Οι εφοπλιστές συγκεντρώνουν αμύθητα πλούτη και με τις δεκάδες φοροαπαλλαγές από το αστικό κράτος
Η εφοπλιστική ασυδοσία και ο εμπαιγμός του λαού
Οι δημαγωγικές δηλώσεις των εφοπλιστών και της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ότι η υπογραφή του «συνυποσχετικού συμφώνου οικειοθελούς φορολόγησης των εφοπλιστών» αποτελεί «σαφή και πατριωτική βούληση της ελληνικής ναυτιλιακής κοινότητας, να συμβάλει ξανά στο εθνικό πρόσταγμα της εξόδου της χώρας από την οικονομική κρίση», προκαλούν την οργή και την αγανάκτηση των ναυτεργατών γενικότερα της εργατικής τάξης, που ζουν σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, με μισθούς και συντάξεις πείνας, άγριας φοροληστείας, φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης. Γιατί ο ταξικός χαρακτήρας του αστικού κράτους και η φιλοεφοπλιστική πολιτική των αστικών κυβερνήσεων εκφράζεται με προκλητικά προνόμια φοροαπαλλαγές και κρατικές ενισχύσεις, με βάση το νόμο 2687/1953 «περί προστασίας των ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα» που κατοχυρώθηκε στο Ελληνικό Σύνταγμα και σε όλες τις μετέπειτα αναθεωρήσεις του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δημαγωγικά διαμαρτύρεται για τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμια των εφοπλιστών «ποιεί την νήσσα» για το ότι αυτά είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα από το αστικό κράτος και δε θέτει κανένα ζήτημα για την κατάργησή τους. Αυτός άλλωστε είναι ένας από τους λόγους που οι εφοπλιστές και η συγκυβέρνηση χαρακτηρίζουν «οικειοθελή» τη φορολόγηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου.
Μόνο το ΚΚΕ έχει διαχρονικά αντιταχθεί στη συνταγματική κατοχύρωση των εφοπλιστικών προνομίων. Ζητούσε και ζητάει την κατάργησή τους, σε όλες τις διαδικασίες συνταγματικής αναθεώρησης από το 1974 μέχρι σήμερα.
Η χυδαία καμπάνια των εφοπλιστών - ένα από τα πιο σκληρά τμήματα του κεφαλαίου - και της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ότι δήθεν το εφοπλιστικό κεφάλαιο θα συμβάλει οικειοθελώς στα φορολογικά έσοδα της χώρας, αποτελεί απάτη. Οι εφοπλιστές απολαμβάνουν 56 προκλητικές φοροαπαλλαγές. Οι φορολογικές υποχρεώσεις τους εξαντλούνται με τη φορολόγηση στη βάση της χωρητικότητας και της ηλικίας του πλοίου με το σύστημα «tonnage tax» και όχι με κριτήριο τα ετήσια έσοδα και τα κέρδη τους.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη φορολόγηση ενός ποντοπόρου πλοίου με ελληνική σημαία, 20.000 dwt, ηλικίας 5 ετών, το οποίο λειτουργεί όλο το χρόνο. Ακόμη και στις συνθήκες της κρίσης, με ημερήσιο ναύλο 4.500 ευρώ (το χαμηλότερο ποσό ναύλωσης) έχει ετήσια έσοδα 1.642.500 ευρώ. Για τη φορολόγησή του χρησιμοποιούνται οι παρακάτω πίνακες συντελεστών χωρητικότητας και ηλικίας 1 (βλέπε πίνακες).
Η φορολογητέα χωρητικότητα του παραπάνω πλοίου υπολογίζεται με βάση τον παρακάτω υπολογισμό: 10.000Χ1,2 + 10.000Χ1,1 = 23.000. Με βάση την ηλικία, προκύπτει ο συνολικός φόρος που πρέπει να πληρώσει στη σημαία εγγραφής το υπό ελληνική σημαία πλοίο: 23.000Χ0,684$ = 15.732 δολ. (ή περίπου 12.000 ευρώ).