... Και στην Τοπική Διοίκηση

  

Πριν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Μάη του 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε πως εάν κερδίσει δήμους και περιφέρειες, αυτό θα είναι η αρχή του τέλους για τα μνημόνια. Πιο συγκεκριμένα, η Ρ. Δούρου, το βαρύ χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ υποψήφια - τότε - περιφερειάρχης Αττικής, δήλωνε:

-- 3 Φλεβάρη 2014: «Οι αυτοδιοικητικές εκλογές γενικά, και οι εκλογές για την Περιφέρεια Αττικής ειδικότερα, είναι η αρχή του τέλους των πολιτικών του μνημονίου».

-- 12 Μάη 2014 (πριν τον α' γύρο των περιφερειακών εκλογών): Να αφήσουμε πίσω μας την περίοδο της πλήρους ευθυγράμμισης της περιφερειακής διοίκησης με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της μνημονιακής κυβέρνησης.

-- 14 Μάη 2014: Πρέπει να σταλεί το μήνυμα ανατροπής της σημερινής πολιτικής και το μήνυμα της ανάγκης να αποκτήσει ξανά η Τοπική Αυτοδιοίκηση τον ρόλο που οφείλει να παίζει, με ανεξαρτησία και πόρους. Εξ ου και το διπλό μήνυμα της Αττικής: Να τελειώνουμε με τα μνημόνια, για να αρχίσει ξανά να ζει η Αττική!

-- 25 Μάη 2014 (το βράδυ που ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε στην περιφέρεια Αττικής): Αύριο ξεκινά ο πόλεμος με τα συμφέροντα.

-- 27 Μάη 2014 (δύο μέρες μετά): Για να αλλάξουμε τα πράγματα πρέπει να δώσουμε έναν σπουδαίο πόλεμο, κόντρα όχι μόνο στις προβλέψεις που εν πολλοίς αυτές τις πετύχαμε πια, αλλά και κόντρα στα συμφέροντα.

Το ΚΚΕ εκείνες τις μέρες, τότε δηλαδή που ο ΣΥΡΙΖΑ, ζητούσε ψήφο σε δήμους και περιφέρειες για να «καταργήσει τη μνημονιακή πολιτική» - έλεγε ξεκάθαρα στο λαό ότι ένα κόμμα που στηρίζει την επιχειρηματική δράση, που αποδέχεται και λέει πως θα υλοποιήσει την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δεν μπορεί να ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική, ούτε καν να κάνει πράξη όσα προεκλογικά λέει η πρόταση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ θύμιζε ακόμα ότι για όσα αντιλαϊκά μέτρα έχουν παρθεί στην Τοπική Διοίκηση όλα τα προηγούμενα χρόνια, είχαν βάλει το χεράκι τους και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Για παράδειγμα, στο ζήτημα της υλοποίησης της μερικής απασχόλησης ή των περικοπών στους πόρους προς τους δήμους που είχαν σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν οι δήμοι να παρέχουν υπηρεσίες.

Το ΚΚΕ καλούσε τον κόσμο και μέσα από την ψήφου του στους κομμουνιστές υποψηφίους να ενισχύσει τη δική του φωνή στην κατεύθυνση της συγκρότησης εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, ακόμα και εκεί όπου θα εκλεγεί δήμαρχος ή περιφερειάρχης υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της «Λαϊκής Συσπείρωσης».

Μετά τις τοπικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την περιφέρεια της Αττικής. Και τότε άρχισαν τα πραγματικά ξεμασκαρέματα σε σχέση με όσα έλεγε προεκλογικά.

Ετσι, είχαμε την περιφερειάχη πια Αττικής να δηλώνει στις 2 Οκτώβρη 2014: «Σήμερα οι Περιφέρειες είναι υποχρεωμένες να δράσουν μέσα στο συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο που ισχύει (...)». Οπως επίσης, αντιπεριφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ να λέει: «(...) έχουμε μια θηλιά στο λαιμό μας».

Η περιφερειακή αρχή του ΣΥΡΙΖΑ που θα έσκιζε τα μνημόνια «κατέβασε», ψήφισε μαζί με τις άλλες παρατάξεις των κομμάτων του ευρωμονόδρομου και υλοποιεί τον προϋπολογισμό Σγουρού για το 2015, που ανάμεσα σε άλλα δίνει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για επιχειρηματικά έργα και την ίδια στιγμή για το σύνολο των αντιπλημμυρικών έργων της Αττικής, δηλαδή για έργα που αφορούν το λαό και την ίδια του τη ζωή, προβλέπει μόλις 1 εκατομμύριο ευρώ. Τη στιγμή μάλιστα που πριν από μερικούς μήνες η Αττική στην κυριολεξία πνίγηκε.

Θυμίζουμε ακόμα ότι πρόσφατα, η Κομισιόν έστειλε τα συχαρίκια στη διοίκηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια για το σχέδιο που έχει για τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής που στηρίζεται στο νόμο 4042/12 και την κοινοτική οδηγία 2008/98 της ΕΕ. Ενα νομοθετικό πλαίσιο που προωθεί την επιχειρηματική δράση, που στρέφεται δηλαδή ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα και την προστασία του περιβάλλοντος...

Αλλά και στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε τον προϋπολογισμό του 2015 που κατέβασε η νέα Περιφερειακή Αρχή του κ. Καρυπίδη. Εναν αντιλαϊκό προϋπολογισμό που είχε σχεδιαστεί από την προηγούμενη περιφερειακή αρχή της ΝΔ. Εχει μια σημασία να θυμίσουμε ότι το αντιλαϊκό σχέδιο προϋπολογισμού είχε απορριφθεί από το Οικονομικό Παρατηρητήριο του υπουργείου Εσωτερικών ως μη ρεαλιστικό και με βάση συγκεκριμένες κατευθύνσεις που είχαν δοθεί, αναμορφώθηκε προς το χειρότερο, για να ψηφιστεί εν τέλει και από τον ΣΥΡΙΖΑ!

Δε χρειάζεται κανένας ιδιαίτερος σχολιασμός για να δει κάποιος ότι οι προεκλογικές κορόνες περί «σκισίματος» του μνημονίου στις Περιφέρειες και δήθεν «φιλολαϊκής αντιμνημονιακής διαχείρισης» μετατράπηκαν σε απόλυτη συμμόρφωση στο σημερινό αντιλαϊκό πλαίσιο και, βέβαια, σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και αποφάσεις που είναι κόντρα στα συμφέροντα των εργατικών - λαϊκών οικογενειών. Εστω και αν αυτή η συμμόρφωση συνοδεύεται με κλάματα και οδυρμούς για τον αντιλαϊκό χαρακτήρα αυτού του πλαισίου και ευχές για την ανατροπή του.

Ερώτημα λοιπόν: Μπορεί λοιπόν να θεωρεί κάποιος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια αδοκίμαστη δύναμη; Μπορεί να υπάρχουν αμφιβολίες για το πώς θα πολιτευτεί ως κυβέρνηση;

“Ριζοσπάστης” Τρίτη 13 Γενάρη 2015

... Για τον «ευρωατλαντισμό του»

Το Μάη του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε: «Αποτελεί στόχο του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ το κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Αμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτιου. Δε θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για τη διάλυσή του». Επίσης, έκανε και κάνει και σήμερα μια γενικόλογη αναφορά για ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας στο πλαίσιο του Οργανισμού Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη. Ενα μήνα μετά στις επαναληπτικές εκλογές του Ιούνη, δια στόματος του προέδρου του, Αλέξη, σημείωνε «δεν είναι στο πρόγραμμά μας η έξοδος από το ΝΑΤΟ, θα ήταν επιπόλαιο να λέγαμε κάτι τέτοιο». Επίσης, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν λόγο για «όχι πάση θυσία παραμονή στο ευρώ» ή ότι «το ευρώ δεν είναι φετίχ».

Το ΚΚΕ, και από τότε, σημείωνε με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν υπάρχουν φιλολαϊκές απαντήσεις εντός ΕΕ και ΝΑΤΟ, ότι αυτές οι λυκοσυμμαχίες δεν αποτελούν εγγύηση για την ειρήνη, την ασφάλεια του ελληνικού λαού, των άλλων λαών της περιοχής και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Επίσης, τόνιζε ότι είναι παραπλανητικές οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για κάποια αντικατάσταση του ΝΑΤΟ και των στρατιωτικών δομών της ΕΕ στο μέλλον με ένα άλλο ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας και μείωσης των εξοπλισμών, την ίδια ώρα που η ΕΕ θεωρεί το ΝΑΤΟ βασικό πυλώνα για την ασφάλεια και άμυνα των χωρών - μελών. Ακόμα, αποκάλυπτε τα περί «νέας διεθνούς αρχιτεκτονικής» στα πλαίσια του λεγόμενου «πολυ-πολικού» κόσμου, που προπαγάνδιζαν μια σειρά οπορτουνιστικές δυνάμεις στο πλαίσιο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να θολώσουν το γεγονός ότι ο «πολυ-πολικός κόσμος» είναι ο κόσμος των αυξανόμενων ανταγωνισμών ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Με το «καλημέρα» του 2013 ο Αλ. Τσίπρας επισκέπτεται τις ΗΠΑ, απ' όπου διαβεβαιώνει για τον ευαρωατλαντικό προσανατολισμό του κόμματός του: «Υπάρχει κάτι να φοβηθεί κανείς από την Αριστερά στην Ελλάδα; Με ποιο τρόπο είμαστε ριζοσπαστικοί; Οι κινδυνολόγοι θα σας πουν ότι το κόμμα μας, αν έρθει στην κυβέρνηση, θα σκίσει τη δανειακή σύμβαση με την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΝΤ, θα βγάλει τη χώρα έξω από την Ευρωζώνη, θα διακόψει τους δεσμούς της Ελλάδας με την πολιτισμένη Δύση, ότι η Ελλάδα θα γίνει μια νέα Βόρεια Κορέα. Αυτό είναι κινδυνολογία στα χειρότερά της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα μου, δε θέλει τίποτα από αυτά. Ημασταν πάντα, και πάντα θα παραμείνουμε, ένα ευρωπαϊκό κόμμα» (...) «Θέλουμε η Ελλάδα να συνεχίσει να είναι σε θέση να παίζει ρόλο σταθεροποιητικό στην περιοχή. Να έχει τη συνέχεια και τη συνέπεια στην εξωτερική πολιτική, ώστε να συμβάλλει στη σταθερότητα».

Το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία», αποδεχόμενος πλήρως τις υποχρεώσεις που απορρέουν για την Ελλάδα απ' τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, δηλώνει αναφερόμενος στη Συρία: «Το ΝΑΤΟ δεν έχει εμπλακεί επισήμως στην υπόθεση της Συρίας και επομένως καμία ΝΑΤΟική υποχρέωση δε μας επιβάλλει να συμμετάσχουμε σε επιχειρήσεις εναντίον μιας χώρας με την οποία έχουμε διπλωματικές σχέσεις».

Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε το περιεχόμενο των επαφών κορυφαίων στελεχών του στο εξωτερικό, στα κονγκλάβια της ΕΕ, στο Τέξας, στο Κόμο της Ιταλίας, στο Λονδίνο, όπου ενισχύθηκαν οι δεσμεύσεις και οι υποσχέσεις ότι «το κράτος έχει συνέχεια», ότι «δε θα πάμε σε μονομερείς ενέργειες», ότι «δε θέλουμε να βλάψουμε την ΕΕ και το ευρώ». Οτι η έξοδος από το ΝΑΤΟ είναι μεν προγραμματική θέση δε θα είναι, όμως,στις προτεραιότητες της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντικατέστησε κάθε αναφορά εξόδου από το ΝΑΤΟ με τη γενικόλογη καταγγελία του και την αναφορά περί ... διάλυσης του ΝΑΤΟ, λες και αυτή μπορεί να προκύψει χωρίς την αποδέσμευση χωρών από αυτό. Ταυτόχρονα, με αφορμή και τις εξελίξεις στην Ουκρανία, ανέπτυξε τις θέσεις για αντικατάσταση του ΝΑΤΟ από ένα ... ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ (!), ένα ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Ακόμα πιο ξεκάθαρη ήταν η δήλωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Α. Τσίπρα, σε τηλεοπτική συνέντευξη πριν τις ευρωεκλογές του Μάη του 2014, «... το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται...».

Πρέπει, επίσης, να σημειώσουμε ότι στην επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν ψάξαμε για τις θέσεις που διατύπωνε για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ το 2012, δε βρήκαμε τίποτε. Εχουν φροντίσει να σβήσουν κάθε ίχνος. Ενδεικτικό και αυτό ότι η ...φωλιά είναι ήδη λερωμένη.

Ερώτηση: Μπορούν να μένουν ακόμα αυταπάτες σε ανθρώπους που συνδέονται με το κίνημα, τις ιστορικές του παραδόσεις στην Ελλάδα, τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες για έξοδο από το ΝΑΤΟ για τη στάση που θα κρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν ενδεχομένως αναλάβει την αστική διαχείριση, όταν ήδη δίνει δείγματα γραφής;

“Ριζοσπάστης” Σάββατο 10 Γενάρη 2015

... Για την αποκατάσταση των απωλειών

Το 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν: «Από την επομένη των εκλογών, η νέα κυβέρνηση αριστερής συνεργασίας (...) Θα εφαρμόσουμε μέτρα αναδιανομής του εισοδήματος και του πλούτου (...) θα αποκαταστήσουμε με δημόσια περιουσία τη ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων που έγινε με το PSI, γιατί θα ακυρώσουμε τις περικοπές στις συντάξεις», «Μόνον εμείς εγγυόμαστε τους μισθούς και τις συντάξεις του ελληνικού λαού. Ανακουφίζουμε τα νοικοκυριά από τα δάνειά τους. Με τη νέα σεισάχθεια. Με την ολική ή μερική διαγραφή των τραπεζικών υποχρεώσεών τους. Καταργούμε τα χαράτσια (...) Αντιστρέφουμε την υπερφορολόγηση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων», «...οι μισθοί και οι συντάξεις - που θα επαναφέρουμε με ένα νόμο και ένα άρθρο, όταν πολύ γρήγορα θα βρεθούμε σε θέση διακυβέρνησης, για να αντιστρέψουμε αυτήν την καταστροφή...» (από ομιλίες του Αλ. Τσίπρα το 2012 σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και ΛΑΡΚΟ).

Το ΚΚΕ από τότε σημείωνε ότι για την πραγματική ανάκτηση απωλειών και ουσιαστική ανακούφιση των εργαζομένων χρειάζεται επαναφορά όλων των δικαιωμάτων που χάθηκαν, μέτρα για την προστασία των ανέργων, των πιο αδύνατων, όσων υποφέρουν αλλά και διεκδίκηση και πάλη για τις σύγχρονες εργατικές λαϊκές ανάγκες. Χρειάζεται στην πραγματικότητα σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ χωρίς αυτή κάθε υπόσχεση, μένει γενικόλογη ευχή, κενό γράμμα. Σε αυτήν την κατεύθυνση, οι κομμουνιστές, τα μέλη και στελέχη του συνέβαλαν στην οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης και αλληλεγγύης στα σωματεία, στις λαϊκές επιτροπές, πρωτοστάτησαν καθημερινά στην αντιπαράθεση με την εργοδοσία. Κατέθεσαν, επίσης, μια σειρά προτάσεις στη Βουλή για την προστασία των ανέργων, του λαϊκού εισοδήματος, για τα χρέη των εργατικών - λαϊκών οικογενειών, την ανάκληση όλων των διαθεσιμοτήτων και των απολύσεων στο Δημόσιο, την κατάργηση της λεγόμενης «ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης» και του χαρατσιού στην ακίνητη περιουσία κ.ά. Ολες απορρίφθηκαν ως ασύμφορες για τη δημοσιονομική σταθερότητα, αποκαλύπτοντας έτσι τα «όρια» της αστικής διαχείρισης.

Περνώντας ο καιρός, ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποίησε το γεγονός ότι ένα τμήμα πληθυσμού συγκριτικά μεγαλύτερο με παλιότερα βιώνει συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. Ετσι, λοιπόν, μετατοπίστηκε από τον άξονα της γενικόλογης αναφοράς ανάκτησης απωλειών, της επαναφοράς δικαιωμάτων στον άξονα αντιμετώπισης της «ανθρωπιστικής κρίσης», απευθυνόμενος αποκλειστικά σε μια συγκεκριμένη κατηγορία εργαζομένων που βιώνουν συνθήκες εξαθλίωσης και αφήνοντας στο απυρόβλητο τη φτώχεια χιλιάδων άλλων εργαζομένων που μπορεί να έχουν ένα πιάτο φαΐ, μπορεί να μην τους κόβει η ΔΕΗ το ρεύμα, αλλά βιώνουν δραματικό περιορισμό της κάλυψης των αναγκών τους πολύ πίσω από ό,τι ζούσαν γενιές εργαζομένων πριν 20 χρόνια. Για όλους αυτούς ας βγει πρώτα κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, ας ανορθωθεί η οικονομία και μετά βλέπουμε!

Αυτό, βεβαίως, «το βλέπουμε» έγινε ακόμα πιο περιορισμένο, όταν συνοδεύτηκε από διαβεβαιώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι τα μέτρα που προτείνει είναι τέτοια που μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς την κατάργηση των μνημονίων, ότι δεν κοστίζουν πολλά, παίρνουν υπόψη τις αντοχές της οικονομίας, την ανάγκη ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Οταν στελέχη του ρωτούσαν τους εκπροσώπους της ΝΔ: «πέστε μου ένα μέτρο που αφορά εργαζόμενους με εισόδημα πάνω από 700 ευρώ το μήνα»(!). Οταν στελέχη του από την τηλεόραση δηλώνουν καθαρά: «πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα 4ετίας για την ανάκτηση εργατικών - λαϊκών απωλειών» (Ν. Βαλαβάνη Δεκέμβρης 2014).

Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα δυσκόλεψαν, έβαλαν εμπόδιο στην ανάπτυξη αγώνων, απεργιών διεκδικήσεων που έθεταν ως στόχο το «δεν ζούμε με ψίχουλα» και που δεν διευκόλυναν το στόχο της κυβερνητικής εναλλαγής με πιο χαρακτηριστική τη στάση τους στο πανελλαδικό συλλαλητήριο την 1η Νοέμβρη.

Οι συνεχείς διαβεβαιώσεις στο κεφάλαιο ότι θα στηρίξει με κρατικό χρήμα τις επενδύσεις, ότι θα ρυθμίσει τα χρέη των επιχειρήσεων, θα δώσει κίνητρα για επενδύσεις, θα διευκολύνει με φοροαπαλλαγές, αλλά και οι εγγυήσεις για φτηνό ρεύμα στις λεγόμενες «ενεργοβόρες βιομηχανίες», τα προνόμια στους Ελληνες φαρμακοβιομήχανους, η στήριξη των μεγαλοξενοδόχων και άλλα πολλά διαμορφώνουν το περιβάλλον που δεν ανθούν ούτε κατακτήσεις, ούτε εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, ενώ μπαίνει ταφόπλακα σε κάθε σκέψη για ανάκτηση των εργατικών - λαϊκών απωλειών.

Στο λεγόμενο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που επανεπιβεβαιώθηκε στο πρόσφατο διαρκές Συνέδριο οι «βαριές» δεσμεύσεις προς το κεφάλαιο μπήκαν στην ίδια ζυγαριά με τα ψίχουλα προς τους πιο εξαθλιωμένους, εξανεμίζοντας τα δεύτερα.

Ερώτηση: Είναι λοιπόν δυνατόν να περιμένει κανείς ότι η ανάδειξη μιας κυβέρνησης με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ θα εξασφαλίσει έστω την ουσιαστική ανακούφιση των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων;

“Ριζοσπάστης” Παρασκευή 09 Γενάρη 2015

... Για το ζήτημα των μνημονίων

Το 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σηκώσει ψηλά την «αντιμνημονιακή» σημαία. Τον Απρίλη του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ σημείωνε: «Για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας: Καταγγελία της δανειακής σύμβασης και του Μνημονίου. Μορατόριουμ πληρωμών». Ηδη από το Μάη του 2012, παραμονές των βουλευτικών εκλογών του Ιούνη, η θέση αυτή αντικαταστάθηκε από τη θέση της «αναδιαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης» παρόλο που συνεχίστηκαν οι «αντιμνημονιακές παρόλες».

Θυμίζουμε ότι 1 χρόνο πριν το 2012 αντιμνημονιακή παντιέρα σήκωνε και η ΝΔ, ο πρόεδρος της οποίας δήλωνε πως θα σκίσει τα μνημόνια ως κυβέρνηση...

Το ΚΚΕ, και τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ σήκωνε αντιμνημονιακές παντιέρες και έλεγε ότι η Ελλάδα είναι χώρα «υπό κατοχή», αποκάλυπτε τον αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα της γραμμής του, το ποια ταξικά συμφέροντα εξέφραζε η θολή αντιμνημονιακή γραμμή που υποστήριζε. Οτι, δηλαδή, εξέφραζε τμήματα του κεφαλαίου που διεκδικούσαν μια καλύτερη διαπραγμάτευση για τα δικά τους συμφέροντα εντός της ΕΕ, από τη σκοπιά ενός πιο επεκτατικού μείγματος διαχείρισης της κρίσης, που θα εξασφάλιζε ρευστότητα, τη στήριξη με κρατικό χρήμα των επενδυτικών τους προσπαθειών.

Το ΚΚΕ επέμενε ότι με τα μνημόνια υλοποιούνται αντιλαϊκά μέτρα που βρίσκονται στη στρατηγική της ΕΕ και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου εδώ και 20 χρόνια, ότι η επιτήρηση, η εποπτεία είναι βασική αρχή της ΕΕ, ότι ΕΕ σημαίνει «αντιλαϊκά μνημόνια διαρκείας» για όλους τους λαούς. Οτι τα μέτρα αυτά υλοποιούνται ανεξάρτητα από το μείγμα διαχείρισης σε κάθε κράτος, αν έχει ευρώ ή εθνικό νόμισμα, αν έχει ή όχι δανειακή σύμβαση. Οτι οι εργαζόμενοι πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο όχι στενά το μνημόνιο αλλά τη συνολική στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Το ΚΚΕ κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις νόμου στη Βουλή για την κατάργηση της δανειακής σύμβασης, των μνημονίων και όλων των εφαρμοστικών νόμων, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι η ουσιαστική κατάργηση των μνημονίων υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων σημαίνει ξήλωμα όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, σημαίνει αποδέσμευση από την ΕΕ, πάλη για να έρθει ο λαός στην εξουσία.

Οσο γίνεται πιο ορατή η δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να αναδειχθεί σε κυβέρνηση, όσο έχει ανάγκη να δίνει διαβεβαιώσεις στο κεφάλαιο, στα διάφορα κέντρα της ΕΕ και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών για τις αγνές του προθέσεις τόσο στρογγυλεύει την «αντιμνημονιακή του ρητορεία», τόσο ακόμα και αυτές οι θολές αντιμνημονιακές κορόνες σκορπάνε στον άνεμο.

Αρχισαν λοιπόν οι διαπιστώσεις ότι 400 εφαρμοστικοί νόμοι δεν μπορούν να καταργηθούν από τη μια μέρα στην άλλη. Η καταγγελία του μνημονίου «ξεχνιέται» και ανακαλύπτεται η «πραγματική διαπραγμάτευση» που δεν κάνει - σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ - η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει στην πρώτη γραμμή το email Χαρδούβελη και την αντίθεση σε μια «νέα συμφωνία» και σε «νέα μέτρα», αφήνοντας στο απυρόβλητο όσα μέτρα έχουν υλοποιηθεί ήδη. Ενώ δεν δεσμεύεται για το ξήλωμα του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, του συνόλου των εφαρμοστικών νόμων και αποφάσεων, την ίδια στιγμή διαβεβαιώνει ότι επιδιώκει μια δική του νέα συμφωνία, με νέα διαπραγμάτευση που θα γίνει στη βάση του θεσμικού πλαισίου της ΕΕ. Στη βάση δηλαδή του θεσμικού πλαισίου των αντιλαϊκών - αντεργατικών κατευθύνσεων, της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020», της μόνιμης εποπτείας, της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που αποτελεί το μνημόνιο των μνημονίων κ.λπ. Δηλαδή, κατάργηση μνημονίων σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ = ένα «νέο μνημόνιο» με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ.

Ερώτημα λοιπόν: Είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι με την «πραγματική του διαπραγμάτευση» ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τα αντιλαϊκά μέτρα που συνοδεύουν τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση, όταν μάλιστα δηλώνει ότι αυτή - η διαπραγμάτευση - θα γίνει με βάση το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και τα μνημόνια διαρκείας της;

“Ριζοσπάστης” Πέμπτη 08 Γενάρη 2015

... Για το ζήτημα του χρέους

Πριν από το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για να διαπιστώσει ποιο μέρος του χρέους είναι επαχθές και δεν πρόκειται να το πληρώσει η Ελλάδα. Τον Ιούνη του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε για το χρέος: «Να επαναδιαπραγματευτούμε το δημόσιο χρέος σε ευρωπαϊκό επίπεδο (...) Στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης οφείλει να είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, ενώ εκείνο που απομένει οφείλει να αποπληρωθεί μετά από μια περίοδο χάριτος, με δικαιότερους όρους».

Το ΚΚΕ και τότε έκανε κριτική ότι όσο και αν εμφανιζόταν ως ριζοσπαστική και ανατρεπτική αυτή η πρόταση δεν σήμαινε τίποτα άλλο από αναγνώριση του χρέους, ως κάτι που οφείλει ο λαός να πληρώσει, αλλαγή του τρόπου με τον οποίο θα το πληρώσει, εξασφάλιση πόρων που θα διατεθούν στην ενίσχυση του κεφαλαίου.

Το ΚΚΕ πρόβαλε σαφή και καθαρή γραμμή για το χρέος με κριτήριο τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα. Δήλωσε ευθύς εξαρχής ότι το χρέος «δεν είναι του λαού», δεν οφείλει να το πληρώσει, δεν δημιουργήθηκε εξαιτίας των δαπανών για τα ούτως ή άλλως κουτσουρεμένα δικαιώματα σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, δημιουργήθηκε για τη στήριξη των μεγαλοεπιχειρηματιών, εξαιτίας των ΝΑΤΟικών εξοπλισμών, εξαιτίας των επιπτώσεων από τη συμμετοχή στην ΕΕ. Ο εξωτερικός δανεισμός είναι πάγια τακτική όλων των καπιταλιστικών κρατών, μικρών ή μεγάλων, είναι απαραίτητο στοιχείο της καπιταλιστικής οικονομίας, γι' αυτό υπερχρεωμένο κράτος είναι και οι ΗΠΑ. Η οποιαδήποτε ρύθμιση του χρέους αποσκοπεί στο να μπορεί το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος να ξαναδανειστεί. Να ρυθμιστεί δηλαδή το χρέος για να ξαναμεγαλώσει.

Σε αντίθεση με τη λογική και τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ δήλωσε εξαρχής ότι μοναδική φιλολαϊκή διέξοδος για το χρέος είναι: Η μονομερής διαγραφή όλου του χρέους, ενταγμένη στο στόχο για αποδέσμευση από την ΕΕ και όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΔΝΤ κ.λπ.) και την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

Στην πορεία και όσο «ωριμάζει» η δυνατότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να αναδειχτεί σε κυβέρνηση το «ριζοσπαστικό» και «ανατρεπτικό» επίχρισμα των προτάσεών του ξεφλούδισε κομμάτι κομμάτι.

Ετσι, το Νοέμβρη του 2013 ο Γ. Δραγασάκης δηλώνει: «Τι θα κάνουμε με το χρέος; Το αυτονόητο. Αυτό που προτείνει το Διεθνές Ταμείο για όλον τον κόσμο»!!!

Και το Γενάρη του 2014, με συνέντευξη στην εφημερίδα «La Stampa» ο Αλ. Τσίπρας υπερασπίζεται την πρόταση: «Θα χρειαζόταν μια ρήτρα για την αποπληρωμή των δανείων, που να συνδέεται με την ανάπτυξη: Αν το ΑΕΠ είναι θετικό, πληρώνουμε, αλλιώς όχι. Θα ήταν αναγκαίο και ένα new european deal, ένα μεγάλο πακέτο επενδύσεων για την ανάπτυξη - ιδίως στον ευρωπαϊκό Νότο - που να χρηματοδοτήσει την ανάκαμψη». Και σε συνέντευξή του στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων DPA ξεκαθαρίζει για πολλοστή φορά: «Δεν αποτελεί δική μας επιδίωξη οι μονομερείς ενέργειες στο θέμα του χρέους (...) Μέσα από διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς μπορούμε να βρούμε μία λύση η οποία θα είναι βιώσιμη και εποικοδομητική για όλες τις πλευρές».

Μέσα στο 2014 άρχισε να υπερασπίζεται την επιλογή για επιμήκυνση. Σε πρόσφατες συνεντεύξεις τους Γ. Δραγασάκης, Γ. Σταθάκης, Γ. Μηλιός και άλλα στελέχη υπερασπίζονται τη γραμμή «5ετές μορατόριουμ στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων», αφού δεν φαίνεται άμεσα δυνατή πανευρωπαϊκή συμφωνία για «"κούρεμα" μέρους του χρέους έτσι ώστε να γίνει βιώσιμο και να αποπληρωθεί», χωρίς βεβαίως να εγκαταλείπεται ένας τέτοιος στόχος. Αυτή τη θέση μέσες - άκρες διατύπωσε και ο Αλ. Τσίπρας στο διαρκές συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε όλες τις εκδοχές της - απ' το λογιστικό έλεγχο για τον εντοπισμό του επαχθούς χρέους έως την επιμήκυνση στην αποπληρωμή του - η αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ για το χρέος έχει ως βασικό προαπαιτούμενο το φόρτωμα των βαρών στο λαό, την ελάφρυνσή του προς όφελος του κεφαλαίου.

Ερώτημα λοιπόν: Είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική για το χρέος; Πολιτική διαχείρισής του υπέρ του κεφαλαίου την οποία εφάρμοσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ;

“Ριζοσπάστης” Τρίτη 06 Γενάρη 2015