οικονομικής Διακυβέρνησης της Ευρωζώνης, ώστε να εξασφαλιστούν περισσότεροι κοινοτικοί πόροι για τη στήριξη των επενδύσεων και να πιεστεί η Γερμανία να αναλάβει μεγαλύτερα βάρη σχετικά με τα υπερχρεωμένα κράτη - μέλη. Οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ συμβάλλουν σ' αυτήν την πίεση προς τη Γερμανία, με την πρόταση για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Ο λαός θα συνεχίσει να πληρώνει

Το πλαίσιο που συγκροτούν το κεφάλαιο, οι λυκοσυμμαχίες του και η εξουσία τους στην Ελλάδα, είναι αυτό που στέκεται ανάμεσα στο λαό και την ευημερία του. Για να ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή ευημερία πρέπει ο λαός να ξεμπερδεύει μια και καλή με τις επιζήμιες λογικές του μικρότερου κακού, των μειωμένων απαιτήσεων, λογικές που τον οδηγούν πάντα στο μεγαλύτερο κακό. Για να υπερασπίσει τα λίγα που του έμειναν και να διεκδικήσει όσα δικαιούται οφείλει να οργανώσει την πάλη του σε κατεύθυνση πραγματικής ρήξης με την αστική τάξη, τις συμμαχίες της, που σήμερα είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, το πολιτικό της προσωπικό και τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς της στην Ελλάδα.

Η αντιλαϊκή πρόταση της ίδιας της κυβέρνησης αποκαλύπτει ότι οι διαπραγματεύσεις δεν αφορούν την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Αποκαλύπτει ότι πρόκειται για διαπραγμάτευση στο «στρατόπεδο του εχθρού», ανάμεσα στις αστικές τάξεις, στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στους μονοπωλιακούς ομίλους για τον επιμερισμό ζημιών και κερδών.

Η προσπάθεια της κυβερνητικής προπαγάνδας να κάνει το μαύρο άσπρο προσκρούει ανοιχτά στη σκληρή πραγματικότητα, την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Οσο κι αν η κυβέρνηση δηλώνει ότι δε θα δεχτεί να κόψει μισθούς και συντάξεις, η αλήθεια είναι ότι το εισόδημα των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων, των συνταξιούχων θα πληγεί ακόμα περισσότερο απ' τη σκληρή φοροαφαίμαξη και την κατεδάφιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Μπορεί η κυβέρνηση να βαφτίζει τις ιδιωτικοποιήσεις αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και την τρόικα τρεις θεσμούς, αλλά τα γεγονότα είναι πεισματάρικα.

Η κυβέρνηση προβάλλει ως μεγάλο αντάλλαγμα για τη στάση της τη διασφάλιση μιας υπόσχεσης αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους από τους δανειστές. Η αναδιάρθρωση του χρέους προβάλλεται ως το φάρμακο για μια φιλολαϊκή έξοδο απ' την κρίση, ως μοχλός για να φτάσουμε στην «ανάπτυξη για όλους».

Ας σκεφτούμε τι έγινε μετά το προηγούμενο μεγάλο «κούρεμα» του κρατικού χρέους. Βελτιώθηκε η θέση του λαού; Ποσώς. Αντίθετα, επιβλήθηκαν ακόμα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα.

Αναδιάρθρωση του χρέους σημαίνει για το λαό νέο, ακόμα πιο σκληρό, αντιλαϊκό μνημόνιο. Αυτό εξάλλου ζητά το ΔΝΤ, που θέτει το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Απαιτεί πλήρη κατεδάφιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων που έχουν απομείνει.

Στην πραγματικότητα, για το λαό δεν υπάρχει αντάλλαγμα. Οποιες αλλαγές και αν γίνουν στον τρόπο και στο χρόνο αποπληρωμής, ο λαός θα συνεχίζει να πληρώνει ενώ δεν ευθύνεται, ούτε ωφελήθηκε απ' τη διόγκωση του χρέους. Η όποια εξοικονόμηση κρατικών και κοινοτικών πόρων θα αφορά την ενίσχυση των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων και όχι τη βελτίωση της κρατικής κοινωνικής πολιτικής.

***

Ο λαός πρέπει τώρα να βγει στο προσκήνιο βάζοντας τις δικές του πραγματικές «κόκκινες γραμμές». Απαιτώντας αγωνιστικά να καταργηθούν οι αντιλαϊκοί νόμοι, να επιστραφούν οι απώλειες που είχαμε την περίοδο της κρίσης, να ακυρωθεί το σχέδιο για νέα σκληρή αντιλαϊκή συμφωνία. Γυρνώντας την πλάτη και σε όσους ισχυρίζονται πως αρκεί να αλλάξει το νόμισμα για να δοθεί λύση. Η λύση δεν είναι η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής, αλλά η ριζική αλλαγή πορείας, η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, των μέσων παραγωγής, με αποδέσμευση απ' την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 12 Ιούλη 2015

Ο λογαριασμός...

Επικοινωνιακά, η κυβέρνηση εμφανίζεται να μαδάει τη μαργαρίτα: υπογράφουμε, δεν υπογράφουμε. Στην πράξη, κάθε μέρα που περνά, αποκαλύπτεται η ταύτισή της με αντιλαϊκές δεσμεύσεις και μέτρα. Μόλις προχτές, ο Βαρουφάκης έστειλε πρόταση για ύπαρξη μόνιμου μηχανισμού επιτήρησης του κρατικού προϋπολογισμού σε «εβδομαδιαία βάση», με καθήκον, μάλιστα, να «εφαρμόζει αυτόματα οριζόντιες μειώσεις σε όλες τις δαπάνες». Από τη σκοπιά των συμφερόντων που εκφράζει, κάτι τέτοιο δεν είναι παράλογο. Είναι η λογική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, των πρωτογενών πλεονασμάτων και της δημοσιονομικής σταθερότητας, όροι απαραίτητοι για τη στήριξη της ανάκαμψης του κεφαλαίου. Σιδερένιοι όροι, που περιλαμβάνονται σε όλες τις ευρωπαϊκές συνθήκες, από την περίφημη Συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι σήμερα. Σημειώνουμε ότι από την αρχή του χρόνου, είναι σε λειτουργία ο μηχανισμός της ΕΕ για την επιτήρηση των προϋπολογισμών. Το νέο στοιχείο που φέρνει η πρόταση Βαρουφάκη είναι το «σε εβδομαδιαία βάση»!

Παρ' όλο που η κυβέρνηση προπαγανδιστικά εμφανίζεται ότι σκίζεται για το καλό του λαού της χώρας, ότι διαπραγματεύεται σκληρά για το καλό του, η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα που περνάει, φαίνεται ακόμα πιο καθαρά με ποια ταξική πλευρά έχει πάρει θέση.

Το προηγούμενο παράδειγμα έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά γεγονότων, που αποδεικνύουν πως και αυτή η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά» λειτουργεί ως αυτό που πραγματικά είναι, όργανο όλων αυτών που έχουν την πραγματική εξουσία, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών.

Για λογαριασμό τους διαπραγματεύεται στην ΕΕ την απομείωση του χρέους, τα μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα, τα επενδυτικά πακέτα που θα στηρίξουν την ανάκαμψη των κερδών τους. Για λογαριασμό τους παίρνει σβάρνα τα οικονομικά φόρουμ σαν το τελευταίο στη Ρωσία, προκειμένου να αυγατίσουν οι συνεργασίες στις μπίζνες τους. Ας ρίξει κανείς μια ματιά στην αντιπροσωπεία των επιχειρηματιών που συνόδευσαν την κυβερνητική αντιπροσωπεία στην Αγία Πετρούπολη. Για λογαριασμό τους κατέθεσε 47 και πλέον σελίδες αντιλαϊκών μέτρων. Το γεγονός ότι άλλα τμήματα του κεφαλαίου θεωρούν αναγκαία πάση θυσία λύση εντός ΕΕ και ευρώ και αλλά φλερτάρουν με την ιδέα της χρεοκοπίας και του «εθνικού νομίσματος», εκδηλώνεται και στις διαφορετικές τάσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Εκδηλώνεται στο γεγονός ότι από τη μια δεσμεύεται για λύση εντός του ευρώ και της ΕΕ, από την άλλη αφήνει ανοιχτό και το ενδεχόμενο σύγκρουσης με τους δανειστές και την αλλαγή νομίσματος, εφόσον αυτό χρειαστεί.

Για λογαριασμό τους διατηρεί όλο το αντιλαϊκό νομοθετικό πλαίσιο που είχε ψηφιστεί από την προηγούμενη συγκυβέρνηση και που απορρέει από τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τα μνημόνια, που ισχύουν στο ακέραιο. Ολες εκείνες οι ρυθμίσεις που μείωσαν συντάξεις και μισθούς, επέβαλαν φόρους, καθιέρωσαν περικοπές σε προσωπικό σε μια σειρά υπηρεσίες του Δημοσίου, έκοψαν τη χρηματοδότηση από νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δήμους, αύξησαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κ.ά., αυτούς τους 5 μήνες εφαρμόζονται κατά γράμμα. Τίποτα απολύτως δεν έχει αλλάξει. Και μάλιστα, οι νέοι υπουργοί της σημερινής συγκυβέρνησης, πολύ συχνά, με εγκυκλίους, ενημερώνουν ότι πρέπει να υλοποιηθούν αυτές οι δεσμεύσεις.

Για λογαριασμό τους επιβάλλει σε δήμους και περιφέρειες να περικόψουν κατά 10% τις προσλήψεις συμβασιούχων για το 2015, όπως προβλέπουν τα μνημόνια. Κάτι που οδηγεί στην υπολειτουργία ή και κατάργηση υπηρεσιών προς τους εργαζόμενους (παιδικοί σταθμοί, καθαριότητα, προγράμματα Πρόνοιας). Διατηρεί τη μειωμένη χρηματοδότηση των νοσοκομείων της χώρας για το 2015, όπως ακριβώς προβλέπουν τα μνημόνια. Περιορισμένη χρηματοδότηση, που μειώθηκε ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα για τη λειτουργία των νοσοκομείων και βέβαια για την υγεία των ασθενών.

Για λογαριασμό τους η σημερινή συγκυβέρνηση, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, νύχτα Παρασκευής έσβησε πρόστιμα από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που προέρχονταν ακόμα και από λαθρεμπόριο. Την ίδια ώρα που μίλαγε για πάταξη της φοροδιαφυγής των επιχειρηματικών ομίλων που θα φέρει έσοδα στο κράτος, τους έσβησε τα χρωστούμενα... Και ακόμα περιμένουμε να δούμε ποια είναι τα ονόματα όσων ευεργετήθηκαν, όπως έχει ζητήσει το ΚΚΕ επίσημα στη Βουλή. Και δεν είναι μόνο αυτό.

Για λογαριασμό τους είχε δεσμευτεί σε φοροελαφρύνσεις που υλοποιεί. Πρόσφατο παράδειγμα το λεγόμενο«μίνι φορολογικό νομοσχέδιο», που απαλλάσσει από τον ΦΠΑ επιχειρηματικούς ομίλους που θα συμμετάσχουν στην κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου. Αντίστοιχες δεκάδες τέτοιες ρυθμίσεις είχε κάνει και η προηγούμενη συγκυβέρνηση, την ώρα που έκοβε συντάξεις και μισθούς, την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι πετιούνταν στο δρόμο. Ετσι και τώρα. Την ίδια στιγμή που στις 47+8 σελίδες που κατέθεσε ως πρόταση η κυβέρνηση στους δανειστές, περιλαμβάνεται η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ και για το 2016, η μεταφορά μιας σειράς ειδών πρώτης ανάγκης και διατροφής στον υψηλότερο συντελεστή ΦΠΑ και άλλα αντιλαϊκά μέτρα, φροντίζει να απαλλάσσει από το ΦΠΑ μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

Για λογαριασμό τους παρέπεμψε τη συζήτηση για Εργασιακά και Ασφαλιστικό στο λεγόμενο κοινωνικό διάλογο, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να προβάλουν τις αξιώσεις τους, να θέσουν τους σκληρούς όρους τους απέναντι στους εργαζόμενους.

Για λογαριασμό τους η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για το καθεστώς απληρωσιάς που υπάρχει σε μια σειρά εργασιακούς χώρους, για την εργοδοτική τρομοκρατία, τις απολύσεις, τα εργοδοτικά εγκλήματα, όπως αυτό στα ΕΛΠΕ, απαντώντας περί ανέμων και υδάτων στις Ερωτήσεις του ΚΚΕ στη Βουλή.

Και όλα αυτά, ενώ καλεί το λαό να πληρώσει για άλλη μια φορά το λογαριασμό του κεφαλαίου και μάλιστα να συναινέσει. Να γίνει, για άλλη μια φορά, «ντεκόρ» σε αντιλαϊκά παζάρια και διαπραγματεύσεις, με την ελπίδα ότι η περιβόητη ανάκαμψη θα γλιτώσει τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τους νέους από τον εφιάλτη της ανεργίας, θα ανοίξει το δρόμο για ανθρώπινους μισθούς, θα φέρει την ελπίδα για ανάκτηση όλων όσα χάθηκαν στην κρίση, θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για να μην ξαναέχουμε κρίση! Και αυτοί που μιλάνε αναφανδόν υπέρ της παραμονής στο ευρώ και την ΕΕ, που φοβούνται από ένα διαφορετικό ενδεχόμενο, αλλά και όσοι θεωρούν διέξοδο για το λαό την αλλαγή νομίσματος, το κάνουν ακριβώς με το ίδιο κριτήριο, το τι θα εξυπηρετήσει καλύτερα την ανάκαμψη, την ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου. Ουδέν ψευδέστερον. Πουθενά και ποτέ η ανάκαμψη από την κρίση δε συνοδεύτηκε με μέτρα υπέρ του λαού. Αντίθετα, η ανάκαμψη πατάει πάντα στο ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου συνδέεται πάντα με διεθνή δανεισμό, φορτώνοντας στο λαό και νέα χρέη. Η μέχρι τώρα εμπειρία από τις χώρες στις οποίες σημειώθηκε μικρή έστω ανάκαμψη από την καπιταλιστική κρίση, δείχνει πως όχι μόνο δεν υπήρξε μείωση της ανεργίας και αύξηση μισθών, αλλά αντίθετα, διατηρήθηκαν οι απώλειες σε εισόδημα και δικαιώματα, επιδεινώθηκε το βιοτικό επίπεδο, ασκήθηκαν πολιτικές μοιράσματος και όχι αντιμετώπισης της φτώχειας, πολλαπλασιάστηκαν οι εργασιακές σχέσεις-λάστιχο. «Φωτεινά» παραδείγματα προς αποφυγή η Γερμανία, οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία κ.ά. Ενώ η ανάκαμψη, με μαθηματική ακρίβεια, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει και σε νέα κρίση, που θα κληθούν να ξαναπληρώσουν οι εργαζόμενοι.

Ο λαός στο προσκήνιο

Οποια κι αν είναι η εξέλιξη τη βδομάδα που έρχεται, το κρίσιμο για το λαό είναι να αποκτά μέρα τη μέρα συνείδηση ότι μέσα στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ δεν υπάρχει προκοπή. Με τους καπιταλιστές στην εξουσία, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, δεν υπάρχει προκοπή. Κόντρα στους «μονόδρομους», στο «αναγκαίο» ή «μικρότερο κακό», υπάρχει ο δρόμος του λαού: Η συγκρότηση της κοινωνικής συμμαχίας, με τον μπούσουλα να δείχνει σταθερά στην αποδέσμευση από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, με προοπτική την εξουσία του λαού, που έτσι - με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής - θα μπορεί να οργανώσει την οικονομία με κεντρικό σχεδιασμό και οδηγό την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Σ' αυτή τη ρότα, απαιτείται να βγει ο ίδιος ο λαός στο προσκήνιο, να ξεπεράσει τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία, που ασκούν τόσο οι δανειστές όσο και η κυβέρνηση και τ' άλλα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης. Ν' ανοίξει το δρόμο για μια πραγματική ρήξη, έχοντας στο νου ότι δανειστές και κυβέρνηση είναι στην ίδια όχθη, στις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις αντανακλώνται βαθύτεροι ανταγωνισμοί, που δεν έχουν ως αντικείμενο τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, αλλά κόντρες ανάμεσα σε αντιτιθέμενα συμφέροντα μονοπωλιακών ομίλων και ιμπεριαλιστικών κέντρων.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 21 Ιούνη 2015

Καμιά ανοχή καμιά συνενοχή του λαού

Κοντός ψαλμός αλληλούια. Η κυβέρνηση έως τώρα έχει χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο προπαγανδιστικό τρικ για να κρατά μαντρωμένο το λαό στην αναμονή, την ώρα που υπογράφει τη μια μετά την άλλη τις δεσμεύσεις του τρέχοντος μνημονίου κι ενώ ετοιμάζει την υπογραφή και του επόμενου με παράταση της δανειακής σύμβασης έως τον επόμενο χρόνο.

Για τις 18 Ιούνη έχει οριστεί το επόμενο Γιούρογκρουπ και στο βαθμό που υπάρξει τελικά συμφωνία, έως τις 20 Ιούλη η κυβέρνηση πρέπει να έχει νομοθετήσει αυτά που ήδη συμφώνησε στις μέχρι τώρα επαφές της, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα πάρει τα 7,2 δισ. ευρώ της πέμπτης αξιολόγησης του σημερινού μνημονίου, τα οποία πρέπει να αποδεσμευτούν πριν από τη λήξη ενός ομολόγου το οποίο πρέπει να πληρώσει στις 20 Ιούλη.

Αυτά είναι τα ορατά οικονομικά δεδομένα και ουδείς γνωρίζει τι άλλο παίζεται πίσω από τις κλειστές πόρτες της διαπραγμάτευσης.

Μπροστά στον ορυμαγδό από τις επιπτώσεις των ήδη εφαρμοζόμενων αντιλαϊκών μέτρων του μνημονίου (που όχι μόνο δεν καταργήθηκε «με ένα νόμο, ένα άρθρο», αλλά, όπως δήλωσε όψιμα πλέον ο Φίλης, «δεν μπορεί να καταργηθεί») η κυβέρνηση το ρίχνει στην κλάψα: «Μας εκβιάζουν οι δανειστές μας», δηλώνουν αριστερά και δεξιά τα στελέχη της για να ζητήσουν μια ακόμα παράταση ανοχής από το λαό. Ο πρωθυπουργός, μάλιστα, δεν ζητά απλά ανοχή, αλλά και στήριξη!

Αλίμονο σ' όσους τσιμπήσουν και πάλι. Αλίμονο σ' όσους δεχτούν να γίνουν συνένοχοι στο νέο έγκλημα και μείνουν παθητικοί μπροστά σε εξελίξεις που αλυσοδένουν το λαό.

Η κυβέρνηση επιβάλλεται να βρει απέναντι ένα όσο το δυνατόν πιο ισχυρό κίνημα αντίστασης. Τα μαζικά συλλαλητήρια που οργάνωσαν την Πέμπτη το ΠΑΜΕ και μαζικές οργανώσεις δείχνουν το δρόμο.

Η διαπραγμάτευση γίνεται στην πλάτη του λαού

Ο εκβιασμός για την εξασφάλιση της λαϊκής συναίνεσης εντάθηκε στη βδομάδα που πέρασε. Ούτε λίγο ούτε πολύ η κυβέρνηση αξίωσε να στηριχτεί το σχέδιο που η ίδια κατέθεσε στη διαπραγμάτευση, προβάλλοντας σαν μπαμπούλα το σχέδιο των δανειστών. Το ΚΚΕ ξεκαθάρισε ότι ο λαός πρέπει να απορρίψει τόσο το σχέδιο των δανειστών όσο και αυτό της κυβέρνησης ή όποιο άλλο ενδιάμεσο μείγμα καταληχθεί, για να γίνει δήθεν η αμοιβαία υποχώρηση. Να θέσει, με τον αγώνα του, τις δικές του «κόκκινες γραμμές»: Οχι σε νέα μέτρα - Κατάργηση των μνημονίων, ανάκτηση των απωλειών - Ρήξη με την ΕΕ και το κεφάλαιο.

Οι διαπραγματεύσεις κυβέρνησης - δανειστών επικεντρώθηκαν κατά κύριο λόγο σε τρία ζητήματα: Στα πρωτογενή πλεονάσματα, στη διευθέτηση του χρέους και στα «επενδυτικά πακέτα», δηλαδή τη χρηματοδότηση από διάφορες πηγές, προκειμένου να δοθεί «αναπτυξιακή ώθηση» στην καπιταλιστική οικονομία.

Και για τα τρία αυτά ζητήματα υπάρχει μεγάλος καβγάς και ανταγωνισμός, που, όμως, καμιά σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα του λαού. Ακόμα κι αν η κυβέρνηση πετύχει συμφωνία για χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα, ακόμα κι αν υπάρξει απόφαση για διευθέτηση του χρέους και η αστική τάξη στην Ελλάδα «βάλει το δάχτυλο στο μέλι» των χρηματοδοτικών πακέτων, ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει.

Οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που ψηφίστηκαν ή δρομολογήθηκαν στα χρόνια της κρίσης θα συνεχιστούν κανονικά, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι η χαλάρωση της λιτότητας για το κεφάλαιο σημαίνει και ανάσχεση της επίθεσης στο λαό. Αυτό αποτυπώνεται και στο γεγονός ότι στην πρόταση 47 σελίδων η κυβέρνηση ενσωματώνει όλες τις προηγούμενες αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις. Είναι αναδιαρθρώσεις στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο και συνιστούν αναγκαίο συμπλήρωμα της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων από τον κρατικό κορβανά για να επενδύσουν κεφάλαια και να «ζεσταθεί» η οικονομία.

Εμπαιγμός με το κεφάλαιο στο απυρόβλητο

Την ώρα που νέα δεσμά χαλκεύονται για την εργατική τάξη, η κυβερνητική πρόκληση απογειώνεται. Θεωρώντας «ο γέγονε, γέγονε» τις απώλειες από τα μέχρι τώρα μέτρα, μιλά για κυνήγι δήθεν της φοροδιαφυγής καλώντας τους εταίρους της «να μας βοηθήσουν πραγματικά να καταπολεμήσουμε τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά, το λαθρεμπόριο, τη μαύρη εργασία. Αυτές είναι οι πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα», είπε μεσοβδόμαδα ο Τσίπρας. Δηλαδή, την ώρα που με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου χαρίζει εκατομμύρια ευρώ από κραυγαλέες φορολογικές και τελωνειακές παραβάσεις του μεγάλου κεφαλαίου, την ώρα που προωθεί το «ξέπλυμα» του «μαύρου χρήματος» της πλουτοκρατίας με διατάξεις που νομιμοποιούν αδήλωτα κεφάλαια, είτε αυτά έχουν φυγαδευτεί σε τράπεζες του εξωτερικού, είτε βρίσκονται στην Ελλάδα, την ώρα που διατηρεί όλο το πλαίσιο των «νόμιμων» φοροαπαλλαγών και «διευκολύνσεων» προς το μεγάλο κεφάλαιο, ισχυρίζεται ότι η «πραγματική πρόκληση της Ελλάδας» είναι η αντιμετώπιση παραβατικών συμπεριφορών, που όμως είναι γέννημα - θρέμμα ενός συστήματος που στο κυνήγι του κέρδους δεν ορρωδεί προ ουδενός. Μιλά, δηλαδή, για οτιδήποτε άλλο εκτός από το να πληρώσει το ίδιο το κεφάλαιο για την κρίση του...

Η δύναμη του λαού

Μπροστά σ' αυτές τις αρνητικές για το λαό εξελίξεις, το ζήτημα για τον ίδιο είναι να περάσει στην αντεπίθεση, να αξιοποιήσει τα μέχρι τώρα αγωνιστικά βήματα, όπως τα συλλαλητήρια της περασμένης Πέμπτης και να οργανώσει παραπέρα την πάλη του. Κι έχει τη δύναμη να το κάνει. Η δύναμή του βρίσκεται πρώτα από όλα και κυρίως στην οργάνωση, στην ταξική πάλη, στον ανυποχώρητο αγώνα για να ανακτηθούν οι απώλειες, στην προετοιμασία και οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης, άμεσα, τώρα, για να διεκδικηθεί η κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων. Η δύναμη των αγώνων πολλαπλασιάζεται και φέρνει κάποια αποτελέσματα μόνο όταν αναπτύσσεται και εξελίσσεται, μέσα από την ίδια την πείρα των εργαζομένων, σε αγώνα αμφισβήτησης της εξουσίας των μονοπωλίων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

"Ριζοσπάστης" Κυριακή 14 Ιούνη 2015

Η πραγματική διαπραγμάτευση...

Eurokinissi

Η εικόνα μιας κυβέρνησης που διαπραγματεύεται για λογαριασμό των συμφερόντων του λαού, είναι μια εικόνα που έχει συστηματικά φιλοτεχνηθεί όλους τους προηγούμενους μήνες από τα προπαγανδιστικά επιτελεία της κυβέρνησης. Ερχεται, όμως, η στιγμή που «γίνεται ταμείο», που θα κριθούν στην πράξη τα αποτελέσματα αυτής της διαπραγμάτευσης, θα βγουν συμπεράσματα για το ποιανού τα συμφέροντα στην πραγματικότητα διαπραγματευόταν η κυβέρνηση, όλους αυτούς τους μήνες.

Οι τελευταίες εξελίξεις και κυρίως το «πλαίσιο συμφωνίας» που ανακοινώθηκε τις προηγούμενες μέρες, με βάση το οποίο η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, είναι χαρακτηριστικό.

Τι αποδεικνύεται;

Πρώτον: Οτι οι λεγόμενες «κόκκινες γραμμές» της συγκυβέρνησης δεν αφορούσαν το στόχο της εφαρμοζόμενης πολιτικής, αλλά τον τρόπο υλοποίησής του.

Εξηγούμαστε. Και αυτή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις είναι προσανατολισμένες σε ένα συγκεκριμένο σκοπό: Στη στήριξη της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας, δηλαδή στην ανάκαμψη της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου, των επενδυτικών του σχεδίων. Ο στόχος αυτός, όσο και αν πασπαλίζεται με τη χρυσόσκονη της «παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης», από την οποία δήθεν θα κερδίσουν και οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα (εφόσον βεβαίως η πίτα μεγαλώσει), στην πραγματικότητα δεν μπορεί να συμβιβαστεί, όχι μόνο με διευρυμένα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, με τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, αλλά ούτε καν με το ενδεχόμενο ανάκτησης όσων οι εργαζόμενοι έχασαν σε δικαιώματα, κατακτήσεις και εισόδημα την περίοδο της κρίσης. Αντίθετα, προϋποθέτει την παραπέρα προώθηση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, την υλοποίηση της στρατηγικής του κεφαλαίου, όπως άλλωστε έχει αποτυπωθεί στις κατευθύνσεις της ΕΕ, πάνω από μία εικοσαετία. Είναι χαρακτηριστικά όσα είπαν οι εκπρόσωποι του ΙΟΒΕ (Ερευνητικό Ινστιτούτο που απηχεί τις θέσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων), όταν κλήθηκαν να καταθέσουν στην Εξεταστική της Βουλής για το μνημόνιο, την περασμένη βδομάδα, σημειώνοντας ότι οι αναδιαρθρώσεις του μνημονίου θα έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί ήδη από το 1980, θυμίζοντας ότι την περίοδο 2000-2010 εφαρμόστηκε πρόγραμμα αναδιαρθρώσεων και στη Γερμανία. Η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιδιώκει αυτές οι αναδιαρθρώσεις να εφαρμοστούν όχι με τον ίδιο κάθετο τρόπο που πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά εξασφαλίζοντας την εργατική-λαϊκή συναίνεση, την κατάλληλη ευελιξία, ώστε να μπορεί να επιτυγχάνεται η ενσωμάτωση. Ελπίζοντας, ταυτόχρονα, ότι μια ανάκαμψη της οικονομίας μπορεί να της δώσει τα περιθώρια για λίγα ψίχουλα-στάχτη στα μάτια των εργαζομένων. Για παράδειγμα, αντί να προχωρήσει άμεσα στις περικοπές στις συντάξεις, τις παραπέμπει στις αναλογιστικές μελέτες για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Ετσι, δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι αυτές μπορεί να αποφευχθούν και ταυτόχρονα δρομολογεί τα πράγματα, έτσι ώστε αυτές να έρθουν ως κάτι φυσιολογικό, κάτι αναγκαίο, εξαιτίας της βιωσιμότητας του συστήματος. Το ίδιο με τα Εργασιακά. Η παραπομπή των αλλαγών στο διάλογο με την εργοδοσία και την ΟΚΕ έχει ήδη διαμορφώσει το αρνητικό για τους εργαζομένους πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα δρομολογηθούν και εκεί εξελίξεις, με την περίφημη επαναφορά των 751 να εξαφανίζεται διά μαγείας. Ακόμα, προσπαθεί να συνδέσει την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, με δήθεν αξιοποίησή τους υπέρ των εργαζομένων, π.χ. σύνδεσή τους με ταμείο χρηματοδότησης του Ασφαλιστικού κλπ. Είναι, λοιπόν, κατανοητό ότι το γεγονός πως η κυβέρνηση αφήνει άθικτο όλο το αντεργατικό-αντιλαϊκό πλαίσιο των προηγούμενων χρόνων, δεν αποτελεί έναν προσωρινό ελιγμό, όπως εμφάνιζε προπαγανδιστικά η κυβέρνηση, αλλά προϋπόθεση για την επίτευξη του στόχου της ανάκαμψης.

Δεύτερον: Προκύπτει ότι η κυβέρνηση πασχίζει στις διαπραγματεύσεις να εξασφαλίσει μια υπόσχεση για διευθέτηση του χρέους, χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα και χρηματοδότηση από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ. Αν και αυτά, πάλι, παρουσιάζονται ως εξελίξεις που θα ανακουφίσουν το λαό, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Το χρέος θα συνεχίζει να βαραίνει τις πλάτες του λαού, όπως και αν διευθετηθεί, πολύ περισσότερο που όλα φανερώνουν ότι το επόμενο διάστημα θα έχουμε και νέα δανειακή σύμβαση, με όποια μορφή και αν αυτή γίνει, δηλαδή και με νέα βάρη. Τα πρωτογενή πλεονάσματα και οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί θα συνεχίζουν να στραγγαλίζουν τις κρατικές δαπάνες για Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία κλπ. Ενώ η χρηματοδότηση θα διοχετευθεί, είτε μέσω τραπεζών είτε μέσω του κράτους, στη στήριξη των μονοπωλιακών ομίλων. Τα ζητήματα αυτά ενδιαφέρουν, όπως είναι κατανοητό, πολύ τους επιχειρηματικούς ομίλους στην Ελλάδα, που προσδοκούν από τη ρύθμιση της αποπληρωμής του χρέους, τη διατήρηση των πρωτογενών πλεονασμάτων σε χαμηλά επίπεδα και τη χρηματοδότηση, να εξασφαλίσουν την κατάλληλη άμεση ενίσχυση, που θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν τα επενδυτικά τους σχέδια. Αυτό βρίσκεται πίσω από τη φιλολογία περί «αντι-υφεσιακών» μέτρων και την απαίτηση για χαλάρωση των δημοσιονομικών κριτηρίων της Ευρωζώνης.

Τρίτον: Προκύπτουν εύλογα ερωτήματα, παρακολουθώντας τη δραματοποίηση των διαπραγματεύσεων των τελευταίων βδομάδων που συνοδεύεται από εκβιασμούς, απειλές, αρνητικές χαοτικές προβλέψεις, τις κόντρες της συγκυβέρνησης με τους δανειστές, τη Γερμανία αλλά και το ΔΝΤ (που από σύμμαχος, όπως παρουσιαζόταν από την κυβέρνηση, τελευταία φαίνεται να κρατάει σκληρή στάση). Είναι δυνατόν να μιλάμε για το ενδεχόμενο η Ελλάδα να οδηγηθεί στη χρεοκοπία, μόνο και μόνο για τους συντελεστές ΦΠΑ; Είναι δυνατόν να προκαλείται μέχρι η παρέμβαση Ομπάμα, να γίνεται αντικείμενο συζήτησης στη Σύνοδο υπουργών Οικονομίας των «G7» το αν θα περικοπούν οι επικουρικές τώρα ή αργότερα; Το τι συζητάνε δεν μπορούμε να το ξέρουμε, πάντως κανείς δεν μπορεί να μη σκεφτεί αν στην ατζέντα των συζητήσεων βρίσκονται μια σειρά ζητήματα που αφορούν στην πραγματικότητα τα διάφορα αντιτιθέμενα σχέδια επενδυτικών συνεργασιών ανάμεσα σε ελληνικούς και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους. Για παράδειγμα, τα επενδυτικά σχέδια για την «αξιοποίηση» υποδομών (λιμανιών, αεροδρομίων, οδικών αξόνων κλπ), στον τομέα της Ενέργειας, την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας κλπ. Επενδυτικά σχέδια που είναι προϋπόθεση για να μπορέσει να προχωρήσει η περίφημη ανάκαμψη. Δεν μπορεί να μη σκεφτεί κανείς τις συζητήσεις που διεξάγονται αυτή τη στιγμή σε επίπεδο Ευρωζώνης, σε σχέση με το μέλλον της, την προοπτική της λεγόμενης πολιτικής ενοποίησης, με στόχο την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης. Δεν μπορεί, επίσης, κανείς να μη σκεφτεί την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, σε ένα τόξο από την Ουκρανία και την ΠΓΔΜ μέχρι τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική. Ολα αυτά, ακόμα και αν δεν ομολογούνται, επιδρούν καθοριστικά στην πορεία της διαπραγμάτευσης, στο χαρακτήρα του συμβιβασμού.

Απ' όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι οι εργαζόμενοι, ο λαός, τα φτωχά λαϊκά στρώματα βρίσκονται έξω από το κάδρο της διαπραγμάτευσης, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, με δεδομένο ότι πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που γίνεται από την ίδια πλευρά, από την πλευρά του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Η αγωνία, λοιπόν, των επιχειρηματικών ομίλων, των εκπροσώπων του κεφαλαίου για το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, για το πόσο γρήγορα θα έρθει η οικονομική ενίσχυση, για το ποιες συμφωνίες, ποια «ντιλς» και με ποιους θα κλείσουν, δεν μπορεί να είναι αγωνία του λαού. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης θα είναι αντιλαϊκό. Αυτό δε σημαίνει ότι ο λαός θα πρέπει να κάτσει στη γωνιά και να υπομένει καρτερικά τη συνέχιση της σφαγής δικαιωμάτων και αναγκών του. Το αντίθετο, θα πρέπει άμεσα να βγει στο προσκήνιο, να προτάξει τα δικά του συμφέροντα, τα δικά του αιτήματα και διεκδικήσεις, παλεύοντας για ανάκτηση των απωλειών, ξήλωμα του αντεργατικού-αντιλαϊκού πλαισίου, ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών-λαϊκών αναγκών. Παλεύοντας σε γραμμή ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους. Σε αυτή την κατεύθυνση, σημαντικός σταθμός είναι για όλους η 11η Ιούνη και εκεί πρέπει να βαρέσουν όλα τα σφυριά.

"Ριζοσπάστης" Σάββατο 30 - Κυριακή 31 Μάη 2015

Παζάρια στο σβέρκο του λαού

 

Με ένταση της προπαγάνδας ώστε όχι μόνο το μαύρο να εμφανίζεται άσπρο, αλλά και να εξασφαλίζεται λαϊκή στήριξη σε μια αντιλαϊκή πολιτική, κινήθηκε τη βδομάδα που πέρασε η κυβέρνηση. Το τέλος της βδομάδας συνοδεύτηκε από έναν παροξυσμό προπαγάνδας, στο πλαίσιο του οποίου εμφανίζονταν μεν οι εταίροι να πιέζουν άγρια την κυβέρνηση για νέα μέτρα, αλλά την ίδια ώρα η κυβέρνηση εμφανίζεται περίπου να πανηγυρίζει γιατί υπάρχει συμφωνία στον ορίζοντα, συμφωνία μάλιστα που συνοδεύεται και από ροή χρήματος.

Στο πλαίσιο αυτό, στελέχη της έφτασαν στο σημείο να καλούν το λαό να βγει στο δρόμο να διαδηλώσει για να στηρίξει την κυβέρνηση που και «αντιστέκεται στην ασφυξία», και «είναι ικανή - με τη λαϊκή στήριξη - να εξασφαλίσει συμφωνία ικανοποιητική για τα λαϊκά συμφέροντα». Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας.

Αυτό που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση και δηλώθηκε σ' όλους τους τόνους είναι νέα συμφωνία - που προϋποθέτει την ολοκλήρωση και αξιολόγηση της προηγούμενης, δηλαδή του μνημονίου - σε πλήρη πλέον αντίθεση και μ' αυτά ακόμα τα ψίχουλα των προεκλογικών της υποσχέσεων. Με δεδομένη αυτήν την προοπτική προσπαθεί να παγιδεύσει το λαό, με κλίμα φόβου, ψευτολεονταρισμούς και κοροϊδία για «πολιτικές λύσεις», που δήθεν δεν θα περιέχουν νέες αντιλαϊκές δεσμεύσεις. Πρέπει να 'ναι καθαρό πως το λογαριασμό θα κληθεί να πληρώσει και πάλι ο ίδιος ο λαός.

Δεδομένη η αντιλαϊκή πολιτική

Κόντρα στην κυβερνητική προπαγάνδα, η συζήτηση στα λαϊκά στρώματα πρέπει να αφορά την πραγματικότητα, κι αυτή είναι μία: Η άγρια φορολογία με σημαία τον ΕΝΦΙΑ παραμένει. Οι ιδιωτικοποιήσεις, με χαρακτηριστικές τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, παραμένουν. Η μείωση των εισοδημάτων, με χαρακτηριστικά τα επιδόματα αδειών και γιορτών, παραμένει. Πρόσθετα έρχονται νέες αυξήσεις στον ΦΠΑ, γεγονός που οδηγεί επίσης σε μείωση εισοδήματος. Και βέβαια, παραμένουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης τόσο το Ασφαλιστικό όσο και το Εργασιακό, θέματα μέσα από τα οποία οι καπιταλιστές επιδιώκουν να οξύνουν την εργατική εκμετάλλευση ώστε να υπάρξει ανάκαμψη κερδών.

Η πορεία της διαπραγμάτευσης στη βδομάδα που πέρασε έκανε καθαρό πως για την κυβέρνηση ό,τι αντεργατικό έχει εφαρμοστεί έως τώρα παραμένει αυτούσιο και η όλη συζήτηση από δω και πέρα αφορά στο πώς θα πλασαριστούν τα νέα μέτρα. Ακούσαμε, για παράδειγμα, να μιλάνε για την αύξηση του ΦΠΑ σαν αντι-υφεσιακό μέτρο, να μιλάνε για το Ασφαλιστικό σαν μια υπόθεση νοικοκυρέματος, ενώ το σταμάτημα της κουβέντας για επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ το παρουσιάζουν σαν ζήτημα δημοκρατίας, μέσα από τις διαδικασίες της οποίας θα πρέπει οι κοινωνικοί εταίροι με διάλογο να αποφασίσουν αν θα εφαρμοστεί, ίσως, κάποτε.

Διαπραγμάτευση για τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Το πού οδηγούνται τα πράγματα το είπε με ξεκάθαρο τρόπο ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας μιλώντας στη συνέλευση του ΣΕΒ. Μίλησε για την «απόλυτη αφοσίωση» της συγκυβέρνησης στην προσπάθεια για επίτευξη συμφωνίας στα αντιλαϊκά παζάρια με τους δανειστές, ενώ παράλληλα «διαφήμισε» την πλήρη ευθυγράμμιση του «εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου» της κυβέρνησής του με τα «υπομνήματα» που υποβάλλουν οι βιομήχανοι για την παραπέρα κρατική στήριξη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς τους.

Μια ματιά στα «προαπαιτούμενα», που έθεσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς για λογαριασμό ποιανού γίνεται η διαπραγμάτευση, ποιος είναι αυτός που έχει να προσδοκά οφέλη: Συγκεκριμένα, ως όρους για τη συμφωνία περιέγραψε την αντιμετώπιση του «χρηματοδοτικού προβλήματος του Δημοσίου» σε συνδυασμό με την «προοπτική αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους», τα «χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα, κυρίως φέτος και το 2016, ώστε (...) να ανακτήσουμε τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο για να βγει η χώρα στην ανάπτυξη» και «ένα επενδυτικό πακέτο για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας». Ενα προς ένα, δηλαδή, ζητήματα που αφορούν την πολύμορφη κρατική στήριξη της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Οσο για το τέταρτο «προαπαιτούμενο», δηλαδή τη «μη επιβολή νέων μέτρων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις», στην ουσία αποτελεί δέσμευση ότι θα διατηρηθούν οι ήδη πετσοκομμένοι μισθοί και συντάξεις, οι τεράστιες απώλειες του λαού στα χρόνια της κρίσης.

Από παραμύθι σε παραμύθι

Την ώρα που μπροστά στους βιομήχανους η κυβέρνηση δεν κρύβει λόγια, απέναντι στην εργατική τάξη επιδιώκει να συνεχίσει να κινείται σε θολά νερά. Προεκλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ προέβαλλε 2 - 3 μέτρα, όπως π.χ. επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, κατάργηση ΕΝΦΙΑ, επαναφορά 13ης σύνταξης σε μία κατηγορία χαμηλοσυνταξιούχων, που περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, υπονοώντας ότι η εκλογή του στην κυβέρνηση θα οδηγήσει στην ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια, ότι θα ακολουθηθεί φιλολαϊκή πολιτική.

Εκρυβε επιμελώς ότι οι δεσμεύσεις και οι υποσχέσεις του, που απευθύνονταν στο μεγάλο κεφάλαιο, στους επιχειρηματικούς ομίλους, ακύρωναν στην πράξη κάθε σκέψη για κάτι τέτοιο. Αρχικά, αυτά τα λίγα «ψίχουλα», που προβλήθηκαν ως «ανατροπή», ως «ριζική αλλαγή πολιτικής», εμφανίσθηκαν ως «άμεσα μέτρα», που θα υλοποιηθούν τις 100 πρώτες μέρες, δημιουργώντας έτσι την αίσθηση ότι τα πιο ουσιαστικά θα έρθουν αργότερα! Σήμερα, στο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση δεν προχωρά στην υλοποίηση αυτών των περιορισμένων υποσχέσεών της προς τους εργαζόμενους, τα κυβερνητικά στελέχη με μεγάλη ευκολία δηλώνουν ότι «το πρόγραμμα της κυβέρνησης είναι πρόγραμμα τετραετίας», μεταθέτοντας για αργότερα τις όποιες υποσχέσεις. Ετσι, η συγκυβέρνηση ουσιαστικά «στρίβει διά της τετραετίας», συγκαλύπτοντας για άλλη μια φορά την αλήθεια, ότι ο στόχος της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων και η ανάκαμψη δικαιωμάτων και εισοδημάτων των εργαζομένων δεν πάνε μαζί.

Απαιτείται ταξική απάντηση

Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έχει σκοπό να καταργήσει τα προηγούμενα μνημόνια, όχι μόνο εφαρμόζει κανονικά τους εφαρμοστικούς τους νόμους, αλλά επιπλέον ετοιμάζεται με τους δανειστές να φορτώσει στις πλάτες του λαού ένα ακόμα μνημόνιο, ανεξάρτητα από το όνομα που θα του δώσουν.

Κόντρα στην επιδίωξη της κυβέρνησης να διαδηλώνει ο λαός στο ρυθμό του «σφάξε με αγά μου να αγιάσω», απαιτείται επαγρύπνηση και άμεση λαϊκή κινητοποίηση. Σ' αυτήν την κατεύθυνση κινούνται ήδη τα ταξικά συνδικάτα. Το ΠΑΜΕ έχει ήδη απευθυνθεί σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις καλεί να αποφασίσουν τη συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια στις 11 Ιούνη, να ετοιμάζονται για απεργία.

“Ριζοσπάστης” Κυριακή 24 Μάη 2015

Συμβιβασμοί και διαπραγματεύσεις όχι για το λαό!

 

Οσο προχωρούν οι διαπραγματεύσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους «εταίρους» (δηλαδή τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την Κομισιόν, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ κ.λπ.), όσο σε περισσότερα συμφωνούν, τόσο εντείνεται το δίλημμα που λειτουργεί στο λαό ως εκβιασμός, με σκοπό να αποδεχθεί, να στηρίξει το όποιο αντιλαϊκό αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης.

Από τη μια, προβάλλεται ο κίνδυνος της κρατικής χρεοκοπίας και της εξωτερικής υποτίμησης και, από την άλλη, παρουσιάζονται οι αναδιαρθρώσεις, τα αντιλαϊκά δηλαδή μέτρα, ως ελπιδοφόρα, «αντιυφεσιακά» και εκσυγχρονιστικά που θα οδηγήσουν σε πορεία καπιταλιστικής ανάπτυξης, με ταυτόχρονο όφελος για το κεφάλαιο και τα λαϊκά στρώματα. Κυβερνητικά στελέχη κάνουν λόγο για συμφωνία με αστερίσκους, ενώ το κυβερνητικό κόμμα καλεί ήδη το λαό να διαδηλώσει «μαζί με την κυβέρνηση».

Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα πρέπει να απορρίψουν το συγκεκριμένο κάλπικο δίλημμα με οποιονδήποτε τρόπο και αν το θέσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ (π.χ. με κάποιο δημοψήφισμα). Στην ουσία, η κυβέρνηση καλεί το λαό να επιλέξει τους τρόπους, τους όρους και το χρόνο «νέας σφαγής» των αναγκών και των δικαιωμάτων του, για λογαριασμό των κερδών του κεφαλαίου. Καλεί, δηλαδή, το λαό να αποδεχτεί ως δεδομένες τις μεγάλες απώλειές του της περιόδου της βαθιάς κρίσης και νέες διαδοχικές λίστες αντιλαϊκών μέτρων για να διασφαλιστεί η «ανταγωνιστικότητα» των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, η ικανότητα της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου.

Πλήρωσαν την κρίση, θα πληρώσουν και την ανάκαμψη;

Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα πρέπει να σκεφθούν:

Πλήρωσαν, μάτωσαν από το 2009 μέχρι σήμερα για την καπιταλιστική οικονομική κρίση, τα βάρη της οποίας τούς φόρτωσε το κεφάλαιο με τις «μνημονιακές» πολιτικές που εφάρμοσαν οι διάφορες εναλλασσόμενες κυβερνήσεις με τη συμμετοχή βασικού πυρήνα των αστικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. - ΔΗΜΑΡ).

Σήμερα, καλούνται να πληρώσουν τα βάρη της ανάκαμψης, τα βάρη της προσπάθειας να ξανανέβει η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων σε επίπεδα που να μπορούν να διαγκωνίζονται με τους ανταγωνιστές τους.

Κρύβει η συγκυβέρνηση ότι αυτός ο στόχος προϋποθέτει αντιλαϊκά μέτρα διαρκείας για το λαό.

Κρύβει ότι γι' αυτόν το λόγο, δεν πείραξε ούτε «τρίχα» από το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο της προηγούμενης περιόδου.

Κρύβει ότι, γι' αυτόν το λόγο, με μεγάλη ευκολία αθέτησε όποιες υποσχέσεις για ορισμένα ψίχουλα περιλάμβανε στο πρόγραμμά της.

Κρύβει ότι, οι στόχοι ενίσχυσης του κεφαλαίου που διατύπωνε και προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι βεβαίως στις φτωχογειτονιές, αλλά στα διεθνή και ελληνικά φόρουμ του κεφαλαίου, δεν πάνε μαζί με τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Κρύβει η κυβέρνηση ότι, όσο και να ματώσουν οι εργαζόμενοι, το ενδεχόμενο μιας χρεοκοπίας δεν εξαρτάται από αυτό, αλλά από μεγάλες διαπραγματεύσεις και παζάρια που διεξάγονται σε επίπεδο Ευρωζώνης για λογαριασμό μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Κρύβει η κυβέρνηση ότι, όσο και να ματώσουν οι εργαζόμενοι, το ενδεχόμενο μιας νέας κρίσης είναι υπαρκτό, αφού σημειώνονται συνολικά δυσκολίες στην ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, στην Ελλάδα, στην Ευρωζώνη και διεθνώς.

Κρύβει η κυβέρνηση, επίσης, ότι ακόμα και στο ενδεχόμενο που η καπιταλιστική οικονομία περάσει σε ανάκαμψη, αυτή προϋποθέτει τσακισμένα τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, θα έρθει να πατήσει πάνω στις μειωμένες απαιτήσεις του λαού που έχουν διαμορφωθεί τα προηγούμενα χρόνια. Η ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου δεν συμβαδίζει ούτε με την ανάκτηση απωλειών ούτε με την κάλυψη των εργατικών - λαϊκών αναγκών.

Κριτήριο οι λαϊκές ανάγκες

Ας αναρωτηθούν οι εργαζόμενοι με τι κριτήρια θα πρέπει να κρίνουν την έκβαση της διαπραγμάτευσης, τον «έντιμο ή επώδυνο συμβιβασμό», ή ακόμα και το ενδεχόμενο μη συμφωνίας:

-- Θα επανέλθουν όλα όσα έχασαν οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια, όσες απώλειες είχαν σε εισόδημα και εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα;

-- Θα αντιμετωπιστεί η μαζική ανεργία, που σήμερα κυριαρχεί ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικιακά κατηγορίες, με θέσεις σταθερής εργασίας με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα;

-- Θα καταργηθούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η εργασιακή περιπλάνηση, οι διαφοροποιήσεις, μισθολογικές - δικαιωμάτων, που δίνουν τη δυνατότητα στους εργοδότες να πιέζουν για μισθούς πείνας;

-- Θα ανακτηθούν όσα έχασαν τα ασφαλιστικά ταμεία, εξαιτίας της εισφοροδιαφυγής της εργοδοσίας και των παιχνιδιών του αστικού κράτους με τα αποθεματικά τους. Θα εξασφαλιστεί το δικαίωμα σε δημόσια και δωρεάν καθολική Κοινωνική Ασφάλιση για όλους;

-- Θα αντιμετωπιστούν τα οξυμένα προβλήματα που υπάρχουν στο δημόσιο σύστημα Υγείας και Πρόνοιας; Θα καλυφθούν οι σύγχρονες ανάγκες στην Υγεία; Θα αντιμετωπιστεί η επιχειρηματική δράση στην Υγεία, η οποία αποτελεί παράγοντα που σπρώχνει όλο το σύστημα Υγείας στην επιχειρηματικότητα;

Αυτά και άλλα πολλά που αφορούν ζωτικές εργατικές - λαϊκές ανάγκες πρέπει να μπουν στο επίκεντρο του προβληματισμού των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Τίποτα δεν προμηνύει ότι τα παραπάνω θα απαντηθούν θετικά για τους εργαζόμενους. Σε αυτό συνηγορούν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που μπαίνουν στην ατζέντα της διαπραγμάτευσης. Συνηγορεί η στάση της εργοδοσίας, όπως εκφράστηκε και στους «κοινωνικούς διαλόγους», που έστησε η κυβέρνηση και στη γνωμοδότηση της ΟΚΕ για τις εργασιακές σχέσεις.

Αντίθετα, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι στο τέλος των διαπραγματεύσεων οι ελληνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι έτσι ή αλλιώς θα εξασφαλίσουν:

-- Την περίφημη ρευστότητα, δηλαδή χρήμα μέσω του κράτους και των τραπεζών, προκειμένου να προχωρήσουν τα επενδυτικά τους σχέδια.

-- Τη συνέχιση του καθεστώτος που εξασφαλίζει φθηνή εργατική δύναμη, αξιοποιώντας ελαστικές εργασιακές σχέσεις, μεθόδους μοιράσματος της ανεργίας κ.ά.

-- Νέα προνόμια, φοροαπαλλαγές, διευκολύνσεις στο όνομα της ανάκαμψης.

-- Νέα πεδία κερδοφορίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων σε συνεργασία με άλλους διεθνείς επιχειρηματικούς ομίλους.

Αυτά και άλλα πολλά είναι που θα προσφέρει η συμφωνία στο κεφάλαιο, στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Για το συμφέρον των εργατών

Ο λαός, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να απορρίψουν αυτά τα ψευτοδιλήμματα και να διαλέξουν το δρόμο της πραγματικής ρήξης και σύγκρουσης με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα, τις δικές τους ανάγκες.

Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, περνάει σήμερα μέσα από την κοινή πάλη των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε μια μεγάλη λαϊκή συμμαχία.

Περνάει σήμερα μέσα από τον αγώνα του λαού, όχι για ντεκόρ στους κυβερνητικούς ελιγμούς στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, αλλά κάτω από τις δικές του σημαίες, δηλώνοντας καμία ανοχή στη νέα συμφωνία - στο νέο μνημόνιο που προετοιμάζει νέες μεγάλες μακροχρόνιες αντιλαϊκές δεσμεύσεις. Διεκδικώντας την κατάργηση, εδώ και τώρα, όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων, όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, την ανάκτηση των απωλειών, ξεκινώντας από συγκεκριμένα άμεσα μέτρα πραγματικής ανακούφισης του λαού. Διεκδικώντας τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

Ο δρόμος αυτός οδηγεί σε ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Απαραίτητες προϋποθέσεις για να μπορέσει ο λαός, οι εργαζόμενοι να βγουν έξω από τους φαύλους κύκλους της κρίσης και της ανάκαμψης, να σταματήσουν να πληρώνουν ένα χρέος που δε δημιούργησαν, να απαλλαγούν από τις δεσμεύσεις συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Κάνοντας τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής λαϊκή περιουσία, αποδεσμεύοντας τη χώρα από την ΕΕ, σχεδιάζοντας κεντρικά, επιστημονικά την οικονομία και τις κοινωνικές υπηρεσίες, έτσι ώστε να αξιοποιείται πλήρως ο πλούτος που υπάρχει στη χώρα, να κατανέμει τους πόρους και το εργατικό δυναμικό, ώστε να έχουν μόνιμη και σταθερή δουλειά όλοι και όλες, να έχει ως βάση την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που θα οδηγούν στην ευημερία του λαού και του τόπου.

“Ριζοσπάστης” Κυριακή 17 Μάη 2015

Διαπραγμάτευση από την ίδια πλευρά του τραπεζιού!

 

Το κλίμα αγωνίας για την πορεία των διαπραγματεύσεων που καλλιεργείται από την αρχή της προηγούμενης βδομάδας, κυρίως από την κυβερνητική προπαγάνδα και όχι μόνο, δεν πρέπει να παγιδεύσει το λαό. Υποβάλλουν το λαό σε σκοτσέζικο ντους στην κυριολεξία, όπου, τη μία μέρα τον πληροφορούν για εμπλοκή των διαπραγματεύσεων και την άλλη αντιστρέφουν τη φορά και τον ενημερώνουν για εποικοδομητικές συνομιλίες και πρόοδο. Αυτή η διαδικασία έχει ως στόχο να κάνει τη λαϊκή συνείδηση «χυλό», έτοιμη να αποδεχτεί τις αντιλαϊκές επιλογές.

Ομως, ακόμα κι αν επιτύχει πλήρως η κυβερνητική πρόταση για «έντιμο συμβιβασμό» (αυτό είναι το νέο προπαγανδιστικό μοτίβο της), όχι μόνο δεν θα υπάρχει ανάκτηση των μεγάλων απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι την περίοδο της κρίσης, αλλά αυτός ο συμβιβασμός θα συνοδευτεί και με νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί είναι ότι η ελληνική άρχουσα τάξη, η νέα κυβέρνησή της και οι δανειστές, στην ουσία, βρίσκονται στην ίδια πλευρά. Και αυτό δείχνει και η κοινή δήλωση Γιούνκερ και Τσίπρα την προηγούμενη βδομάδα. Βρίσκονται, δηλαδή, στην πλευρά που ζητά νέες θυσίες του λαού για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Δηλαδή, είναι στην ίδια πλευρά της συμμαχίας των μονοπωλίων, του κεφαλαίου, σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ.

Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, ούτε τα ψίχουλα για την ακραία φτώχεια και τα ελάχιστα μέτρα που προέβλεπε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για ανακούφιση των εργαζομένων δεν πρόκειται να υλοποιηθούν. Ηδη μια σειρά διακηρύξεις έχουν ουσιαστικά εγκαταλειφθεί (π.χ. για την κυριακάτικη αργία, για τον κατώτατο μισθό, για το αφορολόγητο όριο).

Σήμερα, ουσιαστικά αλλάζουν τα ονόματα με τα οποία τιτλοφορούνται οι ίδιες αντιλαϊκές κατευθύνσεις: Οι ιδιωτικοποιήσεις βαφτίζονται αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Η φοροαφαίμαξη βαφτίζεται πάταξη της φοροδιαφυγής και έχουμε νέες επιβαρύνσεις στους εργαζόμενους με μπλοκάκι και μισθό, στους αγρότες, στους αυτοαπασχολούμενους. Ο εσωτερικός δανεισμός βαφτίζεται πατριωτική πολιτική. Η προβλεπόμενη κατεδάφιση ασφαλιστικών δικαιωμάτων - με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις πρόωρες και τις επικουρικές συντάξεις - βαφτίζεται βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα. Το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στο μισθό και την παραγωγικότητα σε βάρος του μισθωτού, βαφτίζεται δημιουργική πολιτική για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Και πάει λέγοντας...

Η ουσία είναι ότι θα ξαναπληρώσει - και πληρώνει ξανά - ο λαός για να μείνουν στο απυρόβλητο τα κέρδη του κεφαλαίου, τα κέρδη των εφοπλιστών, τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, ενώ την ίδια ώρα έχουμε για παράδειγμα 500 εκ. ευρώ από τα κρατικά ταμεία για εξοπλιστικά προγράμματα πεπαλαιωμένων αεροσκαφών που αφορούν ανάγκες του ΝΑΤΟ.

Η εαρινή πρόσφατη έκθεση της Κομισιόν επιβεβαιώνει τις προβλέψεις ότι στην πορεία του 2015 θα έχουμε μια ανάσχεση αυτού του ρυθμού ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, η οποία θα κινηθεί στα όρια της στασιμότητας. Αλλά ακόμα κι αν υπάρξει ανάκαμψη μέσα στο 2015, αυτή θα είναι ανάκαμψη για τα κέρδη και τα μερίδια αγοράς των εγχώριων μονοπωλίων. Δεν θα συμβαδίσει, δηλαδή, με μια ουσιαστική βελτίωση της ζωής, της κατάστασης των εργαζομένων ούτε με μια στοιχειώδη επιστροφή όσων έχασαν όλο το προηγούμενο διάστημα. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να το δούμε αυτό, είναι ο κλάδος του Τουρισμού, ο οποίος βρίσκεται σε δυναμική πορεία ανάπτυξης - δεν είναι ένας κλάδος που βρίσκεται σε κρίση. Δυναμική που βασίστηκε πάνω στα ερείπια των δικαιωμάτων των μισθωτών και των μικρών αυτοαπασχολούμενων του κλάδου, χωρίς επίσης να βελτιωθούν οι όροι για τη λαϊκή οικογένεια σε σχέση με τις διακοπές.

Ετσι, για παράδειγμα, ακόμα κι αν υπάρξει ανάκαμψη, αυτή δεν πρόκειται να ανακόψει την προδιαγεγραμμένη πορεία του Ασφαλιστικού που περιλαμβάνει το χτύπημα των λεγόμενων πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αφορά χιλιάδες εργαζόμενους που έχουν θεμελιώσει πλήρη συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Τις μειώσεις στις επικουρικές και την ενοποίηση ασφαλιστικών οργανισμών με νέα συμπίεση προς τα κάτω των σχετικών δικαιωμάτων.

Αποδεικνύεται παρ' όλες τις προπαγανδιστικές προσπάθειες της κυβέρνησης ότι οι «κόκκινες γραμμές» της, στο μοναδικό σημείο που διαχωρίζονται από την προηγούμενη πολιτική, είναι ο χρόνος σφαγής περαιτέρω των εργασιακών δικαιωμάτων. Γιατί πρώτα απ' όλα στο βασικό, επίμαχο θέμα της επιστροφής των απωλειών έχει αποκλειστεί όχι απλά ο 13ος και ο 14ος μισθός, αλλά ούτε καν η βασική εξαγγελία για επιστροφή του κατώτατου μισθού. Αφετέρου, έχουμε μια συζήτηση που η «κόκκινη γραμμή» αφορά το πόσο και το πότε θα επιδεινωθούν ακόμα παραπάνω οι εργασιακές σχέσεις. Και αυτό τη στιγμή που οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ζήσουν στη σημερινή κατάσταση, στη σημερινή κόλαση των εργασιακών σχέσεων του πετσοκόμματος, της μεγάλης εσωτερικής υποτίμησης που υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια. Καλούνται την ίδια στιγμή να αποδεχτούν μια διαπραγμάτευση για το πόσο χειρότερη θα γίνει η σημερινή κατάσταση! Με το επιχείρημα ότι αν δεν ήμασταν εμείς κυβέρνηση θα ήταν ο Σαμαράς και το μέιλ Χαρδούβελη.

Απέναντι σε αυτό το θέμα, πρέπει να σταθεί ο κάθε εργαζόμενος απαιτητικά, μαχητικά. Να διεκδικήσει, δηλαδή, όλα αυτά πρώτα απ' όλα που του έκλεψαν, να ανοίξει ο δρόμος για την ικανοποίηση των αναγκών.

Και την προηγούμενη βδομάδα, συνεχίστηκαν τα σενάρια περί Grexit, εξόδου απ' το ευρώ, διπλού νομίσματος, συνοδευόμενα από το ανάλογο κλίμα, ενώ από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διατυπώνεται η άποψη ότι η κυβέρνηση πρέπει να έρθει σε «σύγκρουση» με τους δανειστές. Οποια όμως κι αν είναι η κατάληξη των διαπραγματεύσεων, ο λαός θα βρεθεί χαμένος αν παραμένει παθητικός θεατής αυτής της διαπραγμάτευσης που γίνεται σε εχθρικό για αυτόν στρατόπεδο. Μιας διαπραγμάτευσης που αφορά τον επιμερισμό κερδών και ζημιών ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, ανάμεσα σε μονοπωλιακούς ομίλους, ανάμεσα σε δυνάμεις των ΔΝΤ, ΕΕ, ΗΠΑ, Γερμανίας και την ελληνική άρχουσα τάξη. Αυτή η διαπραγμάτευση δεν αφορά το λαό. Γι' αυτό το λόγο και μια «σύγκρουση» σε αυτό το πλαίσιο δεν θα γίνει για λογαριασμό του λαού.

Η σωτηρία του λαού δεν βρίσκεται ούτε σε αλλαγή νομίσματος, ούτε σε αλλαγή ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Βρίσκεται στο βαθμό που θα σημαδέψει ο λαός, οι εργαζόμενοι, τον πραγματικό αντίπαλο, την άρχουσα τάξη, την εξουσία της, την ΕΕ που τη στηρίζει, αυτούς δηλαδή που κρατούν σήμερα τα κλειδιά της οικονομίας και ζητούν συνέχεια θυσίες στο βωμό της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους. Και αυτήν την απάντηση πρέπει να δώσει σε όλα τα ενδεχόμενα της διαπραγμάτευσης. Να ενισχύσει από σήμερα τις εστίες αντίστασης σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά. Διεκδικώντας να πάρει πίσω αυτά που του έκλεψαν και να ανοίξει ο δρόμος να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του, να καταργηθούν οι αντιλαϊκοί νόμοι. Να βοηθήσει στην ανασύνταξη του κινήματος σε γραμμή αντεπίθεσης και ρήξης απέναντι στο κεφάλαιο και την ΕΕ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση ετοιμάζεται να παίξει το χαρτί του δημοψηφίσματος ή των εκλογών, προκειμένου να εξασφαλίσει τη λαϊκή συναίνεση στο αντιλαϊκό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεών της. Ο λαός όμως δεν πρέπει να αποδεχτεί τη διαπραγμάτευση των όρων σφαγής του, δεν πρέπει να επιλέξει ποιες ανάγκες θα θυσιάσει για να ενισχύεται η κερδοφορία και να θωρακίζεται η ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν πρέπει να συναινέσει, να δώσει άλλοθι στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής.

ο τέλος της βδομάδας ήρθε με τραγικό τρόπο να υπενθυμίσει ότι μέσα στους εργασιακούς χώρους πραγματοποιείται καθημερινά ένας πόλεμος ανάμεσα στην εργατική τάξη και το κεφάλαιο, ένας πόλεμος επίσημα ακήρυχτος, ένας πόλεμος που ασκείται με όλα τα μέσα από τους μεν αλλά δεν συνειδητοποιείται εύκολα από τους δε. Αντικείμενο αυτού του πολέμου είναι η επίτευξη όλο και μεγαλύτερων ποσοστών κέρδους απ' το ξεζούμισμα των εργαζομένων. Στον πόλεμο αυτό θύματα από πλευράς εργατικής τάξης είναι πάντα δικαιώματα, η ποιότητα ζωής, η υγεία των εργαζομένων, οι ανάγκες τους. Ενας πόλεμος που όμως πάνω στη φρενίτιδα του κέρδους έχει ενίοτε και κανονικά θύματα, ζωές εργαζομένων που χάνονται ή σακατεύονται ανεπανόρθωτα. Ενας πόλεμος που δεν πρόκειται να «ειρηνεύσει» παρ' όλες τις διακηρύξεις των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και της ΕΕ. Το πρόσφατο «ατύχημα» - έγκλημα στα ΕΛΠΕ επιβεβαίωσε, έστω και με τραγικό τρόπο, ότι αυτός ο πόλεμος είναι εδώ και αν οι εργαζόμενοι δεν το συνειδητοποιήσουν, οργανώνοντας την πάλη τους υπερασπίζοντας τα δικαιώματά τους, βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό τους αντίπαλο, την εργοδοσία, θα χάνουν συνέχεια, δικαιώματα, κατακτήσεις, συναδέλφους, τις ζωές τους.

“Ριζοσπάστης” Κυριακή 10 Μάη 2015

Στους ταξικούς αγώνες βρίσκεται η λύση!

 

Η βδομάδα που πέρασε άρχισε μ' ένα εντατικό μασάζ στις λαϊκές συνειδήσεις από την πλευρά της κυβέρνησης για να γίνει αποδεκτή η νέα συμφωνία που έχει στα σκαριά με τους εταίρους της.

Μετά τα εμπιστευτικά παζάρια του προηγούμενου Σαββατοκύριακου η κυβέρνηση έδειξε μια εξαιρετική βιασύνη για την ολοκλήρωση της αντιλαϊκής συμφωνίας. Εξήγγειλε πολυνομοσχέδιο με τις πρώτες «μεταρρυθμίσεις» κι έκανε καθαρό πως στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης παραμένουν για «συζήτηση» μέτρα που αφορούν στο Ασφαλιστικό, στα Εργασιακά, στην αύξηση του ΦΠΑ, και το παζάρι να αφορά κύρια το χρόνο και τον τρόπο εφαρμογής τους. Μέτρα που έρχονται να προστεθούν σε όσα είναι ήδη σε ισχύ με τους μνημονιακούς νόμους των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και τα οποία η σημερινή όχι μόνο δεν θίγει, αλλά δηλώνει καθαρά ότι θα τα εφαρμόσει πιστά (ο ΕΝΦΙΑ είναι τρανταχτό παράδειγμα).

Οπως έχει ήδη αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης», προωθείται η αναστολή κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας για τον κατώτατο μισθό και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Επιβεβαιώθηκε, επίσης, ότι η «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος» για τα επικουρικά ταμεία αναστέλλεται προσωρινά και δεν καταργείται, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να ενεργοποιηθεί ανά πάσα στιγμή. Μάλιστα, για να πετύχει το στόχο της, η κυβέρνηση αναπτύσσει φιλολογία διαχωρισμού των συνταξιούχων σε «ρετιρέ» και «μη προνομιούχους», χύνοντας δηλητήριο.

Ολοταχώς για λιτότητα διαρκείας

Το πολυνομοσχέδιο φέρεται, μεταξύ άλλων, να περιλαμβάνει μηχανισμούς εξασφάλισης των περικοπών και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, «κουρεμένα» κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς κ.ά. Ενώ σχεδιάζονται νέα μέτρα φορολογικής αμνηστίας για το κεφάλαιο, τα αντιλαϊκά χαράτσια παραμένουν και ενδεχομένως να ενισχυθούν.

Στην «τελική ευθεία προς τη συμφωνία», όπως λέει η κυβέρνηση, ακόμα και τα ελάχιστα που υποσχέθηκε προεκλογικά για να κλέψει την ψήφο του λαού, μπαίνουν στο ψυγείο, η υλοποίησή τους παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, διαλύοντας κάθε προσδοκία. Με άλλα λόγια, αυτό που φαίνεται ότι «ξεμπλοκάρει» τελικά τη διαπραγμάτευση είναι η αναδίπλωση της κυβέρνησης ακόμα και από τα ψίχουλα που υποσχέθηκε προεκλογικά στο λαό.

Κατά τα λοιπά, σε προπαγανδιστικό επίπεδο, η βδομάδα κύλησε στο ρυθμό του «η τρόικα έγινε αρνάκι και δέχτηκε την ήπια λιτότητα» που προτείνει η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση καταφεύγει σ' έναν όρο που έχει ήδη χρησιμοποιηθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις όταν έφερναν τα προγράμματα σταθερότητας με τις μειώσεις μισθών και τα μνημόνια. Η σημερινή, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, επιχειρεί να αποσπάσει τη λαϊκή συναίνεση στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής, έστω και με άλλο περιτύλιγμα και με άλλες δόσεις στην εφαρμογή της.

Αυτό που κρύβει είναι ότι η λιτότητα (ήπια ή μη) αφορά τους εργαζόμενους και όχι το κεφάλαιο, για το οποίο σκίζεται προκειμένου να στηρίξει την ανάκαμψη των κερδών του. Αυτό που επίσης κρύβει και έκρυψε και προεκλογικά απ' το λαό, όταν του υποσχόταν ψίχουλα, είναι ότι η ανάκαμψη των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων προϋποθέτει λιτότητα διαρκείας για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και τις ανάγκες.

Η «ήπια λιτότητα» περιέχει ήδη όλα όσα περιλαμβάνονται στους έως τώρα μνημονιακούς νόμους, που παραμένουν άθιχτοι και στους οποίους προστέθηκε επίσης, με την προηγούμενη ΠΝΠ, το χάρισμα προστίμων εκατομμυρίων ευρώ σε επιχειρήσεις για φορολογικές απάτες και λαθρεμπόριο. Κι όλα αυτά με τη βούλα των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ. Η κουβέντα για ήπια ή άγρια λιτότητα κρύβει το συνολικό πακέτο κι αυτό περιέχει ιδιωτικοποιήσεις, άγριο φοροκυνηγητό για το λαό, που μάλιστα βαφτίζεται «πατριωτικό» καθήκον.

Συμμετοχή στις επεμβάσεις

Κινητικότητα εμφάνισε η κυβέρνηση και στο διεθνή στίβο διεκδικώντας ρόλο πρόθυμου συνεργάτη των ΗΠΑ και του Ισραήλ, σε όλα τα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδιά τους στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια, στην Ευρασία, εμφανίζοντάς τους ως συμμάχους του ελληνικού λαού στις υποτιθέμενες πατριωτικές διαπραγματεύσεις τους. Στο πλαίσιο αυτό έγινε τριμερής συνάντηση κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου στη Λευκωσία. Η προώθηση ζητημάτων που ιεραρχούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι των τριών χωρών και άπτονται της συνεργασίας για τη διάνοιξη νέων πεδίων κερδοφορίας, σε τομείς όπως η Ενέργεια, το Εμπόριο, ο Τουρισμός, οι Μεταφορές κ.ά. ήταν στο τραπέζι της συνάντησης. Το μήνυμα που εξέπεμψαν και οι τρεις παραπέμπει σε νέες επεμβάσεις στην περιοχή. Ο Ελληνας πρωθυπουργός, στο φόντο των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην ευρύτερη περιοχή με πρόσχημα τους τζιχαντιστές, χαρακτήρισε ιδιαιτέρως ανησυχητική την επιδεινούμενη κατάσταση σε Λιβύη, Δυτική Αφρική, Συρία, Ιράκ και Υεμένη, τη στασιμότητα στο Παλαιστινιακό και την «εξάπλωση του τζιχαντισμού και του φονταμενταλισμού». «Συμφωνήσαμε - είπε - να εντείνουμε αυτήν τη συνεργασία (...) για την αντιμετώπιση του τζιχαντισμού, για την προάσπιση όλων των καταπιεζόμενων κοινοτήτων στην περιοχή». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Κύπριος Πρόεδρος προέτρεψε «όλα τα κράτη» για «ενεργή και ουσιαστική αντιμετώπιση της απειλής» των «εξτρεμιστικών ομάδων» και ιδιαίτερα για την κατάσταση σε Ιράκ, Συρία και Υεμένη, υποστήριξε ότι «καθιστούν επιτακτική την από κοινού δράση της διεθνούς κοινότητας για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που υπερβαίνουν τα όποια εθνικά σύνορα».

Η Πρωτομαγιά των εργατών

Με αυτά τα δεδομένα δικαίως η εργατική τάξη κατέβηκε δυναμικά στις Πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις, έχοντας στα πανό της ένα προς ένα τα αιτήματά της, που δεν χωράνε στο μνημονιακό κορσέ. Τίμησε έτσι τις καλύτερες των αγωνιστικών παραδόσεών της κόντρα στην επιδίωξη του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού να μετατρέψει τη φετινή Πρωτομαγιά σε μέρα υπεράσπισης της κυβέρνησης.

Οπως σημείωνε το ΠΑΜΕ στη σχετική προκήρυξή του, «αυτή η Πρωτομαγιά δεν είναι μία ακόμα διαδήλωση. Δηλώνουμε την αγωνιστική ετοιμότητά μας, την απόφασή μας να υπερασπίσουμε το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Οι εργαζόμενοι δε θα υποδεχτούν με αδράνεια, φόβο και υποχώρηση τα νέα μνημόνια, όπως και να τα ονομάσουν, τα νέα δεινά στη ζωή τους για τα κέρδη των μονοπωλίων. Καμία αναμονή, καμία ανοχή στα παζάρια των μονοπωλίων και των κυβερνήσεών τους που βρίσκονται σε εξέλιξη με ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ. Οι διαπραγματεύσεις και οι συμφωνίες γίνονται για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, των βιομηχάνων, εφοπλιστών, τραπεζιτών, μεγαλεμπόρων. Τσακώνονται όπως οι λύκοι για τη λεία. Ο κόσμος της δουλειάς δεν έχει τίποτα να περιμένει από κυβερνήσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ, όπως η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Αυτό που άλλαξε τους τελευταίους μήνες είναι το χέρι στη σκυτάλη της ίδιας πολιτικής στο "κοινό σπίτι" της ΕΕ, του ΔΝΤ και του κεφαλαίου. Οι 400 εφαρμοστικοί νόμοι που τσάκισαν μισθούς, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις, προς όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών, είναι εδώ. Οι δόσεις που βγαίνουν από το αίμα του λαού πληρώνονται στην ώρα τους και στο "διηνεκές". Για το λαό υπάρχει ο "λιτός βίος" και τα παχιά λόγια των εξαγγελιών».

“Ριζοσπάστης” Κυριακή 03 Μάη 2015